Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBLIM:2026:8308Bestuursrecht

Rechter oordeelt dat erfafscheiding van 2,20 meter vergunning nodig heeft — RBLIM:2026:8308

vergunningplicht voor de hoogte van een erfafscheiding

Eiser / verzoeker

eigenaar van het perceel met de erfafscheiding (eiser)

VS

Verweerder / gedaagde

Gemeente Kerkrade

Rechtbank verklaart het beroep ongegrond: de gemeente Kerkrade mocht oordelen dat de erfafscheiding, gemeten vanaf het oorspronkelijke, niet-opgehoogde perceel, vergunningplichtig is en heeft de vergunning terecht geweigerd.

  • Geschil gaat over vanaf welk perceel de hoogte van de erfafscheiding gemeten moet worden: het eigen, oorspronkelijke perceel of het 20 centimeter opgehoogde buurperceel
  • Hoofdregel is meten vanaf het hoogste aansluitende terrein, tenzij een plaatselijke ophoging niet past bij het verdere verloop van het terrein en niet nodig was voor het bouwwerk
  • Ophoging van het buurterras past niet bij het verloop van de omliggende percelen en was nodig voor de woning van de buren, niet voor de erfafscheiding
  • Gemeten vanaf het oorspronkelijke niveau van het perceel van de eigenaar is de erfafscheiding 2,20 meter hoog, boven de vergunningsvrije grens van 2 meter
  • Beroep ongegrond: de gemeente mocht de omgevingsvergunning weigeren; geen proceskostenvergoeding

Samenvatting

Een man in de gemeente Kerkrade wilde op zijn perceel een erfafscheiding bouwen en meldde dat hij daarvoor geen omgevingsvergunning nodig had, omdat de schutting niet hoger zou zijn dan de vergunningsvrije grens van twee meter. De achterburen waren het daar niet mee eens en dienden bezwaar in. Uiteindelijk kreeg de eigenaar van het perceel bij de rechtbank Limburg ongelijk.

De achterburen hadden hun eigen perceel in 2024 met 20 centimeter opgehoogd voor de bouw van hun woning en terras, zodat dit aansluit op de hoger gelegen nieuwe straat. Daardoor ontstond onenigheid over een schijnbaar simpele vraag: vanaf welk niveau moet de hoogte van de erfafscheiding worden gemeten, vanaf het oorspronkelijke, lagere perceel van de eigenaar, of vanaf het opgehoogde perceel van de buren? Vanaf het eigen perceel gemeten bleef de schutting binnen de vergunningsvrije grens; vanaf het opgehoogde buurperceel gemeten kwam de schutting uit op 2,20 meter, boven die grens.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De gemeente had de vergunningaanvraag aanvankelijk afgewezen omdat zij vond dat helemaal geen vergunning nodig was, maar na het bezwaar van de buren draaide de gemeente dit om: de erfafscheiding bleek toch vergunningplichtig, en de vergunning werd alsnog geweigerd. Tegen die nieuwe beslissing ging de eigenaar van het perceel in beroep.

De hoofdregel bij dit soort meetkwesties is dat de hoogte van een bouwwerk wordt gemeten vanaf het aansluitende terrein aan de kant waar dat terrein het hoogst is, in dit geval dus het opgehoogde perceel van de buren. Op die hoofdregel bestaat een uitzondering: een plaatselijke ophoging die niet past bij het verdere verloop van het terrein en niet nodig was voor het bouwwerk zelf, telt niet mee bij het meten. Die uitzondering is bedoeld om te voorkomen dat iemand kunstmatig een stukje grond ophoogt om een bouwwerk hoger te kunnen laten lijken dan eigenlijk is toegestaan.

De rechtbank onderzoekt daarom of de ophoging van het buurterras aan deze uitzondering voldoet. Ten eerste ligt de ophoging inderdaad direct aan de voet van de aangevraagde erfafscheiding. Ten tweede past die ophoging niet bij het verdere verloop van het terrein: de woning en het terras van de buren liggen op het niveau van hun eigen, hogere straat, terwijl het perceel van de eigenaar en de percelen daarnaast allemaal op het oorspronkelijke, lagere niveau liggen. Bij die beoordeling telt niet alleen het eigen perceel mee, maar ook de omliggende percelen, en die liggen allemaal lager. Ten derde was de ophoging niet noodzakelijk voor de erfafscheiding zelf, maar voor de bouw van de woning van de buren.

Omdat aan alle voorwaarden van de uitzondering is voldaan, moet de ophoging van 20 centimeter bij het meten buiten beschouwing blijven. Dat betekent dat er alsnog gemeten moet worden vanaf het oorspronkelijke, lagere niveau van het perceel van de eigenaar zelf, waar de erfafscheiding 2,20 meter hoog is, dus 20 centimeter boven de vergunningsvrije grens.

De rechtbank oordeelt dat de gemeente daarom terecht heeft besloten dat voor deze erfafscheiding wel degelijk een omgevingsvergunning nodig is. Het beroep van de eigenaar is ongegrond: de gemeente mocht de vergunning weigeren. Hij krijgt zijn griffierecht niet terug en komt niet in aanmerking voor een vergoeding van zijn proceskosten.

Betrokken advocaten

mr. J.M.S. Nass

eiser

Nass & Nass Advocaten B.V., MAASTRICHT

31 uitspraken
mr. K. Hoeveler

derde-partij

Van Dijk c.s. Advocaten, MAASTRICHT

6 uitspraken

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Bestuursrecht

Zaaknummer

ROE 25/1880

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • mw. mr. M.B.L. van der Weele
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBLIM:2026:11958
Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht
RBLIM:2026:11852
Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht
RBLIM:2026:11849
Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht
Voorzieningenrechter laat dwangsom voor hondenfokkerij in woonhuis in Kessel in stand

Een vrouw uit Kessel fokt aan huis labradoodles onder de bedrijfsnaam 'Capelse Labradoodles'. Omwonenden klaagden bij de gemeente Peel en Maas over geluidsoverlast door de honden. Bij een eerste controle op 17 december 2025 trof een gemeentelijke toezichthouder tien honden en acht puppy's aan in de woning. Bij latere controles op 7 mei en 7 juli 2026 waren dat tien volwassen honden en vier puppy's, en daarna zes volwassen honden en twee puppy's. Op 15 juli 2026 legde het college van burgemeester en wethouders haar een last onder dwangsom op. Zij moest het bedrijfsmatig fokken, houden en verkopen van honden staken door alle honden boven het aantal van zes van het perceel te verwijderen. Daarnaast mocht zij hooguit twee keer per jaar een nestje fokken, waarbij puppy's jonger dan acht weken niet meetellen. Voor elke geconstateerde overtreding per week verbeurt zij € 15.000, tot een maximum van € 60.000. De vrouw maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Limburg om het besluit te schorsen totdat op dat bezwaar is beslist. De voorzieningenrechter vond dat zij een spoedeisend belang had, omdat zij zonder voorziening haar honden moest weghalen voordat op haar bezwaar was beslist. Toch wees hij het verzoek af, omdat het bezwaar volgens hem geen redelijke kans van slagen heeft. Het college mocht aannemen dat de fokkerij in strijd is met het omgevingsplan. Volgens het bestemmingsplan mag bij een woning hooguit 35 m² van de woning en de bijbehorende bouwwerken worden gebruikt voor een beroep of bedrijf aan huis. Het college had aan de hand van de bouwtekeningen uitgelegd dat de woonkamer, de garage en een van de twee kennels daarvoor in gebruik zijn en samen meer dan 35 m² beslaan. Die afmetingen betwistte de vrouw niet, en ze ontkende ook niet dat zij die ruimtes voor de fokkerij gebruikt. Of de fokkerij een bedrijf aan huis is, liet de rechter daarom in het midden: ook als dat zo was, wordt de maximale oppervlakte overschreden. De andere bezwaren van de vrouw slaagden evenmin. De hoogte van de dwangsom is afgestemd op de verkoopprijs per puppy van € 2.600 en het aantal puppy's dat sinds 1 januari 2024 is gefokt, op basis van een verkooplijst die zij zelf overhandigde. Volgens de rechter heeft het college dat voldoende gemotiveerd, en zij onderbouwde niet dat de dwangsom te hoog is. Het college hoeft ook niet te zeggen wanneer het controleert; bij invordering moet het zelf aannemelijk maken dat een dwangsom is verbeurd. Verder is volgens de rechter duidelijk dat zij aan de last voldoet zodra zij het aantal honden terugbrengt tot zes en maximaal twee nestjes per jaar fokt. De voorzieningenrechter wees het verzoek om een voorlopige voorziening af. Griffierecht wordt niet vergoed en het college hoeft de proceskosten niet te betalen. Het oordeel is voorlopig en bindt de rechtbank niet in een eventuele bodemprocedure; hoger beroep of verzet staat niet open.

Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht
RBLIM:2026:11601
Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht