Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBLIM:2026:8600Bestuursrecht

Rechtbank laat omgevingsvergunning voor laaddock Gennep in stand — RBLIM:2026:8600

beroep tegen omgevingsvergunning voor een laaddock en laadkuil

Eiser / verzoeker

vier omwonenden van het bedrijventerrein (eisers)

VS

Verweerder / gedaagde

het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Gennep

Rechtbank laat de aan J&J Gennep verleende omgevingsvergunning voor een laaddock en laadkuil volledig in stand en verklaart het beroep alleen gegrond wat betreft de ten onrechte inhoudelijke behandeling van het bezwaar van een van de eisers.

  • Een van de vier eisers is geen belanghebbende omdat een indirect belang via zijn kinderen onvoldoende is; het college had zijn bezwaar niet-ontvankelijk moeten verklaren in plaats van ongegrond.
  • Voor deze bouwvergunning geldt een limitatief-imperatief stelsel: weigeren kan alleen bij strijd met het bestemmingsplan, het Bouwbesluit, de bouwverordening of redelijke eisen van welstand.
  • Gestelde verkeers- en lichtoverlast, zorgen over integriteit van de gemeente en een vermeend onvolledige aanvraag vormen geen wettelijke grond om de vergunning te weigeren.
  • De rechtbank verklaart het beroep enkel gegrond wegens de onterechte ontvankelijkverklaring van één eiser, maar laat de omgevingsvergunning voor het overige volledig in stand.
  • Eisers krijgen het griffierecht van € 187 terug, maar geen proceskostenvergoeding.

Samenvatting

Vier omwonenden van een bedrijventerrein in Gennep kwamen op tegen een omgevingsvergunning die de gemeente had verleend voor het bouwen van een laaddock en een laadkuil. De vergunning ging naar J&J Gennep BV, eigenaar van het perceel, dat het aan een ander bedrijf, Essity, verhuurt. Nadat het college van burgemeester en wethouders hun bezwaar ongegrond had verklaard en de vergunning in stand had gelaten, stapten de vier naar de rechtbank Limburg.

De procedure verliep niet zonder slag of stoot. Een van de eisers diende tijdens de eerste zitting een wrakingsverzoek in tegen de rechter, dat werd afgewezen. Bij een tweede zitting deed hij dat opnieuw, ditmaal werd het verzoek niet-ontvankelijk verklaard. Uiteindelijk oordeelde de rechtbank dat een derde zitting niet nodig was, omdat partijen voldoende op elkaars standpunten hadden kunnen reageren.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Voordat de rechtbank inhoudelijk naar de vergunning keek, moest zij eerst vaststellen wie van de vier eisers eigenlijk belanghebbende waren bij de zaak. Drie van hen wonen op zo'n 75 meter van het perceel en hebben er zicht op; zij werden terecht als belanghebbende aangemerkt. De vierde eiser woont echter ruim drie kilometer verderop en probeerde zijn belang te ontlenen aan het feit dat zijn kinderen wel dichtbij wonen. Volgens de rechtbank is dat onvoldoende: een belang via je kinderen is geen rechtstreeks eigen belang, en de man had niet namens zijn kinderen geprocedeerd maar op eigen titel. Omdat het college zijn bezwaar toch inhoudelijk had behandeld in plaats van niet-ontvankelijk te verklaren, was het beroep op dit punt gegrond.

Over de vergunning zelf oordeelde de rechtbank vervolgens dat het college die niet had mogen weigeren. Voor dit soort bouwvergunningen geldt een systeem waarbij het college verplicht is de vergunning te verlenen zodra geen van de wettelijke weigeringsgronden zich voordoet, en die vergunning juist moet weigeren als een van die gronden wel van toepassing is. Weigeren mag alleen bij strijd met het bestemmingsplan, met de bouwregels, of met redelijke eisen van welstand. Andere overwegingen, hoe begrijpelijk ook, mogen daarbij geen rol spelen.

De eisers voerden verschillende bezwaren aan die niets met deze drie gronden te maken hadden, zoals zorgen over een ingetrokken exploitatievergunning, het vervoer van gevaarlijke stoffen en het ontbreken van een milieurapport. De rechtbank besprak die punten daarom niet, omdat ze los staan van de vraag of dit specifieke bouwplan aan de regels voldoet. Ook de klacht dat het besluit per abuis alleen naar één van de vier eisers was gestuurd, leidde niet tot een ander oordeel: iedereen had het besluit alsnog gekend en op tijd beroep ingesteld, dus niemand was daardoor benadeeld.

De stelling dat de aanvraag onvolledig was omdat een overzicht van gelieerde bedrijven ontbrak, hield evenmin stand: zo'n overzicht is voor dit type vergunning geen wettelijk vereiste, en het college mag sowieso zelf beslissen of het een aanvraag in behandeling neemt. Ook de gestelde verkeers- en lichtoverlast kon de vergunningverlening niet tegenhouden, omdat het bouwplan binnen het bestemmingsplan past en overlast dan geen rol meer speelt in de beoordeling. Tot slot vonden de eisers dat het college had moeten onderzoeken of gemeenteraadsleden banden hadden met de vergunninghouder, maar zij onderbouwden dat vermoeden niet met concrete feiten, zodat ook deze grond faalde.

De rechtbank kwam daarom tot de conclusie dat er geen enkele wettelijke grond bestond om de vergunning te weigeren. Het beroep werd formeel gegrond verklaard, maar uitsluitend omdat het college het bezwaar van de vierde eiser ten onrechte inhoudelijk had beoordeeld in plaats van niet-ontvankelijk te verklaren. Voor het overige bleef het besluit van het college volledig in stand: de omgevingsvergunning voor het laaddock en de laadkuil blijft geldig. De rechtbank bepaalde dat de eisers hun griffierecht van € 187 terugkrijgen, maar kende geen proceskostenvergoeding toe.

Betrokken advocaten

mr. J.M. van der Eerden

het college

mr. Y.J.P.E.M. Quaedvlieg

het college

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Bestuursrecht

Zaaknummer

ROE 24/1489

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBLIM:2026:11958
Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht
RBLIM:2026:11852
Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht
RBLIM:2026:11849
Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht
Voorzieningenrechter laat dwangsom voor hondenfokkerij in woonhuis in Kessel in stand

Een vrouw uit Kessel fokt aan huis labradoodles onder de bedrijfsnaam 'Capelse Labradoodles'. Omwonenden klaagden bij de gemeente Peel en Maas over geluidsoverlast door de honden. Bij een eerste controle op 17 december 2025 trof een gemeentelijke toezichthouder tien honden en acht puppy's aan in de woning. Bij latere controles op 7 mei en 7 juli 2026 waren dat tien volwassen honden en vier puppy's, en daarna zes volwassen honden en twee puppy's. Op 15 juli 2026 legde het college van burgemeester en wethouders haar een last onder dwangsom op. Zij moest het bedrijfsmatig fokken, houden en verkopen van honden staken door alle honden boven het aantal van zes van het perceel te verwijderen. Daarnaast mocht zij hooguit twee keer per jaar een nestje fokken, waarbij puppy's jonger dan acht weken niet meetellen. Voor elke geconstateerde overtreding per week verbeurt zij € 15.000, tot een maximum van € 60.000. De vrouw maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Limburg om het besluit te schorsen totdat op dat bezwaar is beslist. De voorzieningenrechter vond dat zij een spoedeisend belang had, omdat zij zonder voorziening haar honden moest weghalen voordat op haar bezwaar was beslist. Toch wees hij het verzoek af, omdat het bezwaar volgens hem geen redelijke kans van slagen heeft. Het college mocht aannemen dat de fokkerij in strijd is met het omgevingsplan. Volgens het bestemmingsplan mag bij een woning hooguit 35 m² van de woning en de bijbehorende bouwwerken worden gebruikt voor een beroep of bedrijf aan huis. Het college had aan de hand van de bouwtekeningen uitgelegd dat de woonkamer, de garage en een van de twee kennels daarvoor in gebruik zijn en samen meer dan 35 m² beslaan. Die afmetingen betwistte de vrouw niet, en ze ontkende ook niet dat zij die ruimtes voor de fokkerij gebruikt. Of de fokkerij een bedrijf aan huis is, liet de rechter daarom in het midden: ook als dat zo was, wordt de maximale oppervlakte overschreden. De andere bezwaren van de vrouw slaagden evenmin. De hoogte van de dwangsom is afgestemd op de verkoopprijs per puppy van € 2.600 en het aantal puppy's dat sinds 1 januari 2024 is gefokt, op basis van een verkooplijst die zij zelf overhandigde. Volgens de rechter heeft het college dat voldoende gemotiveerd, en zij onderbouwde niet dat de dwangsom te hoog is. Het college hoeft ook niet te zeggen wanneer het controleert; bij invordering moet het zelf aannemelijk maken dat een dwangsom is verbeurd. Verder is volgens de rechter duidelijk dat zij aan de last voldoet zodra zij het aantal honden terugbrengt tot zes en maximaal twee nestjes per jaar fokt. De voorzieningenrechter wees het verzoek om een voorlopige voorziening af. Griffierecht wordt niet vergoed en het college hoeft de proceskosten niet te betalen. Het oordeel is voorlopig en bindt de rechtbank niet in een eventuele bodemprocedure; hoger beroep of verzet staat niet open.

Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht
RBLIM:2026:11601
Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht