Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBLIM:2026:8752Strafrecht

Rechtbank ontneemt drugshandelaar € 12.492 aan wederrechtelijk voordeel — RBLIM:2026:8752

ontneming wederrechtelijk verkregen voordeel uit drugshandel

Eiser / verzoeker

Openbaar Ministerie

VS

Verweerder / gedaagde

Veroordeelde drugshandelaar

Rechtbank stelt het wederrechtelijk verkregen voordeel vast op € 12.492 en veroordeelt verdachte tot betaling van dat bedrag aan de staat.

  • Ontnemingsvordering volgt op eerdere veroordeling wegens handel in cocaïne en heroïne
  • Officier van justitie vermindert de vordering van € 24.502,47 naar € 21.002,12 na correctie van de handelsperiode
  • Rechtbank volgt de verdediging in het aantal dagen dat daadwerkelijk is gedeald, ongeveer 100 dagen, op basis van chatberichten in het dossier
  • Wederrechtelijk verkregen voordeel vastgesteld op € 12.492, gebaseerd op € 124,92 winst per dag
  • Bij niet betalen kan gijzeling worden toegepast van maximaal 124 dagen, zonder dat dit de betalingsverplichting opheft

Samenvatting

Een man die eerder door de rechtbank Limburg is veroordeeld voor de handel in cocaïne en heroïne, moet € 12.492 aan de staat terugbetalen. Dat bedrag stelde de rechtbank vast als het wederrechtelijk verkregen voordeel dat hij aan zijn drugshandel heeft overgehouden, in een aparte procedure die volgde op de strafzaak zelf.

Een ontnemingsvordering is een aparte juridische procedure waarin niet de straf voor een misdrijf wordt bepaald, maar het financiële voordeel dat iemand met dat misdrijf heeft behaald, wordt afgepakt. Het idee is dat criminaliteit niet mag lonen: wie geld verdient met een strafbaar feit, moet die winst weer inleveren, los van de straf die daarnaast wordt opgelegd. In dit geval was de man al veroordeeld wegens handel in harddrugs, gepleegd tussen 15 juli 2025 en 28 januari 2026.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De officier van justitie vroeg de rechtbank aanvankelijk om het voordeel vast te stellen op € 24.502,47, gebaseerd op een berekening van de politie. Tijdens de zitting bracht de officier van justitie dat bedrag zelf terug tot € 21.002,12, omdat de politie was uitgegaan van een handelsperiode van zeven maanden, terwijl de bewezenverklaarde periode feitelijk zes maanden besloeg. De verdachte kon namelijk pas vanaf half juli 2025 zijn gaan dealen en had daarnaast door een auto-ongeluk in september 2025 ongeveer tien dagen niet kunnen handelen.

De verdediging ging nog een stap verder. Volgens de advocaat van de man ging het rapport van de politie ervan uit dat hij gedurende de hele periode iedere dag had gedeald, terwijl de man zelf verklaarde dat hij ongeveer de helft van de tijd actief was geweest, in totaal ongeveer honderd dagen. Op basis van de in het dossier genoemde inkoop- en verkoopprijzen berekende de advocaat dat de man per dag € 101,60 winst maakte op cocaïne en € 23,32 op heroïne, samen € 124,92 per dag. Vermenigvuldigd met honderd dagen kwam de advocaat uit op een bedrag van € 12.492, veel lager dan wat justitie vroeg.

De rechtbank moest dus vooral een knoop doorhakken over het aantal dagen waarop de winst per dag moest worden toegepast, want over de hoogte van de winst per dag zelf waren beide partijen het wel eens. De rechtbank vond de verklaring van de man dat hij ongeveer honderd dagen daadwerkelijk heeft gedeald aannemelijk. Die verklaring werd namelijk ondersteund door chatberichten in het dossier, waaruit bleek dat potentiële afnemers regelmatig moesten vragen of hij nog actief was, en dat hij daar soms pas na een paar dagen op reageerde. Dat patroon paste bij het beeld dat de man niet elke dag actief was met de handel.

Op basis van deze overwegingen volgde de rechtbank de berekening van de verdediging en niet die van de officier van justitie. Het wederrechtelijk verkregen voordeel werd vastgesteld op € 12.492, minder dan de helft van het bedrag dat justitie aanvankelijk vroeg.

De rechtbank legde de man de verplichting op dit bedrag aan de staat te betalen. Bij het uitblijven van betaling kan gijzeling worden toegepast als drukmiddel, voor een periode van maximaal 124 dagen. Die gijzeling heft de betalingsverplichting overigens niet op: ook na de gijzeling blijft de man het bedrag verschuldigd.

Betrokken advocaten

mr. A.A.T.X. Vonken

verdachte

Vonken & Maessen Strafrecht, MAASTRICHT

113 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Strafrecht

Zaaknummer

03.303673.25 (ontneming wederrechtelijk verkregen voordeel)

Procedure

Eerste aanleg - meervoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBLIM:2026:12329
Rechtbank Limburg·
Strafrecht
RBLIM:2026:12323
Rechtbank Limburg·
Strafrecht
Rechtbank legt 12 jaar cel op voor foltering in loods Sittard, vier jaar boven de eis

Op 13 juni 2023 werden vier mannen in een loods in Sittard gegijzeld, vastgebonden en urenlang mishandeld. Drie van hen werden met een gasbrander verbrand. De daders wilden weten waar 1230 kilo cocaïne was gebleven, een partij die in de nacht van 11 op 12 juni uit dezelfde loods was ontvreemd. Voor zijn rol daarin heeft de rechtbank Limburg een man (geboren in 1984) veroordeeld tot 12 jaar gevangenisstraf. De officier van justitie had 8 jaar geëist. De slachtoffers kwamen rond 13.00 uur op afspraak naar de loods. Een van hen, [slachtoffer 1], fungeerde als distributeur van de cocaïne en schatte de waarde van de verdwenen partij op 25 miljoen euro. Hij wist niet dat de politie de cocaïne al in de nacht van de diefstal had onderschept. Vier mannen bonden de slachtoffers vast met tie-wraps en ducttape, namen hun telefoons af en sloegen en schopten hen. Tegen 19.00 uur kwamen twee andere mannen binnen, die vooraf waren aangekondigd als de 'butchers'. Zij brachten brandwonden toe met een gasbrander die kort daarvoor bij een bouwmarkt was gekocht. De slachtoffers werden ook overgoten met bio-ethanol of terpentine, over hun wonden heen. Na ruim tien uur verlieten de daders de loods en bevrijdden de slachtoffers zich. Een van hen vluchtte naakt en zwaar gewond naar buiten. De verdachte ontkende niet dat hij erbij was. Hij zei dat hij pas arriveerde toen de slachtoffers al waren vastgebonden en dat hij alleen boodschappen doorgaf via een telefoon. De rechtbank vond zijn verklaringen niet geloofwaardig. Hij had bij de politie gezegd dat hij zijn eigen telefoons thuis had gelaten, terwijl uit berichten aan zijn vriendin en uit telefoongegevens bleek dat hij wel een Spaanse prepaid telefoon meenam. Pas ter zitting gaf hij dat toe. Volgens de rechtbank paste hij zijn verhaal telkens aan op het moment dat het forensisch bewijs hem inhaalde. Zijn DNA werd aangetroffen op werkhandschoenen, op de dop van een fles bio-ethanol en op een tie-wrap uit een tas die na afloop in een container was gegooid. Verder pasten de slachtoffers' beschrijvingen van 'man 2', een kale, Hollands sprekende man, bij zijn uiterlijk en kleding op camerabeelden. Zij zeiden dat deze man er vanaf het begin bij was. In een afgeluisterd gesprek met zijn vriendin zei de verdachte bovendien dat hij een man had 'ondervraagd met stompen in het gezicht'. De rechtbank oordeelde dat de verdachte medepleger was van de vrijheidsberoving van alle vier de slachtoffers en van het geweld tegen drie van hen. Bij [slachtoffer 3] en [slachtoffer 4] bleef het letsel juridisch onder de grens van zwaar lichamelijk letsel, maar het toegepaste geweld vormde volgens de rechtbank een poging tot zware mishandeling met voorbedachten rade. Bij [slachtoffer 1] was wel sprake van zwaar letsel: een gebroken oogkasbodem, een gebroken neusbeen, een gescheurd trommelvlies en blijvend verminderd zicht. De vierde man, [slachtoffer 2], kreeg alleen klappen in zijn gezicht van de verdachte zelf. Dat was een mishandeling met voorbedachten rade. Bij de straf ging de rechtbank bewust boven de eis uit. Zij noemde het vastbinden, ontkleden en bewerken van weerloze mensen met een gasbrander mensonterend en sadistisch. De feiten speelden zich af in de georganiseerde drugscriminaliteit en wijzen op gewetenloosheid en koud calculeren. De verdachte zag het als een klus en had er volgens de rechtbank een fors bedrag voor ontvangen. Een redelijke-termijnkorting kwam er niet. De termijn van twee jaar werd met 11 maanden overschreden, maar dat vond de rechtbank in zo'n omvangrijke zaak met meer verdachten en getuigenverhoren te billijken. De rechtbank veroordeelde de verdachte tot 12 jaar gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest. Zijn verzoek om de voorlopige hechtenis te schorsen wees zij af, onder meer vanwege de maatschappelijke onrust die ontstaat als iemand na zo'n zware straf vrij blijft en de vrees voor herhaling. Ook gelastte zij de tenuitvoerlegging van een voorwaardelijke taakstraf van 60 uren uit 2022.

Rechtbank Limburg·
Strafrecht
RBLIM:2026:12130
Rechtbank Limburg·
Strafrecht
RBLIM:2026:12129
Rechtbank Limburg·
Strafrecht