Voorzieningenrechter laat sluiting van Heerlense woning na hennepvondst in stand — RBLIM:2026:9472
sluiting woning wegens handelshoeveelheid softdrugs (Opiumwet)
Eiser / verzoeker
huurder van de woning
Verweerder / gedaagde
burgemeester van de gemeente Heerlen
Voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening tegen de zes maanden durende woningsluiting af.
- Aangetroffen hennep en hasjiesj (554 keer de gebruikershoeveelheid), verpakt in gripzakjes, wijzen op bedrijfsmatige handel
- Onjuistheden in de eerste bestuurlijke rapportage worden niet fataal geacht omdat de burgemeester een gecorrigeerde rapportage liet opstellen
- Huurder verantwoordelijk voor de aangetroffen kist met drugs zonder bewijs dat die van een ander was
- Sluiting geschikt en noodzakelijk gelet op de drugsproblematiek in de wijk en de nabijgelegen middelbare school
- Verzoek om voorlopige voorziening afgewezen zonder proceskostenveroordeling of vergoeding griffierecht
Samenvatting
Een huurder in Heerlen moet zijn woning voor zes maanden verlaten nadat de politie er bijna 2,8 kilo hennep en hasjiesj aantrof. Hij vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Limburg om de sluiting op te schorten in afwachting van zijn bezwaar tegen het besluit, maar kreeg dat verzoek niet toegewezen.
De politie kwam op 12 juni 2026 in de woning terecht na een melding over vernieling: de man wilde een ruit inslaan omdat hij dacht dat er een pannetje op het vuur stond. Dat bleek niet zo te zijn, maar de agenten troffen wel drugsgerelateerde spullen aan, waaronder een zware gesloten kist waaraan zij de geur van hennep herkenden. Met toestemming van de officier van justitie werd de kist geopend. Daarin zaten grote hoeveelheden hennep en hasjiesj, verpakt in tientallen gripzakjes, samen goed voor 554 keer de hoeveelheid die voor eigen gebruik is toegestaan. Op de salontafel lagen bovendien grinders, een spiegel met een witte substantie, lege gripzakjes en meerdere telefoons.
Op grond van de Opiumwet kan een burgemeester een woning sluiten als daar drugs worden verhandeld of met dat doel aanwezig zijn. De burgemeester van Heerlen besloot op 16 juli 2026 tot sluiting voor zes maanden, in lijn met het eigen Damoclesbeleid dat zo'n sluiting zonder waarschuwing voorschrijft bij een significante handelshoeveelheid softdrugs. De man maakte hiertegen bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter om een spoedmaatregel, omdat hij anders zijn huis zou moeten uit voordat op zijn bezwaar was beslist.
De man voerde aan dat de kist niet van hem was maar van een vriend die in de woning kwam klussen, dat er geen aanwijzingen waren voor drugshandel rond de woning en dat een minder ingrijpende maatregel, zoals een waarschuwing, had volstaan. Ook wees hij erop dat de bestuurlijke rapportage van de politie fouten bevatte, opgesteld door een agent die niet zelf ter plaatse was geweest.
De voorzieningenrechter erkende dat het besluit inderdaad op een gebrekkige rapportage berustte, maar oordeelde dat dit gebrek niet doorslaggevend was omdat de burgemeester het zelf had onderkend en al een gecorrigeerde rapportage had opgevraagd, die nog bij de beslissing op bezwaar kan worden betrokken. Voor de vraag of de burgemeester bevoegd was om te sluiten, was volgens de rechter beslissend dat de aangetroffen hoeveelheid hennep 554 keer de gebruikershoeveelheid was en verpakt in gripzakjes, wat wijst op bedrijfsmatige handel. De omstandigheid dat de man de kist niet als de zijne erkende, deed daar niet aan af: als huurder is hij verantwoordelijk voor wat zich in zijn woning bevindt, en hij had geen bewijs geleverd dat de kist echt van een ander was.
De rechter vond de sluiting ook noodzakelijk en evenwichtig. De wijk waarin de woning ligt, staat op de derde plaats van Heerlense wijken met de meeste vergelijkbare sluitingen en kent veel meldingen van drugsoverlast, terwijl er op loopafstand een middelbare school ligt. Dat de man niet had aangetoond dat hij geen andere woonruimte kon vinden, en dat de burgemeester had toegezegd hem te helpen bij het zoeken naar tijdelijk onderdak, telde mee in het nadeel van zijn verzoek. Omdat hij bovendien, ondanks ruim de tijd te hebben gehad, geen enkel bewijsstuk had overgelegd ter onderbouwing van zijn stellingen, wees de voorzieningenrechter het verzoek af.
De voorzieningenrechter wees het verzoek om een voorlopige voorziening af, waardoor de burgemeester de woning niet langer open hoeft te houden in afwachting van de beslissing op bezwaar. Voor vergoeding van het griffierecht of een proceskostenveroordeling zag de rechter geen aanleiding.
Betrokken advocaten
mr. S. Quaedvlieg
burgemeester
mr. B. Visser
burgemeester
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RVS:2025:6435, Raad van State, 31-12-2025, 202500106/1/A2
Raad van State · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:6843, Rechtbank Midden-Nederland, 18-12-2025, UTR 25/4232-T en UTR 25/5857-T
Rechtbank Midden-Nederland · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
ECLI:NL:RVS:2025:6048, Raad van State, 12-12-2025, 202505638/2/A3
Raad van State · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBLIM:2025:11958, Rechtbank Limburg, 04-12-2025, ROE 25/2684
Rechtbank Limburg · Bestuursrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
ROE 26/1833
Procedure
Voorlopige voorziening
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een vrouw uit Kessel fokt aan huis labradoodles onder de bedrijfsnaam 'Capelse Labradoodles'. Omwonenden klaagden bij de gemeente Peel en Maas over geluidsoverlast door de honden. Bij een eerste controle op 17 december 2025 trof een gemeentelijke toezichthouder tien honden en acht puppy's aan in de woning. Bij latere controles op 7 mei en 7 juli 2026 waren dat tien volwassen honden en vier puppy's, en daarna zes volwassen honden en twee puppy's. Op 15 juli 2026 legde het college van burgemeester en wethouders haar een last onder dwangsom op. Zij moest het bedrijfsmatig fokken, houden en verkopen van honden staken door alle honden boven het aantal van zes van het perceel te verwijderen. Daarnaast mocht zij hooguit twee keer per jaar een nestje fokken, waarbij puppy's jonger dan acht weken niet meetellen. Voor elke geconstateerde overtreding per week verbeurt zij € 15.000, tot een maximum van € 60.000. De vrouw maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Limburg om het besluit te schorsen totdat op dat bezwaar is beslist. De voorzieningenrechter vond dat zij een spoedeisend belang had, omdat zij zonder voorziening haar honden moest weghalen voordat op haar bezwaar was beslist. Toch wees hij het verzoek af, omdat het bezwaar volgens hem geen redelijke kans van slagen heeft. Het college mocht aannemen dat de fokkerij in strijd is met het omgevingsplan. Volgens het bestemmingsplan mag bij een woning hooguit 35 m² van de woning en de bijbehorende bouwwerken worden gebruikt voor een beroep of bedrijf aan huis. Het college had aan de hand van de bouwtekeningen uitgelegd dat de woonkamer, de garage en een van de twee kennels daarvoor in gebruik zijn en samen meer dan 35 m² beslaan. Die afmetingen betwistte de vrouw niet, en ze ontkende ook niet dat zij die ruimtes voor de fokkerij gebruikt. Of de fokkerij een bedrijf aan huis is, liet de rechter daarom in het midden: ook als dat zo was, wordt de maximale oppervlakte overschreden. De andere bezwaren van de vrouw slaagden evenmin. De hoogte van de dwangsom is afgestemd op de verkoopprijs per puppy van € 2.600 en het aantal puppy's dat sinds 1 januari 2024 is gefokt, op basis van een verkooplijst die zij zelf overhandigde. Volgens de rechter heeft het college dat voldoende gemotiveerd, en zij onderbouwde niet dat de dwangsom te hoog is. Het college hoeft ook niet te zeggen wanneer het controleert; bij invordering moet het zelf aannemelijk maken dat een dwangsom is verbeurd. Verder is volgens de rechter duidelijk dat zij aan de last voldoet zodra zij het aantal honden terugbrengt tot zes en maximaal twee nestjes per jaar fokt. De voorzieningenrechter wees het verzoek om een voorlopige voorziening af. Griffierecht wordt niet vergoed en het college hoeft de proceskosten niet te betalen. Het oordeel is voorlopig en bindt de rechtbank niet in een eventuele bodemprocedure; hoger beroep of verzet staat niet open.