Automobilist veroordeeld tot celstraf voor dronken spookrijden bij Afferden — RBLIM:2026:9539
veroorzaken verkeersongeval door schuld onder invloed van alcohol
Eiser / verzoeker
het Openbaar Ministerie
Verweerder / gedaagde
de verdachte
Verdachte wordt veroordeeld tot 4 maanden gevangenisstraf en 2 jaar ontzegging van de rijbevoegdheid wegens het onder invloed veroorzaken van een verkeersongeval en rijden onder invloed, met vrijspraak van roekeloosheid, het niet verlenen van voorrang en zwaar lichamelijk letsel.
- Verdachte reed onder invloed van alcohol (1165 ug/l) en veroorzaakte spookrijdend een frontale botsing op de N271 bij Afferden
- Zaak bij verstek behandeld: verdachte verscheen niet op de zitting
- Rechtbank spreekt verdachte vrij van roekeloosheid, het niet verlenen van voorrang en zwaar lichamelijk letsel
- Bewezen: aanmerkelijk onvoorzichtig en onoplettend rijgedrag met tijdelijke ziekte van het slachtoffer tot gevolg, in samenloop met rijden onder invloed
- Lagere straf dan geëist: 4 maanden cel en 2 jaar rijontzegging tegenover een eis van 7 maanden en 3 jaar
Samenvatting
Op 26 augustus 2024 vond op de N271 bij Afferden, gemeente Bergen (Limburg), een frontale botsing plaats tussen twee personenauto's. De bestuurder van een Peugeot sloeg vanaf een zijweg linksaf de N271 op, negeerde daarbij een verkeersbord dat aangaf aan welke zijde de middengeleider gepasseerd moest worden, en kwam zo op de weghelft voor het tegemoetkomend verkeer terecht. Enkele meters verderop botste hij frontaal tegen de auto van een vrouw die rechtmatig op haar eigen weghelft reed en geen tijd meer had om te remmen.
De bestuurder verklaarde tegenover de politie dat hij was afgeleid door zijn navigatiesysteem op zijn telefoon, die in de middenconsole lag, en dat hij daardoor niet goed op de weg had gelet. Een ademanalyse na het ongeval wees een alcoholgehalte van 1165 microgram per liter uitgeademde lucht uit, ruim boven de wettelijke grens. Het slachtoffer liep onder meer een gebroken vinger op, kreeg nek- en schouderklachten en ontwikkelde na het ongeval psychische klachten waarvoor zij EMDR-therapie kreeg. Zij moest stoppen met haar werk als zelfstandige en zat van september 2024 tot en met februari 2025 in de ziektewet.
De rechtbank Limburg behandelde de zaak bij verstek: de verdachte verscheen niet op de zitting. De officier van justitie vorderde een veroordeling voor het primair tenlastegelegde veroorzaken van een verkeersongeval door roekeloos rijgedrag onder invloed van alcohol, met zwaar lichamelijk letsel tot gevolg, en voor het rijden onder invloed. De rechtbank volgde deze kwalificatie echter niet volledig. Zij overwoog dat weliswaar bewezen was dat de verdachte de verkeerde rijstrook had gevolgd, op de weghelft voor tegemoetkomend verkeer terechtkwam en daar enkele meters tegen de rijrichting in reed terwijl hij onder invloed van alcohol was en werd afgeleid door zijn navigatie, maar dat dit niet voldoende was voor het oordeel dat hij 'roekeloos' had gereden in de zwaarste juridische betekenis van dat woord. Van roekeloosheid is pas sprake bij buitengewoon onvoorzichtig gedrag waarbij de bestuurder zich bewust is, of had moeten zijn, van een zeer ernstig gevaar. De rechtbank kwam tot het minder zware oordeel dat de verdachte 'aanmerkelijk onvoorzichtig en/of onoplettend' had gereden.
Ook van het niet verlenen van voorrang en van het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel sprak de rechtbank de verdachte vrij: het dossier bood daarvoor onvoldoende aanknopingspunten, en het letsel van het slachtoffer was weliswaar ernstig genoeg voor tijdelijke ziekte en verhindering in haar dagelijkse bezigheden, maar niet zwaar genoeg om als 'zwaar lichamelijk letsel' in de zin van het Wetboek van Strafrecht te gelden. Wel achtte de rechtbank bewezen dat de verdachte door zijn onvoorzichtige rijgedrag het ongeval had veroorzaakt terwijl hij onder invloed van alcohol verkeerde, en dat hij daarnaast apart strafbaar was voor het rijden onder invloed zelf. Beide feiten werden gepleegd in eendaadse samenloop, wat betekent dat ze uit dezelfde gedraging voortvloeiden.
Bij het bepalen van de straf keek de rechtbank naar de landelijke oriëntatiepunten voor straftoemeting. Zij koos, anders dan de officier van justitie die uitging van 'zeer hoge mate van schuld', voor de categorie 'ernstige schuld' bij een alcoholpromillage boven 570 microgram, waarvoor als uitgangspunt drie maanden cel en twee jaar rijontzegging gelden. Vanwege het forse alcoholgehalte en het feit dat de verdachte door zijn afwezigheid op de zitting geen verantwoordelijkheid voor zijn rijgedrag had genomen, achtte de rechtbank een iets hogere straf dan dat uitgangspunt passend. De rechtbank constateerde verder dat de redelijke termijn met veertien dagen was overschreden, maar volstond met die enkele constatering zonder de straf daarvoor te verlagen. Van eerdere veroordelingen was bij de verdachte geen sprake.
De rechtbank veroordeelde de verdachte tot een gevangenisstraf van vier maanden, lager dan de door de officier van justitie geëiste zeven maanden, en ontzegde hem de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen voor de duur van twee jaar, tegenover de geëiste drie jaar.
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
03.099068.26
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 13 juni 2023 werden vier mannen in een loods in Sittard gegijzeld, vastgebonden en urenlang mishandeld. Drie van hen werden met een gasbrander verbrand. De daders wilden weten waar 1230 kilo cocaïne was gebleven, een partij die in de nacht van 11 op 12 juni uit dezelfde loods was ontvreemd. Voor zijn rol daarin heeft de rechtbank Limburg een man (geboren in 1984) veroordeeld tot 12 jaar gevangenisstraf. De officier van justitie had 8 jaar geëist. De slachtoffers kwamen rond 13.00 uur op afspraak naar de loods. Een van hen, [slachtoffer 1], fungeerde als distributeur van de cocaïne en schatte de waarde van de verdwenen partij op 25 miljoen euro. Hij wist niet dat de politie de cocaïne al in de nacht van de diefstal had onderschept. Vier mannen bonden de slachtoffers vast met tie-wraps en ducttape, namen hun telefoons af en sloegen en schopten hen. Tegen 19.00 uur kwamen twee andere mannen binnen, die vooraf waren aangekondigd als de 'butchers'. Zij brachten brandwonden toe met een gasbrander die kort daarvoor bij een bouwmarkt was gekocht. De slachtoffers werden ook overgoten met bio-ethanol of terpentine, over hun wonden heen. Na ruim tien uur verlieten de daders de loods en bevrijdden de slachtoffers zich. Een van hen vluchtte naakt en zwaar gewond naar buiten. De verdachte ontkende niet dat hij erbij was. Hij zei dat hij pas arriveerde toen de slachtoffers al waren vastgebonden en dat hij alleen boodschappen doorgaf via een telefoon. De rechtbank vond zijn verklaringen niet geloofwaardig. Hij had bij de politie gezegd dat hij zijn eigen telefoons thuis had gelaten, terwijl uit berichten aan zijn vriendin en uit telefoongegevens bleek dat hij wel een Spaanse prepaid telefoon meenam. Pas ter zitting gaf hij dat toe. Volgens de rechtbank paste hij zijn verhaal telkens aan op het moment dat het forensisch bewijs hem inhaalde. Zijn DNA werd aangetroffen op werkhandschoenen, op de dop van een fles bio-ethanol en op een tie-wrap uit een tas die na afloop in een container was gegooid. Verder pasten de slachtoffers' beschrijvingen van 'man 2', een kale, Hollands sprekende man, bij zijn uiterlijk en kleding op camerabeelden. Zij zeiden dat deze man er vanaf het begin bij was. In een afgeluisterd gesprek met zijn vriendin zei de verdachte bovendien dat hij een man had 'ondervraagd met stompen in het gezicht'. De rechtbank oordeelde dat de verdachte medepleger was van de vrijheidsberoving van alle vier de slachtoffers en van het geweld tegen drie van hen. Bij [slachtoffer 3] en [slachtoffer 4] bleef het letsel juridisch onder de grens van zwaar lichamelijk letsel, maar het toegepaste geweld vormde volgens de rechtbank een poging tot zware mishandeling met voorbedachten rade. Bij [slachtoffer 1] was wel sprake van zwaar letsel: een gebroken oogkasbodem, een gebroken neusbeen, een gescheurd trommelvlies en blijvend verminderd zicht. De vierde man, [slachtoffer 2], kreeg alleen klappen in zijn gezicht van de verdachte zelf. Dat was een mishandeling met voorbedachten rade. Bij de straf ging de rechtbank bewust boven de eis uit. Zij noemde het vastbinden, ontkleden en bewerken van weerloze mensen met een gasbrander mensonterend en sadistisch. De feiten speelden zich af in de georganiseerde drugscriminaliteit en wijzen op gewetenloosheid en koud calculeren. De verdachte zag het als een klus en had er volgens de rechtbank een fors bedrag voor ontvangen. Een redelijke-termijnkorting kwam er niet. De termijn van twee jaar werd met 11 maanden overschreden, maar dat vond de rechtbank in zo'n omvangrijke zaak met meer verdachten en getuigenverhoren te billijken. De rechtbank veroordeelde de verdachte tot 12 jaar gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest. Zijn verzoek om de voorlopige hechtenis te schorsen wees zij af, onder meer vanwege de maatschappelijke onrust die ontstaat als iemand na zo'n zware straf vrij blijft en de vrees voor herhaling. Ook gelastte zij de tenuitvoerlegging van een voorwaardelijke taakstraf van 60 uren uit 2022.