Voorzieningenrechter houdt woningsluiting na drugsvondst in Heerlen in stand — RBLIM:2026:9604
sluiting woning wegens drugshandel op grond van artikel 13b Opiumwet
Eiser / verzoeker
een huurder van een woning in Hoensbroek
Verweerder / gedaagde
de burgemeester van de gemeente Heerlen
De voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening tegen de woningsluiting van twaalf maanden af.
- Burgemeester legt last onder bestuursdwang op: sluiting van de woning voor twaalf maanden na vondst van 102 gram amfetamine
- Voorzieningenrechter: bestuurlijke rapportage op punten onvoldoende onderbouwd, maar dat leidt niet tot toewijzing van het verzoek
- Aangetroffen hoeveelheid van 204 keer de gebruikershoeveelheid rechtvaardigt aanname van drugshandel vanuit de woning
- Huurder blijft verantwoordelijk voor wat zich in zijn woning afspeelt, ook als de drugs niet van hemzelf waren
- Sluiting geschikt, noodzakelijk en evenwichtig geacht ondanks persoonlijke omstandigheden van verzoeker, verzoek afgewezen
Samenvatting
Een man uit Heerlen huurt een woning in Hoensbroek van woningcorporatie Woonpunt. Naar aanleiding van een politieonderzoek naar verdovende middelen ontving de burgemeester van Heerlen een bestuurlijke rapportage waaruit bleek dat de woning zou worden gebruikt voor drugshandel: de bewoner stond bekend als drugsgebruiker met aanwijzingen voor dealactiviteiten, en de woning fungeerde als ontmoetingsplek voor andere gebruikers. Bij een politie-inval op 12 mei 2026 werd de man aangehouden en werd in de koelkast ruim 102 gram bruto amfetamine aangetroffen, veel meer dan de toegestane gebruikershoeveelheid van 0,5 gram. Op grond van de Opiumwet legde de burgemeester hem daarop een last onder bestuursdwang op: sluiting van de woning voor twaalf maanden, vanaf 5 augustus 2026.
De man maakte bezwaar tegen dit besluit en vroeg de voorzieningenrechter om een spoedmaatregel te treffen zodat hij niet meteen uit zijn huis hoefde, in afwachting van de beslissing op zijn bezwaar. Hij voerde onder meer aan dat onduidelijk was hoeveel drugs netto was aangetroffen, dat er tussen de vondst en het sluitingsbesluit ruim twee maanden zaten waarin zich niets bijzonders had voorgedaan, dat hij zelf geen drugsgebruiker is maar kampt met een alcoholverslaving, slechtziendheid en lichamelijke beperkingen, en dat een minder ingrijpend middel zoals een dwangsom had volstaan. Ook zou hij door de sluiting op straat komen te staan, omdat zijn huurovereenkomst buitengerechtelijk zou worden ontbonden en hij niet zelfstandig vervangende woonruimte kon vinden.
De voorzieningenrechter erkende dat de bestuurlijke rapportage op punten te weinig was onderbouwd, met name over eerdere overlastmeldingen en het posten bij de woning. De burgemeester had dit zelf ook onderkend en al aanvullende vragen aan de politie gesteld, al waren de onderbouwende stukken daarvan nog niet binnen. Dit gebrek leidde echter niet tot toewijzing van het verzoek, omdat de voorzieningenrechter geen reden zag om te twijfelen aan de wel ontvangen antwoorden van de politie, die de man niet had betwist.
Over de bevoegdheid van de burgemeester oordeelde de rechter dat de aangetroffen hoeveelheid amfetamine, 204 keer de gebruikershoeveelheid, ruim voldoende was om aan te nemen dat sprake was van handel vanuit de woning. Dat de man zelf geen drugsgebruiker zou zijn en de drugs mogelijk niet van hem waren, deed daar niet aan af: als huurder is hij verantwoordelijk voor wat zich in zijn woning afspeelt, en als de drugs al van iemand anders waren, bevestigt dat juist dat de woning voor drugshandel werd gebruikt. Ook het tijdsverloop van bijna twee maanden tussen de vondst en het sluitingsbesluit maakte de sluiting niet ongeschikt: zodra de bestuurlijke rapportage bij de burgemeester binnenkwam, is vlot besloten, en de zichtbare sluiting van de woning haalt de bekendheid als drugspand en de 'loop' ernaartoe weg. De rechter wees er verder op dat de woning ligt in een wijk die binnen de gemeente Heerlen relatief zwaar wordt getroffen door drugscriminaliteit, met tientallen eerdere sluitingen en politieregistraties in de directe omgeving.
Bij de afweging of de sluiting evenwichtig was, woog de rechter de gevolgen voor de man niet zwaarder dan het belang van de openbare orde en een veilig woon- en leefklimaat. Dat een sluiting ertoe leidt dat een huurder zijn woning moet verlaten, is op zichzelf geen bijzondere omstandigheid om ervan af te zien. De man had niet met stukken onderbouwd dat hij al tevergeefs naar vervangende woonruimte had gezocht, dat dit voor hem onmogelijk was, of dat zijn medische situatie een structurele voorziening in juist deze wijk vereiste. De burgemeester had bovendien gewezen op mogelijkheden voor vervangende huisvesting en op het interventieteam en Bureau Toegang van de gemeente. Ook de gegeven termijn van 23 juli tot 5 augustus 2026 om de woning te ontruimen en vervangend onderdak te regelen, achtte de rechter voldoende lang, langer zelfs dan gebruikelijk.
De voorzieningenrechter wees het verzoek om een voorlopige voorziening af, zodat de burgemeester de woning niet langer open hoeft te houden in afwachting van de beslissing op bezwaar. Voor vergoeding van het griffierecht of een proceskostenveroordeling zag de rechter geen aanleiding.
Betrokken advocaten
mr. K.A.J. Ubachs
de burgemeester
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBDHA:2026:1778, Rechtbank Den Haag, 02-02-2026, NL26.5321
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:1920, Rechtbank Den Haag, 30-01-2026, NL26.702
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RVS:2026:82, Raad van State, 14-01-2026, 202302594/1/A3
Raad van State · Bestuursrecht
ECLI:NL:RVS:2026:81, Raad van State, 14-01-2026, 202302591/1/A3
Raad van State · Bestuursrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
ROE 26/1928
Procedure
Voorlopige voorziening
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een vrouw uit Kessel fokt aan huis labradoodles onder de bedrijfsnaam 'Capelse Labradoodles'. Omwonenden klaagden bij de gemeente Peel en Maas over geluidsoverlast door de honden. Bij een eerste controle op 17 december 2025 trof een gemeentelijke toezichthouder tien honden en acht puppy's aan in de woning. Bij latere controles op 7 mei en 7 juli 2026 waren dat tien volwassen honden en vier puppy's, en daarna zes volwassen honden en twee puppy's. Op 15 juli 2026 legde het college van burgemeester en wethouders haar een last onder dwangsom op. Zij moest het bedrijfsmatig fokken, houden en verkopen van honden staken door alle honden boven het aantal van zes van het perceel te verwijderen. Daarnaast mocht zij hooguit twee keer per jaar een nestje fokken, waarbij puppy's jonger dan acht weken niet meetellen. Voor elke geconstateerde overtreding per week verbeurt zij € 15.000, tot een maximum van € 60.000. De vrouw maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Limburg om het besluit te schorsen totdat op dat bezwaar is beslist. De voorzieningenrechter vond dat zij een spoedeisend belang had, omdat zij zonder voorziening haar honden moest weghalen voordat op haar bezwaar was beslist. Toch wees hij het verzoek af, omdat het bezwaar volgens hem geen redelijke kans van slagen heeft. Het college mocht aannemen dat de fokkerij in strijd is met het omgevingsplan. Volgens het bestemmingsplan mag bij een woning hooguit 35 m² van de woning en de bijbehorende bouwwerken worden gebruikt voor een beroep of bedrijf aan huis. Het college had aan de hand van de bouwtekeningen uitgelegd dat de woonkamer, de garage en een van de twee kennels daarvoor in gebruik zijn en samen meer dan 35 m² beslaan. Die afmetingen betwistte de vrouw niet, en ze ontkende ook niet dat zij die ruimtes voor de fokkerij gebruikt. Of de fokkerij een bedrijf aan huis is, liet de rechter daarom in het midden: ook als dat zo was, wordt de maximale oppervlakte overschreden. De andere bezwaren van de vrouw slaagden evenmin. De hoogte van de dwangsom is afgestemd op de verkoopprijs per puppy van € 2.600 en het aantal puppy's dat sinds 1 januari 2024 is gefokt, op basis van een verkooplijst die zij zelf overhandigde. Volgens de rechter heeft het college dat voldoende gemotiveerd, en zij onderbouwde niet dat de dwangsom te hoog is. Het college hoeft ook niet te zeggen wanneer het controleert; bij invordering moet het zelf aannemelijk maken dat een dwangsom is verbeurd. Verder is volgens de rechter duidelijk dat zij aan de last voldoet zodra zij het aantal honden terugbrengt tot zes en maximaal twee nestjes per jaar fokt. De voorzieningenrechter wees het verzoek om een voorlopige voorziening af. Griffierecht wordt niet vergoed en het college hoeft de proceskosten niet te betalen. Het oordeel is voorlopig en bindt de rechtbank niet in een eventuele bodemprocedure; hoger beroep of verzet staat niet open.