Rechter veroordeelt chauffeur tot 9 maanden cel voor babbeltruc tegen oudere — RBLIM:2026:9707
babbeltrucfraude tegen kwetsbare oudere
Eiser / verzoeker
Openbaar Ministerie
Verweerder / gedaagde
verdachte
Verdachte veroordeeld tot 9 maanden gevangenisstraf waarvan 3 voorwaardelijk en tot betaling van € 13.300 schadevergoeding, vrijgesproken van dwang en van een deel van het tenlastegelegde bedrag.
- Medeplegen van oplichting bewezen voor 10.000 euro; verdachte was bestuurder van de auto waarin het slachtoffer meerdere dagen werd rondgereden
- Vrijspraak van het tweede feit, dwang, omdat de afgifte van het geld werd toegeschreven aan misleiding en niet aan psychische druk
- Rechtbank legt lagere straf op dan de eis van het OM vanwege een kleinere bewezenverklaring, maar weigert de straf te beperken tot het voorarrest
- Verdachte krijgt iets lagere straf dan zijn medeverdachte omdat hij niet eerder voor een soortgelijk delict is veroordeeld
- Geen reclasseringsrapport beschikbaar omdat contact met de verdachte niet tot stand kwam
- Hoofdelijke schadevergoeding van 13.300 euro toegewezen, resterend deel van de vordering niet-ontvankelijk verklaard
Samenvatting
Een 71-jarige man met beginnende dementie en hersenletsel maakte via een datingwebsite kennis met een vrouw die zich 'Naam 2' noemde. Na dagen appcontact waarin zij hem overhaalde met de taxi naar Utrecht te komen voor een afspraak, wachtte hij op een bankje tot zij verscheen. Kort daarna voegden zich twee mannen bij haar, die zich voordeden als 'Naam 7' en 'Naam 8'. Samen stapten ze in een zwarte Volkswagen Passat en reden drie dagen door Nederland en België, terwijl zijn familie hem inmiddels als vermist had opgegeven.
Deze verdachte, geboren in 1998 en wonend in België, bestuurde de auto tijdens die rit. Onderweg werd het slachtoffer verteld dat hij per dag 5.000 euro moest inleggen om bij een 'clubje' te horen, met de belofte dat zijn geld binnen een week zou verdubbelen. Zijn pinlimiet werd tijdelijk verhoogd en hij pinde op twee dagen telkens 5.000 euro, opende een nieuwe bankrekening en kocht voor ruim 9.500 euro goud. Pas nadat zijn rekening was geblokkeerd, brachten de mannen hem terug naar huis.
De verdachte en zijn medeverdachte, zijn zwager, ontkenden bij de politie elke betrokkenheid bij 'Naam 2' en stelden dat zij het slachtoffer alleen als vriendendienst naar huis wilden brengen op verzoek van een vrouw die in de zorg zou werken. De rechtbank verwierp dat scenario als niet concreet en niet verifieerbaar. Telefoongegevens toonden dat de verdachten dezelfde reisbewegingen maakten als 'Naam 2' rond de ontmoeting, in de auto lag een simkaarthouder en een telefoondoosje die aan haar nummer waren te koppelen, en op de telefoon van de medeverdachte stond een filmpje waarin de mannen het slachtoffer uitlachten toen hij zei dat eerlijkheid het langst duurt. Ook een chatbericht waarin werd gesproken over een mislukte pintransactie en de opmerking dat het slachtoffer 'liegt', wees volgens de rechtbank op kwade opzet.
De rechtbank achtte medeplegen van oplichting bewezen, maar alleen voor 10.000 euro: het bedrag voor de taxirit en het aangekochte goud telde zij niet mee, omdat niet vaststond dat de verdachten dat geld daadwerkelijk hadden ontvangen. Van het tweede feit, dwang, sprak de rechtbank de verdachte vrij, omdat uit het dossier bleek dat de sfeer tijdens de pintransacties gemoedelijk was en de afgifte van het geld al werd verklaard door misleiding en niet door dwang.
De officier van justitie eiste 12 maanden gevangenisstraf, waarvan 3 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaar en een contactverbod. De verdediging bepleitte een straf gelijk aan het voorarrest, met een beroep op de beperkte rol van de verdachte als chauffeur, zijn blanco strafblad, zijn analfabetisme en de zorg voor zijn twee zieke zoons. De rechtbank kwam tot een lagere straf dan de eis omdat zij tot een kleinere bewezenverklaring kwam dan de officier van justitie, maar wees ook het verzoek van de verdediging af: dat zou volgens de rechtbank geen recht doen aan de ernst van het feit. Doordat de verdachte, anders dan zijn medeverdachte, niet eerder voor een soortgelijk delict was veroordeeld, kreeg hij wel een iets lagere straf dan zijn zwager. De reclassering kon geen rapport opstellen omdat het niet lukte contact met de verdachte te krijgen. Een contactverbod achtte de rechtbank niet nodig, omdat het slachtoffer daar niet om had gevraagd.
De rechtbank veroordeelde de verdachte tot een gevangenisstraf van 9 maanden, waarvan 3 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar, met aftrek van voorarrest. Verder moet hij, hoofdelijk met zijn medeverdachte, 13.300 euro schadevergoeding betalen aan het slachtoffer (10.300 euro materiële schade en 3.000 euro smartengeld wegens PTSS-klachten), vermeerderd met wettelijke rente vanaf 24 juni 2025 en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. Het overige deel van de vordering, waaronder de hotelfactuur, verklaarde de rechtbank niet-ontvankelijk.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBZWB:2025:9497, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 23-12-2025, C/02/427138 / FA RK 24-4535
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:8560, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 24-11-2025, C/02/441945 / JE RK 25-2023
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:RBROT:2025:14556, Rechtbank Rotterdam, 18-11-2025, C/10/693756 / JE RK 25-229, C/10/614965 / FA RK 21-2060 en C/l0/709307 / JE RK 25/2234
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:8818, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 30-10-2025, C/02/435261 FA RK 25-2414
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
03.193951.25
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 13 juni 2023 werden vier mannen in een loods in Sittard gegijzeld, vastgebonden en urenlang mishandeld. Drie van hen werden met een gasbrander verbrand. De daders wilden weten waar 1230 kilo cocaïne was gebleven, een partij die in de nacht van 11 op 12 juni uit dezelfde loods was ontvreemd. Voor zijn rol daarin heeft de rechtbank Limburg een man (geboren in 1984) veroordeeld tot 12 jaar gevangenisstraf. De officier van justitie had 8 jaar geëist. De slachtoffers kwamen rond 13.00 uur op afspraak naar de loods. Een van hen, [slachtoffer 1], fungeerde als distributeur van de cocaïne en schatte de waarde van de verdwenen partij op 25 miljoen euro. Hij wist niet dat de politie de cocaïne al in de nacht van de diefstal had onderschept. Vier mannen bonden de slachtoffers vast met tie-wraps en ducttape, namen hun telefoons af en sloegen en schopten hen. Tegen 19.00 uur kwamen twee andere mannen binnen, die vooraf waren aangekondigd als de 'butchers'. Zij brachten brandwonden toe met een gasbrander die kort daarvoor bij een bouwmarkt was gekocht. De slachtoffers werden ook overgoten met bio-ethanol of terpentine, over hun wonden heen. Na ruim tien uur verlieten de daders de loods en bevrijdden de slachtoffers zich. Een van hen vluchtte naakt en zwaar gewond naar buiten. De verdachte ontkende niet dat hij erbij was. Hij zei dat hij pas arriveerde toen de slachtoffers al waren vastgebonden en dat hij alleen boodschappen doorgaf via een telefoon. De rechtbank vond zijn verklaringen niet geloofwaardig. Hij had bij de politie gezegd dat hij zijn eigen telefoons thuis had gelaten, terwijl uit berichten aan zijn vriendin en uit telefoongegevens bleek dat hij wel een Spaanse prepaid telefoon meenam. Pas ter zitting gaf hij dat toe. Volgens de rechtbank paste hij zijn verhaal telkens aan op het moment dat het forensisch bewijs hem inhaalde. Zijn DNA werd aangetroffen op werkhandschoenen, op de dop van een fles bio-ethanol en op een tie-wrap uit een tas die na afloop in een container was gegooid. Verder pasten de slachtoffers' beschrijvingen van 'man 2', een kale, Hollands sprekende man, bij zijn uiterlijk en kleding op camerabeelden. Zij zeiden dat deze man er vanaf het begin bij was. In een afgeluisterd gesprek met zijn vriendin zei de verdachte bovendien dat hij een man had 'ondervraagd met stompen in het gezicht'. De rechtbank oordeelde dat de verdachte medepleger was van de vrijheidsberoving van alle vier de slachtoffers en van het geweld tegen drie van hen. Bij [slachtoffer 3] en [slachtoffer 4] bleef het letsel juridisch onder de grens van zwaar lichamelijk letsel, maar het toegepaste geweld vormde volgens de rechtbank een poging tot zware mishandeling met voorbedachten rade. Bij [slachtoffer 1] was wel sprake van zwaar letsel: een gebroken oogkasbodem, een gebroken neusbeen, een gescheurd trommelvlies en blijvend verminderd zicht. De vierde man, [slachtoffer 2], kreeg alleen klappen in zijn gezicht van de verdachte zelf. Dat was een mishandeling met voorbedachten rade. Bij de straf ging de rechtbank bewust boven de eis uit. Zij noemde het vastbinden, ontkleden en bewerken van weerloze mensen met een gasbrander mensonterend en sadistisch. De feiten speelden zich af in de georganiseerde drugscriminaliteit en wijzen op gewetenloosheid en koud calculeren. De verdachte zag het als een klus en had er volgens de rechtbank een fors bedrag voor ontvangen. Een redelijke-termijnkorting kwam er niet. De termijn van twee jaar werd met 11 maanden overschreden, maar dat vond de rechtbank in zo'n omvangrijke zaak met meer verdachten en getuigenverhoren te billijken. De rechtbank veroordeelde de verdachte tot 12 jaar gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest. Zijn verzoek om de voorlopige hechtenis te schorsen wees zij af, onder meer vanwege de maatschappelijke onrust die ontstaat als iemand na zo'n zware straf vrij blijft en de vrees voor herhaling. Ook gelastte zij de tenuitvoerlegging van een voorwaardelijke taakstraf van 60 uren uit 2022.