Verhuurder die na opzegging wegens eigen gebruik woning verkocht, betaalt ex-huurster € 3.869 verhuisschade — RBLIM:2026:9861
schadevergoeding na opzegging huur wegens dringend eigen gebruik zonder werkelijk eigen gebruik
Eiser / verzoeker
voormalig huurster
Verweerder / gedaagde
particuliere verhuurder
Verhuurder moet € 3.869,12 verhuisschade plus rente en € 619,41 buitengerechtelijke kosten betalen; de vordering van € 5.000 wegens schending van het voorkeursrecht wordt afgewezen; proceskosten gecompenseerd.
- Wie een woning niet had kunnen financieren, lijdt geen schade door schending van een voorkeursrecht tot koop
- Opzegging door de huurder als direct gevolg van een opzegging wegens dringend eigen gebruik geldt als instemming in de zin van artikel 7:276 lid 1 BW
- Finale kwijting omvat geen schadevergoeding waarvan de huurster het bestaan toen niet kende of kon vermoeden
- Verkoop binnen een jaar zonder eigen gebruik wekt het vermoeden dat de wil tot eigen gebruik ontbrak; omstandigheden van vóór de instemming weerleggen dat niet
Samenvatting
Een vrouw huurde in Limburg een woning van een particuliere verhuurder. In het huurcontract stond dat zij als eerste de kans zou krijgen de woning te kopen als hij die zou verkopen. Op 18 juli 2023 zegde de verhuurder de huur op per 1 februari 2024, omdat hij de woning dringend zelf nodig had. De huurster schakelde haar rechtsbijstandsverzekeraar in en de partijen onderhandelden over een vergoeding voor verhuis- en inrichtingskosten. Intussen vond zij een andere woning; op 10 oktober 2023 zegde zij zelf de huur op per 31 oktober 2023. Begin november spraken zij af dat de verhuurder haar € 1.350 zou betalen en dat zij daarna niets meer van elkaar te vorderen hadden. Hij betaalde op tijd. Maar hij trok er niet zelf in: op 21 november 2023 gaf hij een makelaar opdracht, op 20 december 2023 verkocht hij de woning aan een ander, en op 16 februari 2024 werd die geleverd. Aan de huurster bood hij de woning niet te koop aan.
De huurster vorderde bij de kantonrechter in Roermond € 8.869,12: € 5.000 voor de gemiste kans om de woning te kopen en € 3.869,12 aan verhuisschade, omdat de verhuurder volgens haar nooit echt van plan was er zelf te gaan wonen.
De vordering voor het voorkeursrecht wees de kantonrechter af. Op de zitting verklaarde de huurster dat zij de woning niet had kunnen financieren. Ook als het voorkeursrecht was geschonden, had zij de woning dus toch niet kunnen kopen en had zij geen schade.
Voor de verhuisschade kreeg zij wel gelijk. De wet bepaalt dat een verhuurder schadevergoeding moet betalen als hij na een opzegging wegens eigen gebruik de woning niet binnen een jaar zelf duurzaam gaat gebruiken; dan wordt vermoed dat die wil er nooit was. Dat de huurster zelf had opgezegd, deed niet ter zake: dat was een direct gevolg van zijn opzegging en geldt als instemming met het einde van de huur. Ook de afspraak dat zij niets meer van elkaar te vorderen hadden, stond niet in de weg, omdat zij toen niet wist en niet kon vermoeden dat hij er niet zelf zou gaan wonen. De verhuurder voerde aan dat hij pas na haar vertrek tot verkoop besloot: hij had per oktober 2023 een vaste baan gekregen, zijn partner meer uren, de reisafstand was groter, zijn partner voelde zich niet thuis in een huis waar hij met een ex had gewoond, en de GGZ had grote veranderingen afgeraden. De kantonrechter zag echter dat al die omstandigheden er al waren vóór 10 oktober 2023, het moment waarop de huurster instemde; zijn vaste baan ging in op 9 oktober. Het GGZ-advies was niet onderbouwd. Daarmee had hij het wettelijke vermoeden niet weerlegd.
De verhuurder moet de huurster € 3.869,12 betalen met wettelijke rente vanaf 9 april 2026, plus € 619,41 aan buitengerechtelijke kosten. Omdat beide partijen op onderdelen ongelijk kregen, draagt ieder de eigen proceskosten.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
Civiel Recht; VerbintenissenrechtZaaknummer
12195031 \ CV EXPL 26-1972
Procedure
Bodemzaak
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een verhuurder in Roermond kreeg van de kantonrechter gelijk in een spoedprocedure tegen zijn huurder, die vier maanden geen huur had betaald. De woning wordt ontruimd. De huurder, een vrouw die er met haar minderjarige kind woont, kreeg daarvoor vier weken de tijd. Het gaat om een woning die de verhuurder voor € 1.300 per maand verhuurt. De huur moest vóór de eerste dag van elke maand zijn betaald. Over juli tot en met oktober 2026 betaalde de huurder niets, waardoor de achterstand opliep tot € 5.200. Op 3 september 2026 hadden beide partijen al een vaststellingsovereenkomst getekend, een schriftelijke afspraak om een geschil te beëindigen. Daarin stond dat de huurovereenkomst op 30 september 2026 zou eindigen, dat de huurder dan de woning zou verlaten en dat zij de toenmalige achterstand van € 3.900 uiterlijk op 22 september in twee termijnen zou betalen. De huurder hield zich daar niet aan en bleef in de woning wonen. De verhuurder stapte daarom naar de kantonrechter in Roermond met een kortgedingvordering, een snelle procedure voor zaken waarin direct een beslissing nodig is. Hij vroeg om ontruiming, betaling van de achterstand en van de huur tot de ontruiming, en een boete van € 250 per dag. De huurder kwam niet naar de zitting en voerde geen verweer. Tegen haar is verstek verleend. De kantonrechter vond het spoedeisend belang van de verhuurder aangetoond. Hij stelde wel voorop dat een ontruiming bij voorlopige voorziening diep ingrijpt in het woonrecht van een huurder en dat daarom grote terughoudendheid past. In dit geval stond vast dat de huurder de vaststellingsovereenkomst zelf had ondertekend en dus wist dat zij op 30 september moest vertrekken. Omdat zij de vorderingen niet tegensprak en ze de rechter niet onrechtmatig of ongegrond voorkwamen, wees hij het grootste deel toe. Bij de termijn woog het kind mee. Volgens artikel 3 lid 1 van het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind vormen de belangen van het kind bij alle maatregelen de eerste overweging. De rechter verwees naar de beslissing van de Hoge Raad van 28 november 2025, waaruit volgt dat hij zo nodig ambtshalve moet onderzoeken of een ontruiming ook kinderen treft en wat in hun belang is. Daarom hanteerde hij een ontruimingstermijn van vier weken in plaats van een directe ontruiming. Twee onderdelen van de vordering wees hij af. De machtiging om de ontruiming zo nodig met de sterke arm van justitie uit te voeren is overbodig, omdat de artikelen 556 en 557 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering die mogelijkheid al bieden. De boete van € 250 per dag had de verhuurder in de dagvaarding niet onderbouwd. Dat gold ook voor de vordering tot nakoming van de overige verplichtingen uit de huurovereenkomst. De kantonrechter beval de huurder binnen vier weken na betekening van het vonnis de woning te ontruimen, met alle personen en zaken, en de sleutels af te geven. Ze moet € 5.200 aan achterstallige huur betalen, plus wettelijke rente, en daarnaast € 1.300 per maand (€ 43,33 per dag) vanaf 1 november 2026 tot de dag van daadwerkelijke ontruiming. Verder moet zij de proceskosten van € 986 vergoeden, met wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. Het vonnis is voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad.
Een huurder uit Limburg heeft vanaf juni 2026 geen huur meer betaald voor zijn woning. De huurovereenkomst liep pas sinds 1 januari 2026. De huur bedroeg € 900 per maand, inclusief € 75 aan voorschot voor servicekosten en € 200 voor gas, water en elektra. Eind september stond de teller al op € 3.150, na de huur van oktober was dat € 4.050, ruim vier maanden huur. De verhuurder, Stichting Juridisch Eigenaar Solida Residential I, stuurde op 13 augustus 2026 via haar beheerder een brief met het verzoek binnen veertien dagen te betalen. De huurder reageerde daar niet op. Daarna meldde Solida hem op 28 augustus 2026 aan bij de gemeente Sittard-Geleen voor vroegsignalering, een hulpprogramma voor mensen met beginnende betalingsproblemen. Ook dat leidde niet tot betaling. Solida vroeg de kantonrechter in kort geding om ontruiming van de woning en betaling van de achterstand. De huurder erkende de achterstand. Hij vertelde dat hij in de problemen kwam toen hij een bedrijf wilde starten, dat hij inmiddels een bijstandsuitkering had aangevraagd en dat hij bewindvoering wilde aanvragen. Verlies van zijn woning zou het volgens hem moeilijker maken zijn leven weer op orde te krijgen. Zijn ouders waren bereid de achterstand te betalen. De kantonrechter gaf hem tot 26 oktober 2026 om 12.00 uur de tijd om te melden dat die betaling was gedaan. Dat gebeurde niet; Solida meldde dat zij niets had ontvangen. De kantonrechter vond dat Solida een spoedeisend belang had. De hypotheeklasten, gemeentelijke lasten en fiscale eigenaarslasten lopen door terwijl de huur uitblijft, en de achterstand groeit. Een ontruiming in kort geding grijpt diep in, dus de rechter is terughoudend. Toewijzing kan alleen als het belang van de verhuurder zwaarder weegt en het aannemelijk is dat een bodemrechter de huurovereenkomst zou ontbinden. Een achterstand van drie maanden is bij woonruimte in beginsel ernstig genoeg voor ontbinding. Hier ging het om ruim vier maanden, die in meerdere maanden was opgelopen. De persoonlijke omstandigheden van de huurder en de uitgebleven betaling door zijn ouders gaven geen reden om anders te beslissen. Een deel van de vordering wees de rechter af. Solida eiste € 475 aan contractuele boetes: 10 procent van het verschuldigde bedrag per maand, met een minimum van € 20 per maand, zonder maximum. Omdat de huurder een consument is, toetste de rechter ambtshalve of dit beding oneerlijk is. De boete ligt veel hoger dan de wettelijke rente die een consument normaal verschuldigd is, en zij kan onbeperkt oplopen. Solida kon op de zitting niet uitleggen waarom het beding niet oneerlijk zou zijn. De rechter oordeelde dat het evenwicht tussen de partijen aanzienlijk wordt verstoord en dat een bodemrechter het beding waarschijnlijk oneerlijk zal vinden. Solida kan er daarom geen beroep op doen. De kantonrechter veroordeelde de huurder om de woning binnen veertien dagen na betekening van het vonnis te ontruimen en schoon en leeg achter te laten, met afgifte van alle sleutels. Hij moet de achterstand van € 4.050 betalen, vermeerderd met wettelijke rente, en daarna € 900 per maand vanaf 1 november 2026 tot en met de maand van de ontruiming. Daarnaast moet hij € 337,50 aan buitengerechtelijke incassokosten en € 1.664,46 aan proceskosten betalen. De boete van € 475 en het meerdere van de incassokosten werden afgewezen.
Na het overlijden van een man in 2025 kwamen zijn drie kinderen en zijn weduwe in een conflict over de afwikkeling van de erfenis. Partijen waren het eens dat de wettelijke verdeling van toepassing is. Dat betekent dat de weduwe de nalatenschap in handen kreeg, terwijl de kinderen een geldvordering op haar hebben die niet direct opeisbaar is. Samen met een geadopteerde dochter van de weduwe zijn er vijf erfgenamen. In juni 2026 sloten de kinderen en de weduwe een vaststellingsovereenkomst. Daarin legden zij vast hoe hoog de vordering van de kinderen is, hoe die wordt betaald, dat er een hypotheekrecht ten gunste van de kinderen komt op de woning van de weduwe, en hoe het zit met de erfbelasting. De notaris maakte een concept hypotheekakte op. De weduwe weigerde die te ondertekenen, omdat zij het niet eens was met de inhoud. De kinderen stapten naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Limburg, zittingsplaats Roermond. Zij vroegen de weduwe te veroordelen om binnen zeven dagen mee te werken aan het vestigen van het hypotheekrecht. Zij wilden ook dat het vonnis haar handtekening zou vervangen als zij bleef weigeren. Een deel van die vordering, namelijk dat het vonnis haar medewerking in het geheel zou vervangen, trokken zij tijdens de zitting in. Een van de kinderen woont in België, maar de voorzieningenrechter bleef bevoegd omdat de weduwe in Nederland woont. Op de zitting bleek dat de weduwe zich liet bijstaan door haar belastingadviseur, die ook als tolk optrad omdat zij de Nederlandse taal onvoldoende beheerst. De pleitnota die de adviseur voor haar had gemaakt, wees de voorzieningenrechter als processtuk af. In deze procedure kan een partij alleen in persoon of via een advocaat optreden, niet via een gemachtigde die geen advocaat is. De inhoud van de hypotheekakte bleek uiteindelijk het enige geschilpunt. Tijdens de zitting kwamen partijen overeen dat de weduwe geen bezwaar meer had als twee passages werden aangepast. Beide gaan over het verhuren van de woning. In de akte wordt vastgelegd dat het verhuren van het onderpand is toegestaan en niet wordt gezien als het in gebruik of genot afstaan dat de akte verbiedt. De voorzieningenrechter volgde deze afspraak. Over de proceskosten oordeelde de rechter dat hij geen reden zag om af te wijken van het uitgangspunt dat in familiezaken de kosten worden gecompenseerd. De kinderen hadden gevraagd om vergoeding van de werkelijke kosten van € 5.318,55, maar dat wees hij af. De voorzieningenrechter veroordeelde de weduwe om binnen zeven dagen na betekening van het vonnis volledige medewerking te verlenen aan het vestigen van het hypotheekrecht, volgens de aangepaste concept hypotheekakte. Dat betekent dat zij bij de notaris moet verschijnen en de akte moet ondertekenen. Doet zij dat niet, dan treedt het vonnis in de plaats van haar wilsverklaring en handtekening in de akte. Iedere partij draagt de eigen proceskosten en het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.