Buurman verliest burenruzie over erfgrens: geen grond verkregen door verjaring, spullen moeten weg — RBLIM:2026:9905
burengeschil over erfgrens, verkrijgende verjaring en omvang erfdienstbaarheid van weg na herverkaveling
Eiser / verzoeker
eigenaars van aangrenzende percelen (een man en een vrouw)
Verweerder / gedaagde
buurman
De rechtbank stelt de erfgrenzen vast volgens het Kadaster, veroordeelt de buurman zijn spullen te verwijderen, beperkt zijn overpad tot de kortste weg en verbiedt hem de erfafscheiding aan te tasten, op straffe van dwangsommen van € 250 per dag tot € 15.000; de gevraagde minimale doorgangsbreedte wordt afgewezen.
- Verkrijgende verjaring na tien jaar faalt bij gebrek aan goede trouw; raadpleging van de openbare registers had duidelijk gemaakt dat de grond niet van de buurman was.
- Voor verjaring na twintig jaar moet het bezit van de eigenaar teniet zijn gedaan; losse machtsuitoefeningen zoals spelen, feestjes en het neerzetten van spullen volstaan niet.
- Een herverkaveling werkt titelzuiverend, waardoor eerder gevestigde erfdienstbaarheden vervallen.
- Een erfdienstbaarheid van weg moet op de minst bezwarende wijze worden uitgeoefend, dus via de kortste route.
- Zonder aanwijzing in de akte schrijft het recht van overpad geen minimale breedte voor; de vordering tot een doorgang van 1,20 meter wordt afgewezen.
Samenvatting
Twee buren in Zuid-Limburg hebben al langer ruzie over de precieze grens tussen hun percelen en over het recht om over elkaars grond te lopen. Hun percelen liggen zo in elkaar geschoven dat beide partijen over grond van de ander moeten om de openbare weg te bereiken. Op een van de percelen van het stel staat een bouwval, en daaromheen stonden spullen van de buurman, zoals een regenton en afvalbakken.
Het stel, dat de procedure begon, liet in augustus 2025 door het Kadaster de grenzen aanwijzen. Zij vroegen de rechtbank Limburg vast te stellen dat de erfgrenzen zo lopen als het Kadaster ze had gereconstrueerd. De buurman vond dat hij door verjaring eigenaar was geworden van een strook van ongeveer 60 centimeter langs de grens en van een deel van de tuin bij de bouwval, omdat hij en de vorige eigenaren die grond al meer dan dertig jaar zouden gebruiken.
De rechtbank ging daar niet in mee. Voor verjaring na tien jaar moet iemand te goeder trouw zijn, dus redelijkerwijs hebben mogen denken dat hij eigenaar was. De buurman had niet uitgelegd waarom hij dat mocht denken, en de kadastrale kaart liet geen andere grens zien. Voor het tuingedeelte had een blik in de openbare registers al duidelijk gemaakt dat het niet van hem was. Verjaring na twintig jaar kan ook zonder goede trouw, maar dan moet de echte eigenaar het bezit kwijt zijn geraakt doordat een ander het in bezit nam. De foto's van hout en afvalbakken op de strook waren daarvoor onvoldoende. Verklaringen van buurtbewoners en vrienden over spelen en feestjes in de tuin lieten alleen losse gebruikshandelingen zien, en het ontbreken van een afscheiding wees eerder op gedogen door de eigenaar. De rechtbank stelde de grenzen vast zoals het Kadaster ze had aangewezen, en de buurman moet zijn spullen van de percelen van het stel halen.
Daarna ging het om de erfdienstbaarheden, de rechten van overpad. De buurman beriep zich op een recht van overpad uit zijn koopakte van 2006. Maar de percelen zijn in 2010 betrokken geweest bij een herverkaveling, en die zuivert alle oude rechten: oude erfdienstbaarheden vervielen daardoor. Bij die herverkaveling werden wel nieuwe rechten van overpad gevestigd, over een strook van ongeveer vier meter, maar partijen waren het erover eens dat niet duidelijk was wat daarmee werd bedoeld. De buurman had door zijn haag heen een nieuwe doorgang gemaakt, verder naar het zuiden, om het perceel van het stel te betreden. Omdat een erfdienstbaarheid op de minst bezwarende manier moet worden gebruikt en die zuidelijke ingang niet nodig is om de weg te bereiken, mag hij alleen via de kortste route vanaf de noordelijke punt van zijn perceel over hun grond.
Het stel wilde ook dat de buurman een doorgang van minstens 1,20 meter breed vrijhoudt over zijn grond, zodat zij er met kinderwagen of fietskar door kunnen. Die vordering wees de rechtbank af. Het recht van overpad schrijft geen minimale breedte voor, en de buurman had aannemelijk gemaakt dat er nu voldoende ruimte is om er te voet of met een fiets aan de hand door te gaan. Wel verbood de rechtbank de buurman de erfafscheiding die het stel op eigen grond plaatst te verwijderen, te verplaatsen of te vernielen, omdat hij daar geen verweer tegen had gevoerd. Een vordering om alles wat de buurman aan hun schutting bevestigt zelf te mogen weghalen, was niet onderbouwd en werd afgewezen.
De rechtbank verklaarde voor recht dat de erfgrenzen lopen zoals het Kadaster in augustus 2025 aanwees. De buurman moet binnen veertien dagen zijn spullen weghalen, mag alleen via de kortste weg over het perceel van het stel en mag hun erfafscheiding niet aanraken, steeds op straffe van een dwangsom van € 250 per dag tot maximaal € 15.000. Hij moet ook € 1.972,14 aan proceskosten betalen.
Betrokken advocaten
mr. E. Vels-Turan
eisers
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBLIM:2025:8127, Rechtbank Limburg, 08-08-2025, ROE 25/1485
Rechtbank Limburg · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBLIM:2025:7349, Rechtbank Limburg, 25-07-2025, ROE 25/1305 en ROE 25/1368
Rechtbank Limburg · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBGEL:2025:6129, Rechtbank Gelderland, 23-07-2025, C/05/434824 / HA ZA 24-212
Rechtbank Gelderland · Civiel Recht
ECLI:NL:RBLIM:2025:5466, Rechtbank Limburg, 06-06-2025, 11666380 CV EXPL 25-1960
Rechtbank Limburg · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
Civiel RechtZaaknummer
C/03/347084 / HA ZA 25-482
Procedure
Bodemzaak
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een jongen uit Roosteren wil een eigen autodetailingbedrijf beginnen, maar is daar volgens de wet nog te jong voor. Hij werd geboren op 14 augustus 2009 en is dus minderjarig. Een minderjarige kan zonder toestemming van zijn ouders of voogd in beginsel geen bedrijf uitoefenen en bepaalde rechtshandelingen niet zelfstandig verrichten. Daarom vroeg hij de kantonrechter in Roermond om een handlichting. Bij een handlichting krijgt een minderjarige bepaalde bevoegdheden van een meerderjarige. Dat kan op verzoek van een minderjarige die ten minste 16 jaar oud is. De kantonrechter let daarbij op het belang van de minderjarige en beoordeelt of de handlichting verantwoord is. De wet bepaalt ook dat een handlichting niet wordt verleend tegen de wil van de ouders die het gezag uitoefenen. In deze zaak was dat laatste geen probleem. De jongen is ouder dan 16 jaar en het gezag over hem berust bij beide ouders. Zij steunen het verzoek van hun zoon en hebben het verzoekschrift zelf mee ondertekend. Omdat de zaak daardoor duidelijk lag, zag de kantonrechter af van een mondelinge behandeling. Het verzoek voldoet volgens de rechter aan de eisen van artikel 1:235 van het Burgerlijk Wetboek. Een handlichting heeft wel grenzen. De kantonrechter wijst erop dat de jongen ook na de handlichting geen registergoederen (zoals een woning), effecten of door hypotheek gedekte vorderingen mag verkopen of anderszins van de hand doen. De handlichting geldt alleen voor de rechtshandelingen die nodig zijn om zijn bedrijf uit te oefenen. De handlichting gaat niet meteen in. Volgens artikel 1:237 BW werkt zij pas vanaf de dag waarop de uitspraak in de Staatscourant is gepubliceerd, zodat derden ervan kunnen weten. De griffier zorgt voor die publicatie. Daarnaast komt de uitspraak niet-geanonimiseerd op rechtspraak.nl te staan. De jongen moet zelf ook nog zorgen dat de handlichting wordt ingeschreven in het handelsregister van de Kamer van Koophandel, wat hij op grond van artikel 36 van het Handelsbesluit 2008 verplicht is te doen. De kantonrechter verleent op 6 november 2026 de handlichting om rechtshandelingen te verrichten die nodig zijn voor het uitoefenen van zijn bedrijf, en bepaalt dat de griffier de beschikking laat publiceren in de Staatscourant en op de website van de Rechtspraak.