Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBMNE:2018:2455Civiel Recht; Arbeidsrecht

ECLI:NL:RBMNE:2018:2455, Rechtbank Midden-Nederland, 06-06-2018, 6301008 UC EXPL 17-12018 — RBMNE:2018:2455

Samenvatting

Werknemer houdt werkgever aansprakelijk voor zijn schade. Volgens werknemer is werkgever te kort geschoten in de nakoming van een vaststellingsovereenkomst en heeft werkgever zich niet als goed werkgever gedragen. Vordering afgewezen.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Betrokken advocaten

mr. M.N. de Soeten-Middelkoop

eiser

Tribu Legal, BREUKELEN UT

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

6301008 UC EXPL 17-12018

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • dhr. mr. M.J. Slootweg
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBMNE:2026:7916
Rechtbank Midden-Nederland·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
RBMNE:2026:7900
Rechtbank Midden-Nederland·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
RBMNE:2026:7883
Rechtbank Midden-Nederland·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
Kantonrechter bevestigt ontslag op staande voet na vijf snelheidsovertredingen in vijf dagen

Een chauffeur van een bedrijf in het personenvervoer werd op 9 juli 2026 op staande voet ontslagen. Zijn werkgever, een besloten vennootschap, verweet hem dat hij binnen vijf dagen vijf keer fors te hard had gereden met de bedrijfsbus en dat hij de bus op 30 juni 2026 zonder toestemming privé had gebruikt. De man was sinds 1 mei 2025 in dienst en had al twee officiële waarschuwingen gekregen, op 4 februari 2026 en op 26 juni 2026. Bij de tweede waarschuwing kreeg hij te horen dat dit de laatste was en dat nieuwe incidenten tot ontslag konden leiden. De werknemer vond het ontslag ongeldig en vroeg de kantonrechter in Almere het te vernietigen. Hij wilde doorbetaling van zijn salaris, een billijke vergoeding en een transitievergoeding. Ook vroeg hij zijn werkgever te veroordelen tot terugbetaling van ingehouden boetes en eigen risico, en te bepalen dat het concurrentie- en relatiebeding nietig is. Hij zei dat hij afhankelijk is van zijn salaris en dat hij uit zijn huis dreigt te worden gezet. De werkgever vroeg op zijn beurt een gefixeerde schadevergoeding en terugbetaling van de rest van een lening. Omdat de werkgever vreesde voor de vervaltermijn, diende hij die schadevergoeding ook in een tweede, aparte procedure in. De kantonrechter vindt het ontslag rechtsgeldig. Volgens de rechter is het onverwijld gegeven. De melding van de teamleider kwam op 1 juli 2026 binnen, terwijl de enige HR-medewerkster op vakantie was. Zij pakte de zaak op 6 juli 2026 op, de werkgever deed onderzoek en vroeg juridisch advies. Een gesprek op 8 juli 2026 ging niet door omdat de werknemer niet kwam opdagen. Drie dagen nadat de werkgever op de hoogte raakte, volgde het ontslag. Dat de HR-medewerkster tijdens haar vakantie wel op de ziekmelding van de man reageerde, veranderde dat niet: zij moest die doorzetten naar de arbodienst. De dringende reden stond volgens de rechter vast. De gegevens uit het gps- en ritregistratiesysteem van de bus zijn niet aan te passen, en de man had niet aangetoond dat ze onbetrouwbaar zijn. Eén overtreding volgde nog dezelfde dag als de laatste waarschuwing. Zijn psychische problemen en financiële nood wogen niet zwaar genoeg om het ontslag te kunnen afdoen. Of hij ook privé met de bus had gereden liet de rechter in het midden, omdat de snelheidsovertredingen al genoeg waren. Doordat het ontslag standhoudt, wijst de rechter de verzoeken om doorbetaling van salaris, een billijke vergoeding en een voorlopige voorziening af. Ook een transitievergoeding krijgt de man niet, omdat de overtredingen ernstig verwijtbaar waren. De ingehouden boetes van € 458,08 voor appen achter het stuur blijven voor zijn rekening. Het eigen risico van € 100,00 mocht de werkgever inhouden, omdat dat schriftelijk was afgesproken. Voor het eigen risico van € 200,00 gold dat niet: een mondelinge instemming volstaat volgens artikel 7:661 BW niet. Dat bedrag moet de werkgever terugbetalen. De rechter verklaart ook het concurrentie- en relatiebeding nietig, omdat bij een contract voor bepaalde tijd een schriftelijke motivering over zwaarwegende bedrijfsbelangen ontbrak. De werkgever vroeg een gefixeerde schadevergoeding van € 14.496,39, gelijk aan het loon tot het einde van het contract op 30 november 2026. De rechter wijst het beroep op ontbrekende opzet of schuld af, maar matigt het bedrag wegens de persoonlijke omstandigheden van de man. De werkgever had zich daarbij vooraf neergelegd. De kantonrechter veroordeelt de werknemer tot betaling van € 3.078,00 bruto aan schadevergoeding, ter hoogte van één maand loon, en van € 187,77 aan het restant van de geldlening, plus wettelijke rente. Hij draagt ook de proceskosten van € 1.009,00. De werkgever moet € 200,00 netto aan eigen risico terugbetalen. In de tweede procedure over dezelfde schadevergoeding verklaart de rechter de werkgever niet-ontvankelijk, omdat die al in de hoofdzaak is beslist.

Rechtbank Midden-Nederland·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
Kantonrechter: verzekeraar mocht werkneemster van 67 laten stoppen, pensioen met 68 telt niet

Een vrouw die sinds 2008 bij een verzekeraar werkte, kreeg op de dag dat ze 67 werd te horen dat haar arbeidsovereenkomst was afgelopen. Haar pensioen zou echter pas ingaan op de eerste dag van de maand waarin ze 68 wordt. Daardoor ontstond een gat van ruim elf maanden zonder loon en zonder pensioenopbouw. Zij stapte naar de kantonrechter in Almere om af te dwingen dat ze tot haar pensioendatum kon doorwerken. De vrouw was in 2008 in dienst getreden en werkte sinds 2021 36 uur per week in een functie waarmee ze € 5.090,77 bruto per maand verdiende. Op haar dienstverband was de cao voor het Verzekeringsbedrijf van toepassing. Die bepaalt dat een arbeidsovereenkomst van rechtswege eindigt, dus zonder opzegging, op de dag dat de werknemer de AOW-gerechtigde leeftijd bereikt. Haar werkgever beriep zich daarop. Het verzoek van de vrouw om dan nog voor 24 uur per week te mogen doorwerken tot haar pensioen op 1 augustus 2027, wees de werkgever af. De vrouw voerde aan dat zij een arbeidsvoorwaarde had om tot haar pensioendatum door te werken. Die zou blijken uit haar eerste arbeidsovereenkomst, waarin een pensioenleeftijd van 65 jaar stond, toen nog gelijk aan de AOW-leeftijd. Ook uit het pensioenreglement, dat uitgaat van een pensioenrichtleeftijd van 68 jaar, leidde zij dat af. Volgens haar was zo van de cao afgeweken ten gunste van de werknemer. Subsidiair eiste zij een tijdelijke arbeidsovereenkomst tot haar pensioendatum. Daarnaast beriep zij zich op goed werkgeverschap, op de redelijkheid en billijkheid en op de Wet flexibel werken. De kantonrechter volgde haar daar niet in. In de cao staat duidelijk dat de arbeidsovereenkomst eindigt op de AOW-gerechtigde leeftijd, en niet is gebleken dat partijen iets anders hebben afgesproken. Dat de eerste arbeidsovereenkomst een pensioenleeftijd van 65 jaar noemt, betekent volgens de rechter niet dat partijen wilden dat het dienstverband pas bij de pensioenleeftijd zou eindigen als die later valt dan de AOW-leeftijd. Had dat de bedoeling geweest, dan had dat volgens de kantonrechter expliciet in de overeenkomst gestaan. Ook het pensioenreglement helpt de vrouw niet. De rechter maakt onderscheid tussen bepalingen over het einde van de arbeidsovereenkomst en bepalingen over de opbouw en ingang van het pensioen. Dat het reglement een pensioenrichtleeftijd van 68 jaar kent, betekent niet dat zij arbeidsrechtelijk recht heeft op een dienstverband tot die leeftijd. Het hof Amsterdam oordeelde in 2019 anders in een zaak waarover de vrouw het had, maar daar verwees het ontslagbeding naar de pensioengerechtigde leeftijd. In haar cao staat uitdrukkelijk de AOW-gerechtigde leeftijd. De werkgever hoefde de arbeidsovereenkomst ook niet voort te zetten op grond van goed werkgeverschap of de redelijkheid en billijkheid. De kantonrechter vindt het uitgangspunt van de werkgever, dat het dienstverband bij de AOW-leeftijd eindigt en alleen in uitzonderlijke gevallen wordt verlengd, niet onredelijk. Het is in beginsel de contractvrijheid van een werkgever om te beslissen of iemand na die leeftijd doorwerkt, en daarvoor hoeft geen zwaarwegend belang te worden aangetoond. Volgens de werkgever liet zij in zeven jaar 60 medewerkers uitstromen en werkten er maar twee door; volgens de vrouw waren dat er vier. Zelfs dan is het een klein percentage en hanteert de werkgever de hoofdregel consequent. Bijzondere persoonlijke omstandigheden had de vrouw niet aangevoerd. Haar financiële nadeel is volgens de rechter een gevolg van de afspraken die cao-partijen hebben gemaakt. De Wet flexibel werken helpt haar evenmin. Omdat de arbeidsovereenkomst al van rechtswege was geëindigd, kan een aanpassing van de arbeidsduur niet meer aan de orde komen. De kantonrechter wijst in dit kort geding alle vorderingen van de vrouw af. Zij moet de proceskosten van de werkgever betalen, begroot op € 1.009,00, te vermeerderen met wettelijke rente als ze niet binnen veertien dagen na aanschrijving betaalt.

Rechtbank Midden-Nederland·
Civiel Recht; Arbeidsrecht