ECLI:NL:RBMNE:2020:186, Rechtbank Midden-Nederland, 22-01-2020, 16/153201-19 (P) — RBMNE:2020:186
Samenvatting
Belaging. Ruim twee maanden. Stelselmatig. Betrouwbaarheid aangever en getuige.
Betrokken advocaten
mr. J.R.F. Esbir Wildeman
verdachte
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBGEL:2025:5684, Rechtbank Gelderland, 01-07-2025, 1330397924
Rechtbank Gelderland · Strafrecht
ECLI:NL:RBAMS:2025:662, Rechtbank Amsterdam, 24-01-2025, 13/316193-24
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht
ECLI:NL:GHAMS:2024:3503, Gerechtshof Amsterdam, 17-12-2024, 200.343.133/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:GHAMS:2024:2990, Gerechtshof Amsterdam, 29-10-2024, 200.322.825/01 en 200.337.610/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Midden-NederlandRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
16/153201-19 (P)
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- mw. mr. J. Ebbens
- mw. mr. E.J.W. Verhaagh
- mw. mr. N.M. Spelt
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 1 maart 2026 stond een man bij een parkeergarage in Utrecht in discussie met een ander. Na een woordenwisseling pakte hij een bijl uit zijn tas. Hij rende op de man af en sloeg met kracht met de scherpe kant van de bijl in de richting van zijn hoofd. Hij raakte hem achter het linkeroor. Het slachtoffer kreeg een scheurwond van ongeveer vier centimeter, die bij de huisartsenpost werd gelijmd, en een hersenkneuzing. Een deel van de aanval is vastgelegd door een camera met zicht op het incident. De verdachte, een man uit de Dominicaanse Republiek die nu gedetineerd is, zei op de zitting dat hij de ander alleen had willen afschrikken. Zijn advocaat betoogde dat niet vaststond dat de wond door de bijl was ontstaan: dat was volgens haar niet goed te zien op de beelden en het letsel kon ook van een eerdere val komen. Ook zou één zwaaiende beweging en een oppervlakkige wond geen aanmerkelijke kans op de dood opleveren. De meervoudige kamer van de rechtbank Midden-Nederland (zittingsplaats Utrecht) volgde die verweren niet. De rechters zagen op de beelden dat de verdachte met de scherpe kant van de bijl op het hoofd van het slachtoffer sloeg. De bijl woog bijna een kilo en had een scherpe snijkant. Het hoofd is volgens de rechtbank een kwetsbaar lichaamsdeel met vitale organen. Dat het slachtoffer op beeld niet buiten bewustzijn raakte en maar een wond van vier centimeter had, veranderde daar niets aan. Door op korte afstand met kracht met zo'n bijl te slaan, heeft de verdachte volgens de rechtbank bewust de aanmerkelijke kans aanvaard dat het slachtoffer zou overlijden. Dat heet voorwaardelijk opzet. Daarmee is poging tot doodslag bewezen. Bij de straf woog de rechtbank mee dat het geweld op klaarlichte dag op de openbare weg plaatsvond en dat de verdachte eerder voor geweldsdelicten is veroordeeld. Hij liep bovendien in meerdere proeftijden. Een psycholoog stelde bij hem een ongespecificeerde persoonlijkheidsstoornis en een stoornis in cannabisgebruik vast en adviseerde het feit in verminderde mate aan hem toe te rekenen. De rechtbank nam dat over. De reclassering schatte het recidiverisico als gemiddeld in en adviseerde een deels voorwaardelijke straf met bijzondere voorwaarden. De officier van justitie eiste 32 maanden gevangenisstraf, waarvan 12 maanden voorwaardelijk. De rechtbank legt 26 maanden op, waarvan 6 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaar. Het onvoorwaardelijke deel is daarmee even lang als in de eis. De voorwaarden zijn een meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling, verblijf in begeleid wonen of maatschappelijke opvang, dagbesteding en controle op het gebruik van alcohol en drugs. De gevorderde dadelijke uitvoerbaarheid van die voorwaarden wijst de rechtbank af, omdat er geen duidelijk patroon van gewelddadig gedrag is. Een contactverbod met het slachtoffer legt zij niet op: de rechtbank ziet geen aanwijzingen dat de verdachte hem opnieuw zal opzoeken en spreekt van een eenmalig conflict. De bijl wordt verbeurdverklaard. Het mes dat bij de verdachte in beslag was genomen krijgt hij terug. Het slachtoffer krijgt € 2.175 aan smartengeld, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 1 maart 2026. De rechtbank legde daarnaast de schadevergoedingsmaatregel op: de verdachte moet het bedrag aan de Staat betalen, die het aan het slachtoffer overmaakt. Bij niet-betaling volgen 21 dagen gijzeling. Tot slot beveelt de rechtbank de tenuitvoerlegging van twee eerder voorwaardelijk opgelegde gevangenisstraffen van 2 weken en 23 dagen, omdat de verdachte tijdens de proeftijden opnieuw een strafbaar feit pleegde.
Op 31 januari 2025 liep een groep jongens een McDonald's in Amersfoort binnen om te eten. Twee jongens kwamen naar hun tafeltje toe, gingen zitten en begonnen een van de jongens te slaan. Beveiligingsbeelden laten zien dat de ene verdachte het slachtoffer eerst met zijn vlakke hand in het gezicht sloeg en daarna met zijn vuist meermalen uithaalde. De tweede verdachte sloeg ook mee. Het slachtoffer hield zwellingen aan zijn kaak en linkerwang over en zijn bril ging kapot. Op 29 juli 2025 plakte dezelfde jongen, inmiddels een Syrische tiener uit de regio Utrecht, een Cobra 6 op het keukenraam van een woning en stak die aan. Het zwaar illegale vuurwerk ontplofte. In de keuken stonden op dat moment een bewoonster en haar baby van 10 maanden. Zij bleven ongedeerd, maar in de keuken lagen scherven en delen van het explosief. De verdachte verklaarde dat hij snel geld wilde verdienen en dacht dat het om een klein klusje ging. Toen hij merkte wat de opdracht inhield, durfde hij zich niet meer terug te trekken. Het vonnis dat de meervoudige kamer van de rechtbank Midden-Nederland op 13 november 2026 wees, ging over beide zaken, die gevoegd werden behandeld. De rechtbank achtte bewezen dat de jongen openlijk en in vereniging geweld pleegde. Hij betwistte dat het gezamenlijk was gebeurd en hield vol dat hij door de groep van het slachtoffer was uitgedaagd. De rechtbank verwierp beide verweren: de verdachte en zijn vriend benaderden zelf de groep die rustig zat te eten, en beiden sloegen. Dat de verdachte vaker sloeg dan zijn vriend, doet daar niet aan af. Ook de ontploffing is bewezen, inclusief gemeen gevaar voor goederen en levensgevaar voor de bewoners. Van opzettelijke brandstichting sprak de rechtbank hem vrij, omdat er geen brand ontstond. De officier van justitie vroeg dat ook. Uit een psychologisch rapport blijkt dat de verdachte een lichte verstandelijke ontwikkelingsstoornis heeft. Daardoor kan hij zich moeilijk in een ander verplaatsen, overziet hij de gevolgen van zijn gedrag slecht en laat hij zich makkelijk beïnvloeden. De psychologen adviseerden het geweld in verminderde mate toe te rekenen en de ontploffing in licht verminderde mate. De rechtbank rekende beide feiten in verminderde mate toe. De verdachte had geen strafblad. Voor een ontploffing met gevaar voor personen is onvoorwaardelijke jeugddetentie in beginsel passend, en langer dan het voorarrest. De rechtbank week daarvan af. De jongen hield zich tijdens de schorsing van zijn voorlopige hechtenis goed aan de voorwaarden, inclusief een periode met enkelband en begeleiding door ITB Harde Kern, en heeft zijn leven weer op de rails. De Raad voor de Kinderbescherming zag geen meerwaarde in een langere detentie. De rechtbank legde jeugddetentie van 120 dagen op, waarvan 101 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar en de door de Raad geadviseerde bijzondere voorwaarden, zoals begeleiding door de jeugdreclassering en contactverboden. Daarnaast kreeg hij de leerstraf 'So Cool' van 50 uur en een werkstraf van 50 uur, elk te vervangen door 25 dagen jeugddetentie. De officier eiste 150 dagen jeugddetentie, waarvan 131 voorwaardelijk, plus de leerstraf. De jongen moet ook de slachtoffers schadevergoeding betalen. De mishandelde jongen krijgt € 1.246 (€ 646 voor de beschadigde brilglazen, € 600 smartengeld). De bewoonster krijgt € 3.200 (€ 200 voor een camera en € 3.000 smartengeld) en een tweede bewoner € 2.500 smartengeld. De Staat int de bedragen via de schadevergoedingsmaatregel. Gijzeling bij niet-betaling is vanwege zijn leeftijd uitgesloten.
Een 20-jarige pakketbezorger uit Almere benaderde in 2025 via Snapchat jonge meisjes en nam hen mee in zijn witte bestelbus. Op 5 augustus 2025 liet hij de toen vijftienjarige eerste aangeefster in die bus hem pijpen en aftrekken. Zij wilde eerst niet instappen en durfde pas toen hij haar de sleutel van de bus gaf. Achterin de bus, waar geen ramen zijn, zei hij dat ze pas weg mocht als hij was klaargekomen. Ze moest op haar knieën zitten en hij duwde haar hoofd naar zich toe, ook toen ze zei dat ze niet meer wilde. De dagen daarna stuurde hij haar via WhatsApp dwingende berichten. Ze moest naaktfoto's en naaktvideo's van zichzelf maken en opsturen, ook toen ze bij een vriendin logeerde. Weigerde ze, dan zou hij de beelden die hij al had online zetten. Over het pijpen schreef hij onder meer: 'Morge ga je me gewoon normaal pijpen is dat begrepen.' Hij stuurde ook een dertienjarig meisje seksueel getinte berichten. Op 25 augustus 2025 sprak hij af met een ander meisje, dat een vriendin meenam. De vriendin stapte in de bus van een vriend van de verdachte, waarna hij met het meisje alleen naar een afgelegen bedrijventerrein reed. Hij zoende haar, legde haar hand op zijn geslachtsdeel, betastte haar kleding bij de vagina en maakte droogneukbewegingen. Ze zei meermaals 'stop'. Toen ze boos uit de bus stapte, reed hij achter haar aan, terwijl omstanders haar 'dit wil ik niet' hoorden roepen. Zij wees voorbijgangers om hulp. Het derde slachtoffer was dertien. Met haar had hij twee keer seks. De rechtbank vond niet bewezen dat daarbij sprake was van dwang, geweld of bedreiging. Zij zag hem als haar vriend en reageerde positief op zijn berichten. Daarom volgt vrijspraak voor dat onderdeel, maar het seksueel binnendringen van een kind van twaalf tot zestien jaar blijft bewezen. De rechtbank verwierp het beroep van de verdediging op de strafuitsluitingsgrond voor gelijkwaardig seksueel contact tussen leeftijdsgenoten. Bij de eerste twee meisjes was er dwang, en dat sluit gelijkwaardigheid uit. Daarbij kwamen het leeftijdsverschil, het ontbreken van een relatie en de kwetsbaarheid van de meisjes. Voor het verzenden van seksuele berichten aan het dertienjarige meisje kent de wet zo'n strafuitsluitingsgrond niet. Dat zij zei vijftien of zestien te zijn, doet niet ter zake. Op advies van een psycholoog en de reclassering paste de rechtbank het jeugdstrafrecht toe. De psycholoog stelde een bedreigde persoonlijkheidsontwikkeling met antisociale kenmerken vast. Daarom rekende de rechtbank alle feiten in verminderde mate aan de verdachte toe. De officier van justitie eiste 20 maanden jeugddetentie, waarvan 10 voorwaardelijk. De rechtbank legde 15 maanden op, waarvan 10 voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar. Daarbovenop komt een werkstraf van 200 uur. De bijzondere voorwaarden zijn een meldplicht bij de reclassering, behandeling bij De Waag en een contactverbod met de drie slachtoffers. Die voorwaarden en het toezicht zijn dadelijk uitvoerbaar. De verdachte moet de benadeelde partijen via de Staat schadevergoeding betalen. Aan het eerste meisje € 11.000, aan het tweede € 3.224 (waarvan € 224 materiële schade) en aan het derde € 10.000. Haar eigen vordering was niet-ontvankelijk omdat die niet was ondertekend, maar de rechtbank legde de schadevergoedingsmaatregel toch op. Gijzeling is aan geen van de bedragen verbonden.
Een man die zijn stiefdochter meermalen verkrachtte en zijn stiefzoon meermalen mishandelde, mag Lelystad weer in. Zijn verbod om zich op te houden in de woonplaats van de slachtoffers geldt voortaan voor de plaats waar de kinderen nu wonen. Dat heeft de rechtbank Midden-Nederland bepaald. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden veroordeelde de man op 24 april 2025 voor meermalen verkrachting van zijn stiefdochter, zowel toen zij jonger was dan twaalf als toen zij tussen twaalf en zestien jaar oud was, en voor meermalen mishandeling van zijn stiefzoon. Beide kinderen waren aan zijn zorg toevertrouwd. Naast andere straffen kreeg hij een vrijheidsbeperkende maatregel: vijf jaar lang mocht hij zich niet ophouden in Lelystad, destijds de woonplaats van de slachtoffers, en mocht hij op geen enkele wijze contact met hen opnemen, zoeken of hebben. De slachtoffers wonen inmiddels niet meer in Lelystad. De veroordeelde, die gedetineerd is, vroeg daarom de rechtbank om het verbod te wijzigen. Hij wilde een verbod voor een straal van 500 meter rond het nieuwe woonadres van de slachtoffers, of een verbod voor hun nieuwe woonplaats met uitzondering van gebieden als het treinstation en de snelweg. Hij voerde aan dat zijn vader later op een begraafplaats in die plaats begraven zal worden, dat hij na zijn detentie weer tuinen wil aanleggen voor oude klanten in Lelystad en dat een groot deel van zijn sociale netwerk daar woont. De officier van justitie wilde juist meer: het verbod voor Lelystad handhaven en aanvullen met een verbod voor de nieuwe woonplaats. Veel familie van de slachtoffers, onder wie hun opa en oma, woont nog in Lelystad en een deel van hun sociale leven speelt zich daar af. Volgens de officier moeten de kinderen hun familie en vrienden daar kunnen bezoeken zonder bang te zijn de veroordeelde tegen te komen. De rechtbank woog de belangen van de veroordeelde af tegen die van de slachtoffers. Het belang van de twee kinderen om zich vrij te bewegen in hun woonplaats zonder de veroordeelde tegen te komen, noemt de rechtbank zeer zwaarwegend. Daarom geldt het verbod voortaan voor hun huidige woonplaats. Uitzonderingen voor het treinstation en de snelweg neemt de rechtbank niet op, omdat de slachtoffers zich in de hele plaats vrij moeten kunnen bewegen. Het verbod uitbreiden naar Lelystad, zoals de officier vroeg, gaat de rechtbank te ver. De slachtoffers zijn daar volgens de rechtbank alleen incidenteel en voor korte momenten, bijvoorbeeld voor een bezoek aan familie, en verblijven er niet duurzaam. Bovendien blijft het contactverbod met de slachtoffers gewoon gelden. De rechtbank wees het verzoek dus toe: het verbod voor Lelystad is vervangen door een verbod voor de nieuwe woonplaats van de slachtoffers, vijf jaar lang vanaf het arrest van het hof. Het contactverbod blijft ongewijzigd. Het meer of anders verzochte wees de rechtbank af.
In de nacht van vrijdag op zaterdag 14 september 2024 was een vrouw bij haar vriend thuis in zijn woning. Rond half vier 's ochtends riep zij plotseling dat ze een hersenbloeding had. Ze viel op de grond en had geen kracht meer in haar benen. De man zette een kussen, een deken en een bak om in over te geven voor haar klaar. Hij zei dat hij een ambulance wilde bellen, maar zij zei 'nee'. In de loop van de ochtend raakte de vrouw buiten bewustzijn, liet haar urine lopen en was niet meer aanspreekbaar. Pas op zondagavond rond acht uur belde de man de hulpdiensten, nadat de zus van de vrouw contact had gezocht en hem opdroeg direct 112 te bellen. In het ziekenhuis bleek sprake van een aneurysma in de hersenen, met een bloeding die al langer dan 24 uur bestond. Op 20 september 2024 overleed de vrouw. De officier van justitie legde de man primair ten laste dat hij haar opzettelijk in hulpeloze toestand had gelaten terwijl hij tot haar zorg verplicht was (artikel 255 Wetboek van Strafrecht), met haar dood als gevolg. Subsidiair ging het om het nalaten van hulp aan iemand in ogenblikkelijk levensgevaar (artikel 450). De rechtbank sprak de man vrij van het primaire feit. Dat artikel vereist dat de verdachte 'krachtens de wet of overeenkomst' tot zorg verplicht is. Het gaat dan om juridisch vormgegeven relaties zoals een huwelijk of geregistreerd partnerschap. De man en de vrouw hadden ongeveer drie jaar een affectieve relatie, zagen elkaar één dag per week, waren niet getrouwd en woonden niet samen. De officier betoogde dat een morele zorgverplichting als natuurlijke verbintenis (artikel 6:3 BW) volstond. De rechtbank wees dat af: zo'n verbintenis is niet afdwingbaar en schept dus geen verplichting tot verzorging. Het zou de rechtsvormende taak van de rechter te buiten gaan om moderne relatievormen aan een huwelijk gelijk te stellen. Gelet op het legaliteitsbeginsel en het hoge strafmaximum van negen jaar moet de wetgever bepalen welke relaties onder de bepaling vallen. Het subsidiaire feit achtte de rechtbank wel bewezen. Voor dat feit hoeft de verdachte geen opzet op of schuld aan de dood te hebben, en is geen causaal verband met het overlijden vereist. Wel moet hij zich in zekere mate bewust zijn geweest van het levensgevaar. De rechtbank vond dat bewezen: de man maakte zich ernstig zorgen en wilde op vrijdagavond al een ambulance bellen. Volgens de rechtbank had hij zich in elk geval vanaf het moment dat de vrouw haar bewustzijn verloor en niet meer aanspreekbaar was, bewust moeten zijn van het levensgevaar. Hij kon zonder gevaar voor zichzelf of anderen hulp inschakelen, maar liet dat anderhalve dag na. Dat hij geen arts is, deed hieraan niet af. Bij de straf woog de rechtbank mee dat een psycholoog de feiten in sterk verminderde mate toerekenbaar achtte. De man heeft onder meer een posttraumatische stressstoornis met dissociatieve kenmerken en een vermijdende persoonlijkheidsstoornis. Hij zat volgens de psycholoog klem tussen zijn besef dat er iets ernstigs aan de hand was en de uitdrukkelijke wens van de vrouw om geen hulp te bellen. Vanaf zaterdagmiddag tot de zondagavond heeft hij door een dissociatieve reactie geen herinneringen. Ook zijn kwetsbare gezondheid (COPD in het laatste stadium), het ontbreken van een strafblad en een geringe overschrijding van de redelijke termijn met 55 dagen telden mee. De reclassering adviseerde negatief over gevangenisstraf. Volgens de rechtbank was het maximum van drie maanden hechtenis bij volledige toerekenbaarheid passend geweest, omdat de man een liefdesrelatie had met de vrouw en dus meer was dan een toevallige passant. De vader van de vrouw vorderde € 17.500 affectieschade. De rechtbank verklaarde hem niet-ontvankelijk. Zij kon niet vaststellen dat de vrouw overleed doordat de hulpdiensten niet werden ingeschakeld: zij overleed door de hersenbloeding. De man ontnam haar wel een kans op een betere afloop, maar de rechtbank kon onvoldoende vaststellen hoe groot die kans was. De deskundige schatte de kans op een slechte afloop op zaterdagochtend op zo'n 50 procent. Daarvoor is nader onderzoek nodig, wat niet in dit strafproces past. De vader kan zijn vordering aan de burgerlijke rechter voorleggen. De proceskosten van de man zijn begroot op nihil. De rechtbank veroordeelde de man tot twee maanden hechtenis, geheel voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar. De officier had vier maanden gevangenisstraf geëist, waarvan twee maanden voorwaardelijk. De rechtbank weken af omdat zij het primaire feit niet bewezen achtte.