Rechtbank legt 15 jaar cel op voor medeplichtigheid aan liquidatie, één jaar minder dan geëist — RBMNE:2020:870
medeplichtigheid aan liquidatie (moord)
Eiser / verzoeker
Openbaar Ministerie
Verweerder / gedaagde
verdachte
Verdachte veroordeeld tot 15 jaar gevangenisstraf wegens medeplichtigheid aan een liquidatie; de vordering van de benadeelde partij is niet-ontvankelijk verklaard.
- Rechtbank acht bewezen dat verdachte als 'spotter' via versleutelde pgp-berichten inlichtingen verschafte die bijdroegen aan de liquidatie van het slachtoffer
- Rechtbank neemt voor de liquidatie zelf een uitgangspunt van 25 jaar gevangenisstraf en vermindert dit met een derde vanwege de rol als medeplichtige
- Straf komt uit op 15 jaar gevangenisstraf, een jaar lager dan de door het OM geëiste 16 jaar
- Rechtbank oordeelt dat de redelijke termijn niet is overschreden ondanks een tijdsverloop van ruim vier jaar, vanwege de complexiteit van het ontsleutelen van bewijs
- Vordering van de dochter van het slachtoffer van ruim € 11.600 wordt niet-ontvankelijk verklaard wegens onvoldoende onderbouwing van shockschade
Samenvatting
Op 9 september 2015 werd een medewerker van een winkel in Huizen door meerdere kogels om het leven gebracht terwijl hij in zijn auto zat. Zijn vrouw hoorde de schoten vanuit hun woning en een minderjarige getuige zag hoe de schutter meermalen op het slachtoffer schoot. De rechtbank Midden-Nederland oordeelde nu over de rol van een man die als medeplichtige aan deze liquidatie terechtstond.
Uit versleutelde pgp-berichten die via de aanbieder Ennetcom werden verstuurd, bleek dat de verdachte wekenlang als 'spotter' had geopereerd. Vanaf 29 juli 2015 hield hij de werklocatie en de woning van het latere slachtoffer in de gaten, verschafte hij informatie over diens signalement, auto's, kentekens en dagelijkse routine, en hield hij zelfs vissend aan de waterkant tegenover de winkel de boel in de gaten terwijl hij met een telefoon in de gaten hield wat er gebeurde. Op de dag van de moord zelf huurde hij een auto waarmee hij het slachtoffer volgde tot aan de afslag Huizen, vlak voordat de fatale schoten vielen.
Uit het dossier bleek een motief: personen uit een ander lopend onderzoek naar wapenhandel dachten dat de winkel waar het slachtoffer werkte met de politie had samengewerkt en apparatuur van klanten niet goed had gecontroleerd op afluisterapparatuur. De moord moest kennelijk een waarschuwing zijn aan die winkel en aan andere leveranciers om niet met de politie te praten. Berichten van de verdachte zelf, waarin hij schreef dat de zaak 'snel plat' moest en dat het 'klaar moest zijn met die jood', overtuigden de rechtbank ervan dat hij wist waarvoor zijn informatie werd gebruikt.
De verdachte ontkende iedere betrokkenheid en beriep zich grotendeels op zijn zwijgrecht. De rechtbank achtte desondanks bewezen dat hij zich schuldig had gemaakt aan medeplichtigheid in vereniging aan moord: hij had willens en wetens een wezenlijke bijdrage geleverd door observaties uit te voeren en inlichtingen door te geven aan de vermoedelijke schutter. Van het onderdeel van de tenlastelegging dat een met naam genoemde medeverdachte de schutter was, sprak de rechtbank hem vrij bij gebrek aan voldoende bewijs; bewezen werd dat een onbekend gebleven persoon de fatale schoten loste.
De officier van justitie eiste een gevangenisstraf van zestien jaar. De rechtbank nam voor de liquidatie zelf een gevangenisstraf van 25 jaar als uitgangspunt, maar paste de wettelijke regel toe dat de straf voor een medeplichtige met een derde wordt verminderd ten opzichte van de straf voor de pleger. Dat leidde tot een lagere straf dan de officier van justitie had geëist.
De verdediging voerde ook aan dat de redelijke termijn, het recht om binnen een redelijke tijd te worden berecht, was overschreden. De rechtbank verwierp dat verweer: de termijn was in mei 2016 aangevangen met de aanhouding van de verdachte, en de latere vertraging in het proces kwam doordat pas in 2019 aanvullende versleutelde berichten konden worden ontsleuteld, wat een gevolg was van de complexiteit van het onderzoek en niet van gebrek aan voortvarendheid.
Een dochter van het slachtoffer had zich als benadeelde partij gevoegd met een vordering van ruim € 11.600 aan materiële en immateriële schade, waaronder shockschade. De rechtbank erkende het enorme leed van de nabestaanden, maar oordeelde dat voor shockschade een strikt bewijs van een psychiatrisch erkend ziektebeeld nodig is, dat in dit geval ontbrak. De vordering werd daarom niet-ontvankelijk verklaard, met de mogelijkheid deze alsnog bij de burgerlijke rechter aan te brengen.
De rechtbank veroordeelde de verdachte tot een gevangenisstraf van 15 jaar, met aftrek van de tijd in voorlopige hechtenis doorgebracht.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBMNE:2025:5075, Rechtbank Midden-Nederland, 08-09-2025, 16/385104-24
Rechtbank Midden-Nederland · Strafrecht; Materieel Strafrecht
ECLI:NL:GHAMS:2025:2247, Gerechtshof Amsterdam, 26-08-2025, 200.352.223/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:2186, Rechtbank Midden-Nederland, 07-05-2025, 16/287479-24, 16/304690-23 (gev. ttz), 96/135822-22 (vord. tul) en 16/141990-22 (vord. tul) (P)
Rechtbank Midden-Nederland · Strafrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:2556, Rechtbank Midden-Nederland, 09-04-2025, 16/318070-24
Rechtbank Midden-Nederland · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Midden-NederlandRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
16/707376-15 (P)
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.