Naar inhoud
Juristi.nl

ECLI:NL:RBMNE:2021:5316, Rechtbank Midden-Nederland, 02-11-2021, UTR 20/3274 — RBMNE:2021:5316

Samenvatting

PKV-uitspraak.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Betrokken advocaten

mr. M.A. Bakker

verweerder

mr. G. van Zon

verweerder

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

UTR 20/3274

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • mw. mr. J.R. van Es-De Vries
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBMNE:2026:7380
Rechtbank Midden-Nederland·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
Rechter: AOW'er met inwonende huurster voert gezamenlijke huishouding, pensioen terecht verlaagd

Een vrouw uit Lelystad verhuurt al sinds 2019 een kamer in haar woning aan een andere vrouw. Die huurster staat op hetzelfde adres ingeschreven, krijgt daar haar post en betaalt het hele jaar huur. In de zomer slaapt zij vaak in een tuinhuisje op een camping, in de wintermaanden woont zij volledig in het huis. Voor de Sociale Verzekeringsbank (Svb) was dat reden om aan te nemen dat de twee een gezamenlijke huishouding voeren. De gevolgen zijn financieel. Bij een gezamenlijke huishouding krijgt een AOW'er geen pensioen voor een alleenstaande, maar het lagere gehuwdenpensioen. De Svb wijzigde het pensioen daarom per november 2025. De vrouw maakte bezwaar en stelde dat het gewoon om een zakelijke huurrelatie gaat. De Svb verklaarde het bezwaar ongegrond, waarna zij beroep instelde bij de rechtbank Midden-Nederland. De rechtbank keek eerst naar het hoofdverblijf. Dat ligt waar het zwaartepunt van het persoonlijk leven zit, en niet de beleving van betrokkenen maar concrete feiten wegen mee. De huurster heeft persoonlijke spullen en administratie in het huis, ontvangt er het hele jaar haar post (bij haar tuinhuisje is geen brievenbus), betaalt het hele jaar huur en kan altijd over haar kamer beschikken. Ook doet zij in de zomer haar was in het huis, omdat in het tuinhuisje geen wasmachine staat. Haar verblijf is bovendien niet tijdelijk bedoeld: de situatie bestaat sinds 2019 en zij zoekt niet naar een andere woning. Dat zij in bepaalde maanden in het tuinhuisje verblijft, weegt volgens de rechtbank te licht. Dat de tuinhuisjes van de twee ver uit elkaar liggen, is niet relevant voor de vraag of zij een gezamenlijk hoofdverblijf hebben in het huis. Daarna beoordeelde de rechtbank of de twee voor elkaar zorgen. Bij een huisbezoek in september 2025 verklaarden zij dat ze een gezamenlijke bankrekening hebben waarop ze elk € 50 per maand storten, voor boodschappen, uitstapjes en korte vakanties. Ze eten ongeveer twee keer per week samen, halen boodschappen voor elkaar, gaan samen op langere vakantie, de huurster laat soms de hond uit en mag de auto gebruiken, en bij ziekte zullen ze elkaar verzorgen. Dat de vaste lasten van de woning niet worden gedeeld, verandert daar volgens de rechtbank niets aan. De vrouw voerde aan dat het om een commerciële huurrelatie gaat. Bij een strikt zakelijke relatie is geen sprake van wederzijdse zorg, maar dan moeten de afspraken in een contract zijn vastgelegd en moet een commerciële prijs zijn betaald. Dat is hier niet het geval: veel van wat de twee voor elkaar doen staat niet in het huurcontract en daar staat ook geen betaling tegenover. De rechtbank volgt de stelling van een zakelijke huurrelatie daarom niet. Ook het argument dat de Svb in 2020 na een eerder onderzoek nog niet van een gezamenlijke huishouding uitging, slaagt niet. Volgens de Svb is er toen onvoldoende uitgevraagd en bestond de gezamenlijke bankrekening nog niet. Een nieuw oordeel na nieuw onderzoek is dan niet in strijd met het rechtszekerheidsbeginsel. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Het AOW-pensioen is dus terecht herzien naar de gehuwdennorm. De vrouw krijgt haar griffierecht niet terug en ontvangt geen vergoeding van haar proceskosten.

Rechtbank Midden-Nederland·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
Rechtbank: man krijgt geen Wlz-zorg, 24 uur zorg in de nabijheid niet nodig

Een man uit de regio Utrecht vroeg op 3 januari 2025 zorg aan op grond van de Wet langdurige zorg (Wlz), de wet voor mensen die blijvend permanent toezicht of 24 uur per dag zorg in de nabijheid nodig hebben. Het Centrum Indicatiestelling Zorg (CIZ) wees die aanvraag af. De man heeft zowel een lichamelijke aandoening als een psychische stoornis, en dat erkent het CIZ ook. Toch kreeg hij geen toegang tot de Wlz. Het CIZ vond dat de man wel hulp nodig heeft bij wassen, kleden, boodschappen doen en schoonmaken, maar dat die zorg te plannen is op vaste momenten. Volgens het CIZ kan hij zelf hulp inroepen als dat nodig is en overziet hij zijn zorgbehoefte. Er zijn volgens het CIZ geen zware regieproblemen waarbij iemand voortdurend begeleiding of overname van taken nodig heeft. Ook het gevaar om te vallen is geen reden voor 24 uur zorg in de nabijheid, omdat eerst andere middelen kunnen worden ingezet, zoals valpreventie, persoonsalarmering en hulp van een ergotherapeut. De man maakte bezwaar, maar het CIZ verklaarde dat bezwaar op 14 januari 2026 ongegrond. De man ging in beroep. Hij voerde aan dat hij zijn eigen zorgbehoefte niet kan overzien en niet kan beoordelen wanneer hulp nodig is. Door zware regieproblemen en lichamelijke beperkingen zou hij voortdurend begeleiding, verpleging en overname van zelfzorg nodig hebben, en zonder 24 uur zorg in de nabijheid loopt hij het risico op ernstige verwaarlozing of lichamelijk letsel. Hij vroeg de rechtbank ook om een onafhankelijke arts in te schakelen. De rechtbank begon met het afbakenen van de periode waar het om gaat: van de aanvraag op 3 januari 2025 tot en met het besluit van 14 januari 2026. De man had gesteld dat hij eind januari of begin februari 2026 een herseninfarct kreeg, waardoor zijn situatie ernstiger zou zijn. Daarvoor is al een nieuwe aanvraag gedaan, die ook is afgewezen, waartegen bezwaar loopt. Omdat die ontwikkeling na de periode in geding valt, kon de rechtbank er in deze procedure niet aan toekomen. Valt de beslissing op dat bezwaar negatief uit, dan staat daartegen beroep open. Tussen partijen was niet in geschil dat er grondslagen voor Wlz-zorg zijn. Het geschil ging over de vraag of vanwege die grondslagen permanent toezicht of 24 uur zorg in de nabijheid nodig is om ernstig nadeel te voorkomen. De rechtbank stelde vast dat het medisch advies van de adviseur van het CIZ van 22 december 2025 zorgvuldig tot stand is gekomen, dat de redenering begrijpelijk is en dat de conclusies daarop aansluiten. De adviseur had niet alleen de stukken van de behandelaars bestudeerd, maar ook zelf informatie opgevraagd bij de psychiater van GGZ Centraal. Zij nam zowel lichamelijke als psychische klachten aan, maar concludeerde dat die niet leiden tot behoefte aan permanent toezicht of 24 uur zorg in de nabijheid. Belangrijk was dat de man ondanks zijn beperkingen in staat is hulp te vragen en die af te wachten, onder meer met de telefoon. Het CIZ voegde daaraan toe dat zelfs als hij niet zou kunnen alarmeren, nog geen sprake is van ernstig nadeel: er is geen acute zorg nodig, en zijn zorgbehoefte kan worden opgevangen met planbare zorg in combinatie met zorg die hij zelf inroept. De man heeft dat niet weerlegd met medische informatie over de periode in geding van een arts, maar bleef steken in niet onderbouwde stellingen. Dat was volgens de rechtbank onvoldoende. Omdat de zorgbehoefte al niet voldeed aan dat criterium, kwam de rechtbank niet meer toe aan de vraag of zijn klachten blijvend zijn. Ook het verzoek om een onafhankelijke deskundige te benoemen wees de rechtbank af. De man had geen twijfel gezaaid over de medische onderbouwing van het besluit en geen stukken van een arts overgelegd waaruit volgt dat het advies onjuist is. De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond. De man krijgt zijn griffierecht niet terug en ook geen vergoeding van zijn proceskosten.

Rechtbank Midden-Nederland·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
RBMNE:2026:7684
Rechtbank Midden-Nederland·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
RBMNE:2026:6752
Rechtbank Midden-Nederland·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht