Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBMNE:2021:669Bestuursrecht; Omgevingsrecht

ECLI:NL:RBMNE:2021:669, Rechtbank Midden-Nederland, 15-02-2021, UTR 19/1825 — RBMNE:2021:669

Samenvatting

Verweerder heeft aan eisers een last onder dwangsom opgelegd wegens illegale kamerverhuur. Eisers stellen zich op het standpunt dat geen sprake is van illegale omzetting. Zij hebben geen omzettingsvergunning nodig, omdat de WOZ-waarde van de woning boven de grens van € 305.000 uitkomt. De rechtbank volgt eisers niet in hun standpunt dat uitgegaan moet worden van de totale waarde van het pand. Gekeken moet worden naar de WOZ-waarde van de bovenverdieping waar de woonruimte zich bevindt. De rechtbank volgt eisers wel dat verweerder de WOZ-waardegrens niet goed heeft vastgesteld. Uit de toelichting op de Huisvestingsverordening 2015 blijkt dat het de bedoeling is dat bij de beoordeling van een aanvraag om een omzettingsvergunning, de WOZ-waarde van de woonruimte op 1 januari van het jaar van die aanvraag, wordt gehanteerd. Het gaat om de op dat moment bekende WOZ-waarde. Een redelijke uitleg daarvan betekent dat wordt uitgegaan van de WOZ-waarde voor het belastingjaar waarin de aanvraag wordt gedaan omdat die waarde op dat moment bekend is. Het ligt niet voor de hand om uit te gaan van de waardepeildatum 1 januari van het jaar waarin de aanvraag wordt gedaan, omdat die pas wordt vastgesteld in het jaar volgend op het jaar van de aanvraag. De last onder dwangsom is opgelegd in het jaar 2018. Van belang is daarom of de WOZ-waarde van de woning voor het belastingjaar 2018 lager was dan de grens van € 305.000,- die voor de periode 2015 tot februari 2019 gold. Dat is niet het geval. Eisers stellen daarom terecht dat zij ten tijde van het opleggen van de last onder dwangsom geen omzettingsvergunning nodig hadden en niet in overtreding waren. Het beroep is gegrond.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Betrokken advocaten

mr. J.W. Adriaansens

eiser

Kienhuis Legal N.V., UTRECHT

46 uitspraken

mr. M. Geleijnse

eiser

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

UTR 19/1825

Procedure

Eerste aanleg - meervoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechters

  • dhr. mr. J.J. Catsburg
  • mw. mr. L.M. Reijnierse
  • dhr. mr. H.H.L. Krans
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBMNE:2026:7990
Rechtbank Midden-Nederland·
Bestuursrecht; Omgevingsrecht
Rechtbank: planschadedrempel van 4% voor woningen naast appartementencomplex in Loosdrecht blijft staan

Op de plek waar eerst twee vrijstaande woningen stonden, mag in Loosdrecht een appartementencomplex van 49 appartementen komen, tot 13 meter hoog. Twee buurhuishoudens dienden een verzoek in om een tegemoetkoming in de planschade. Zij verliezen door het nieuwe bestemmingsplan uitzicht en privacy: vanuit hun woning en tuin kijken ze straks tegen een gesloten bouwwand van 11 tot 13 meter aan. Het college van de gemeente Wijdemeren liet een onafhankelijk adviesbureau de verzoeken beoordelen. Dat concludeerde dat de eigenaren door de planologische wijziging in een nadeligere positie zijn gekomen. Het college kende op 4 februari 2025 een tegemoetkoming toe van € 43.600 aan de eigenaren van de ene woning en € 39.000 aan die van de andere, exclusief wettelijke rente. Daarbij werd een drempel van 4% van de woningwaarde afgetrokken voor het normaal maatschappelijk risico: het deel van de schade dat een eigenaar zelf moet dragen omdat het bij het leven in een veranderende omgeving hoort. Projectontwikkelaar Lane Development B.V. maakte bezwaar tegen beide besluiten. Dat werd op 28 oktober 2025 ongegrond verklaard, waarna zij beroep instelde bij de rechtbank. Dat de buren nadeel lijden, staat niet ter discussie. Het geschil gaat alleen over de hoogte van de drempel. Volgens Lane Development had een drempel van 5% moeten gelden, wat tot lagere bedragen zou leiden, omdat het complex volledig past in de ruimtelijke structuur van de omgeving. Ze legde daarvoor een rapport van een ruimtelijk adviesbureau over. De rechtbank legde uit dat een drempel van 5% alleen mag gelden als de ontwikkeling naar aard en omvang binnen de ruimtelijke structuur van de omgeving past en aansluit bij het jarenlang gevoerde planologische beleid. Past de ontwikkeling maar deels, dan is 4% in beginsel de maat. Volgens vaste rechtspraak rekent men tot de omgeving afstanden tot ongeveer 100 meter. Die omgeving bestaat vooral uit grondgebonden eengezinswoningen van drie bouwlagen en maximaal 9 meter hoog. Alleen aan het Godelindenhof staat een gebouw voor ouderenhuisvesting van drie bouwlagen en 10 meter hoog. Het nieuwe complex telt vier bouwlagen en is maximaal 13 meter hoog. Het dichtstbijzijnde vergelijkbare gebouw staat aan de Nootweg, op ongeveer 190 meter afstand. Dat ligt bovendien in het centrumgebied met een andere bestemming (detailhandel) en zegt volgens de rechtbank niets over de directe omgeving van het plangebied. De andere locaties met hogere bebouwing die Lane Development noemde, liggen op ongeveer 620 meter en meer dan 1 kilometer en tellen om dezelfde reden niet mee. Ook het subsidiaire argument, dat één extra bouwlaag geen wezenlijke afwijking is, hield geen stand. De rechtbank rekende voor dat een bouwhoogte van 13 in plaats van 9 meter een toename van 44,44% betekent. Zowel de adviezen als het rapport van Lane Development zelf bevestigen dat de hoogte van het complex grote impact heeft op de privacy van de buren. Volgens de rechtbank gaat het daarom wel degelijk om een wezenlijke afwijking. De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond. Het college heeft zich in redelijkheid op het standpunt kunnen stellen dat het normaal maatschappelijk risico niet hoger is dan 4% van de woningwaarde, omdat het complex niet volledig in de structuur van de omgeving past. De toegekende bedragen van € 43.600 en € 39.000 blijven daarmee staan. Lane Development krijgt het griffierecht niet terug en ook geen vergoeding van haar proceskosten.

Rechtbank Midden-Nederland·
Bestuursrecht; Omgevingsrecht
Rechter herroept last onder dwangsom: sportschool in parkeerkelder Huizen is geen verandering in functie

Een sportschool in Huizen bouwde een deel van de parkeerkelder onder het pand om tot extra sportruimte. De gemeente vond dat daarmee een parkeernorm uit het bestemmingsplan werd overtreden en legde de exploitant en de eigenaar een last onder dwangsom op: ze moesten het gebruik van de kelder als sportschool beëindigen of anders alsnog zorgen voor voldoende parkeerplaatsen op eigen terrein. De rechtbank Midden-Nederland oordeelt nu dat de gemeente helemaal geen overtreding kan aanwijzen. De zaak kwam al eerder bij de rechtbank. In een tussenuitspraak van 15 mei 2026 oordeelde de rechtbank dat de gemeente haar beslissing op bezwaar op een onjuiste grondslag had gebaseerd. De gemeente verwees naar een parkeernorm die zou volgen uit vergunningen uit 2002 en 2008, maar in die vergunningen staat nergens een parkeernorm als voorschrift. De gemeente kreeg zes weken de tijd om het gebrek te herstellen en kon daarbij nader onderbouwen dat de parkeernorm uit het bestemmingsplan zelf was overtreden. Dit is de einduitspraak waarin de rechtbank beoordeelt of dat is gelukt. De gemeente stelde in haar aanvullende motivering dat door het gebruik van de kelder als sportschool niet meer wordt voldaan aan artikel 25.2 van het bestemmingsplan Kom-Oost, dat nu deel uitmaakt van het tijdelijke deel van het omgevingsplan. Door de verandering in functie moesten er volgens de gemeente in totaal 53 parkeerplaatsen op eigen terrein beschikbaar zijn: 32 voor de bestaande sportschool en ruim 21 extra voor het nieuwe sportgedeelte. Die plaatsen zijn er niet, dus zouden de exploitanten in overtreding zijn. De rechtbank volgt die redenering niet. De parkeernorm in het bestemmingsplan geldt alleen bij de oprichting van een nieuw bouwwerk, de vergroting van een bestaand bouwwerk of een verandering in functie. Over de eerste twee is geen discussie: daarvan is geen sprake. De vraag is dus of het ombouwen van de parkeerkelder tot sportruimte een verandering in functie is. Het bestemmingsplan definieert dat begrip niet. Uit de opbouw van de planregels leidt de rechtbank af dat niet elke wijziging in het feitelijke gebruik van een ruimte telt. Het plan somt verschillende soorten gebruik op als functie, zoals maatschappelijke voorzieningen en dienstverlening, elk met een eigen parkeernorm. Alleen wie van de ene naar de andere functie overstapt, verandert dus van functie. Volgens de rechtbank is dat hier niet gebeurd. De eisers exploiteren al een sportschool op het perceel. Voor de verbouwing was de kelder de parkeervoorziening van die sportschool, en daarmee een onderdeel ervan. De rechtbank vergelijkt het met een trappenhuis: dat heeft zelf geen educatieve functie, maar maakt wel deel uit van een school. Na de verbouwing dient de kelder nog steeds de bestaande sportschool. De functie van het perceel is en blijft sport. Zonder verandering in functie speelt de parkeernorm niet, en dus is er geen overtreding. Daarmee heeft de gemeente zich ten onrechte bevoegd geacht om een last onder dwangsom op te leggen. De rechtbank verklaart de beroepen van de sportschool en de tweede eiser gegrond en vernietigt de beslissing op bezwaar. Omdat geen andere uitkomst mogelijk is, doet de rechtbank de zaak zelf af door ook het oorspronkelijke besluit van 30 oktober 2025 te herroepen. De overige beroepsgronden hoeft ze niet meer te bespreken. De eisers hoeven dus niet te voldoen aan de last. De gemeente moet het betaalde griffierecht van in totaal € 794 aan hen vergoeden. Omdat de eisers geen juridisch gemachtigde hadden, krijgen ze geen proceskostenvergoeding.

Rechtbank Midden-Nederland·
Bestuursrecht; Omgevingsrecht
Beroep tegen omgevingsvergunning voor COA-opvanglocatie op marechausseeterrein in Baarn ongegrond

Het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA) wil op het voormalige marechausseeterrein aan de Amsterdamsestraatweg in Baarn een opvanglocatie voor 152 personen realiseren, voor een periode van tien jaar. Het college van burgemeester en wethouders van Baarn verleende daarvoor in juni 2025 een omgevingsvergunning. Stichting Behoud het Borrebos, die opkomt voor de natuurbelangen rond Landgoed Paleis Soestdijk, maakte bezwaar en stapte daarna naar de rechter. De stichting voerde twee hoofdargumenten aan. Ten eerste zou de vergunning in strijd zijn met het verstedelijkingsverbod voor het landelijk gebied uit de Provinciale Omgevingsverordening Utrecht. Ten tweede zou de vergunning in strijd zijn met de beschermingsregels voor het Natuurnetwerk Nederland (NNN), omdat het terrein binnen dat netwerk ligt. De rechtbank volgde het college op beide punten. Over het verstedelijkingsverbod oordeelde de rechtbank dat op het marechausseeterrein al eerder sprake was van een stedelijke functie. De omgevingsverordening biedt een uitzondering als een bestaande stedelijke functie een andere stedelijke invulling krijgt, mits de locatie niet groeit en de invloed op de omgeving niet toeneemt. Het college onderbouwde met een rapport van adviesbureau GoFlo dat het nieuwe gebruik minder intensief is dan het voormalige militaire gebruik: minder motorvoertuigen, minder geluid en minder verlichting, waarbij de bestaande verlichting bovendien wordt vervangen door vleermuisvriendelijke varianten. De rechtbank vond die onderbouwing overtuigend. Over de bescherming van het NNN stelde het college dat de regels voor het Natuurnetwerk alleen gelden voor onbebouwde gronden, niet voor bestaande legale bebouwing en verharding. Omdat het hier om een gebruikswijziging van bestaande gebouwen gaat, valt het terrein buiten de reikwijdte van die beschermingsbepaling. De rechtbank deelde dit standpunt. Uit voorzichtigheid had het college toch onderzoek laten doen naar de effecten op het omliggende NNN-gebied; daaruit bleek dat het plan geen nadelige gevolgen heeft. De stichting betoogde ook dat het college onvoldoende had onderzocht of er alternatieve locaties beschikbaar zijn. De rechtbank verwierp dit: als een project op zichzelf ruimtelijk aanvaardbaar is, dwingt het bestaan van alternatieven alleen tot een andere keuze als een alternatief aantoonbaar hetzelfde resultaat oplevert met duidelijk minder bezwaren. De stichting maakte niet aannemelijk dat zulk een concreet en beschikbaar alternatief bestaat. De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond. De omgevingsvergunning voor de COA-opvanglocatie in Baarn blijft daarmee in stand. De stichting krijgt het griffierecht niet vergoed en ontvangt geen proceskostenvergoeding.

Rechtbank Midden-Nederland·
Bestuursrecht; Omgevingsrecht
Rechtbank wijst beroep af van hypotheekhouders tegen intrekking omgevingsvergunning in Lelystad

Het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Lelystad trok in november 2025 een omgevingsvergunning in die eerder aan Alron Beheer B.V. was verleend voor de bouw van een bedrijfsgebouw met 51 units aan de rand van Lelystad. Reden was dat er na meer dan twee jaar nog altijd niet met de bouw was begonnen. De vergunninghouder reageerde niet op het voornemen van het college en maakte ook geen bezwaar tegen de intrekking. Een groep van vijf eisers, bestaande uit vier besloten vennootschappen en een aantal natuurlijke personen, maakte wél bezwaar. Zij hadden geld uitgeleend aan een derde partij die grond had gekocht als onderpand voor die leningen, en op die grond rustte ook de ingetrokken vergunning. Als hypotheekhouders stelden zij financieel belang te hebben bij de vergunning: zonder die vergunning zou de grond minder waard zijn, waardoor hun onderpand aan waarde verliest en de lening moeilijker te verhalen valt. Het college verklaarde het bezwaar niet-ontvankelijk. Volgens het college waren de bezwaarmakers geen belanghebbenden, omdat hun belang niet rechtstreeks maar slechts indirect bij het intrekkingsbesluit was betrokken. De eisers stapten hierop naar de rechter. De rechtbank Midden-Nederland stelt het college in het gelijk. Wie bezwaar wil maken tegen een besluit, moet een rechtstreeks, eigen en actueel belang hebben bij dat besluit. Bij de intrekking van een omgevingsvergunning is dat in beginsel alleen de vergunninghouder zelf. Een belang dat louter voortvloeit uit een contractuele relatie met de vergunninghouder of met een derde die op zijn beurt met de vergunning te maken heeft, geldt als een afgeleid belang en is onvoldoende. De rechtbank stelt vast dat de leningen zijn verstrekt aan een derde, niet aan de vergunninghouder. In de hypotheekakte staat bovendien niets over het al dan niet beschikken over een omgevingsvergunning, zodat de intrekking daar geen directe juridische gevolgen voor heeft. Dat de grond mogelijk in waarde daalt, maakt het belang van de eisers nog niet rechtstreeks. Zij kunnen er ook niets aan doen dat het bouwplan, zelfs als de vergunning intact was gebleven, daadwerkelijk uitgevoerd zou worden. De vier besloten vennootschappen botsten daarnaast op een extra drempel: zij hadden zelf geen bezwaar gemaakt. Het bezwaar was alleen op persoonlijke titel ingediend door de natuurlijke personen. Omdat de vennootschappen geen verklaring gaven waarom hen dat bezwaar niet kon worden verweten, verklaarde de rechtbank hun beroep niet-ontvankelijk. De rechtbank verklaart het beroep van de bezwaarmakers ongegrond en het beroep van de vier vennootschappen niet-ontvankelijk. Eisers krijgen het griffierecht niet terug en ontvangen geen vergoeding van hun proceskosten.

Rechtbank Midden-Nederland·
Bestuursrecht; Omgevingsrecht