Rechtbank schrapt 30 uur taakstraf voor groepsgeweld wegens trage berechting, vrijspraak doodslag — RBMNE:2022:1790
openlijke geweldpleging en poging tot doodslag
Eiser / verzoeker
Openbaar Ministerie
Verweerder / gedaagde
verdachte
Verdachte vrijgesproken van poging tot doodslag, veroordeeld voor openlijke geweldpleging tot 90 dagen gevangenisstraf waarvan 86 dagen voorwaardelijk en 120 uur taakstraf, plus € 1.250 schadevergoeding.
- Vrijspraak van poging tot doodslag omdat onvoldoende kon worden vastgesteld dat verdachte tegen het hoofd van het slachtoffer heeft getrapt
- Bewezen: openlijke geweldpleging in vereniging met ernstig lichamelijk letsel tot gevolg
- Wezenlijke bijdrage aan groepsgeweld maakt verdachte ook aansprakelijk voor het aandeel van zijn mededader
- Recidive maakt oplegging van uitsluitend een taakstraf wettelijk onmogelijk (artikel 22b Sr)
- Redelijke termijn met acht maanden overschreden, wat leidt tot matiging van de taakstraf van 150 naar 120 uur
- Schadevergoeding van € 1.250 toegewezen, benadeelde partij voor het overige (waaronder materiële schade) niet-ontvankelijk
Samenvatting
Een man uit Almere stond terecht voor een vechtpartij in augustus 2019 waarbij het slachtoffer ernstig letsel opliep: zes gebroken tanden, een zware hersenschudding, een gebroken neus en diverse andere verwondingen. Primair werd hem poging tot doodslag ten laste gelegd, subsidiair openlijke geweldpleging met lichamelijk letsel.
De rechtbank Midden-Nederland sprak de man vrij van de poging tot doodslag. Het ging daarbij om de vraag of hij het slachtoffer met kracht tegen het hoofd had getrapt terwijl deze op de grond lag. Slechts één getuige had dit verklaard, maar die verklaring werd niet ondersteund door andere bewijsmiddelen, ook niet door camerabeelden die volgens een verbalisant wel het trappen zouden tonen maar waarop de rechtbank dit zelf onvoldoende kon waarnemen. Een andere getuige had juist verklaard maar één trap te hebben gezien, toegebracht door de mededader. Omdat ook niet kon worden vastgesteld dat sprake was van een nauwe en bewuste samenwerking tussen de man en zijn mededader specifiek gericht op dat trappen, kon medeplegen van poging tot doodslag niet worden bewezen.
Voor de openlijke geweldpleging kwam de rechtbank wel tot een bewezenverklaring. Uit de eigen verklaring van de man bleek dat hij het slachtoffer klappen had gegeven en een stoot, waarna deze voorover op zijn gezicht viel; zijn mededader gaf vervolgens nog een schop tegen het gezicht van het slachtoffer. De raadsman voerde aan dat de man niet verantwoordelijk kon worden gehouden voor die schop van zijn mededader, maar de rechtbank verwierp dat verweer: wie samen met een ander op agressieve wijze op het slachtoffer inslaat en instrapt in een doorlopend geweldsincident, levert daarmee een voldoende wezenlijke bijdrage aan het geweld in zijn geheel, ook voor het onderdeel dat hij zelf niet heeft uitgevoerd.
Bij de strafmaat verwees de rechtbank naar de landelijke oriëntatiepunten voor straftoemeting, die bij openlijke geweldpleging met lichamelijk letsel voor een first offender uitgaan van 150 uur taakstraf. Omdat de man al eerder was veroordeeld voor een soortgelijk feit, was het opleggen van uitsluitend een taakstraf wettelijk niet toegestaan en woog zijn recidive in zijn nadeel mee. In zijn voordeel telde dat hij na dit incident niet opnieuw met justitie in aanraking was gekomen en tijdens zijn schorsing een agressietraining had afgerond, en dat het slachtoffer mogelijk zelf ook een aandeel had gehad in het ontstaan van de confrontatie.
De rechtbank stelde vast dat de redelijke termijn voor berechting was aangevangen op 10 augustus 2019, de dag van zijn aanhouding en eerste verhoor, en dat het vonnis van 10 mei 2022 daarmee acht maanden te laat kwam. Bijzondere omstandigheden die dit tijdsverloop konden rechtvaardigen, waren niet gebleken. Daarom matigde de rechtbank de in beginsel passend geachte taakstraf van 150 uur naar 120 uur. De officier van justitie had een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf van zes maanden en een taakstraf van 120 uur geëist.
Om de norm te bevestigen legde de rechtbank daarnaast een gevangenisstraf van 90 dagen op, waarvan 86 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, zodat de man met aftrek van zijn voorarrest niet terug hoefde naar de gevangenis. Aan het slachtoffer kende de rechtbank een deel van de gevorderde schadevergoeding toe: € 1.250 aan immateriële schade, hoofdelijk gesplitst met de mededader omdat onduidelijk bleef wiens geweldshandeling welk deel van het letsel had veroorzaakt, en verklaarde zij het slachtoffer voor het overige deel, waaronder de volledige materiële schade, niet-ontvankelijk.
Betrokken advocaten
mr. B. Hummen
benadeelde partij
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBMNE:2026:5, Rechtbank Midden-Nederland, 05-01-2026, 16.257919.22
Rechtbank Midden-Nederland · Strafrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:6241, Rechtbank Midden-Nederland, 19-11-2025, 16/109141-25 & 16/228305-25 (gev. ttz.)
Rechtbank Midden-Nederland · Strafrecht
ECLI:NL:RBAMS:2025:8608, Rechtbank Amsterdam, 11-11-2025, 13/228830-25
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht; Europees Strafrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:4777, Rechtbank Midden-Nederland, 02-09-2025, 10.190603.24 (P)
Rechtbank Midden-Nederland · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Midden-NederlandRechtsgebied
Strafrecht; Materieel StrafrechtZaaknummer
16.192110.19 (P)
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- mw. mr. V.C. Kool
- dhr. mr. R.B. Eigeman
- dhr. mr. J. van Zeijts
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
De rechtbank Midden-Nederland heeft de klacht van een man tegen de inbeslagname van zijn Mercedes afgewezen. In de auto was een verborgen ruimte ingebouwd, en volgens de rechtbank was de man daarvan op de hoogte. De politie controleerde de auto in oktober 2025 naar aanleiding van een kentekenmelding in verband met ondermijningsonderzoek. Achter de bestuurdersstoel werd een tas met gebundelde biljetten aangetroffen, in totaal € 86.000. Bij nader onderzoek vond een verbalisant aanwijzingen voor een verborgen ruimte in de auto. Toen de man daarnaar werd gevraagd, zei hij eerst dat er wel een knop in het middenconsole zat, maar dat de verborgen ruimte niet werkte. De verbalisant vond echter een schroef in het middenconsole waarmee een slot werd geactiveerd, waarna de ruimte openging. Deze bleek op dat moment leeg te zijn. Later onderzoek door de douane bevestigde dat de kofferbak van de auto was aangepast: onder de vloerbekleding zat een metalen klepconstructie met een elektrisch slot, bediend via een niet-originele 12 volt aansluiting met een USB-poort. De auto werd eerst door de politie in beslag genomen en later, op grond van de Algemene douanewet, overgedragen aan de douane als voertuig dat kennelijk is ingericht om goederen aan ambtelijk toezicht te onttrekken. De man diende op tijd een klaagschrift in en vroeg om teruggave van de auto, eventueel nadat de verborgen ruimte zou zijn verwijderd of onklaar gemaakt, zodat hij de auto kon verkopen. Zijn advocaat voerde aan dat de opbrengst nodig was voor zijn uitvaart, omdat de man terminaal ziek is en zijn familie weinig geld heeft. De officier van justitie verzette zich tegen teruggave, omdat uit onderzoek bleek dat de auto wel degelijk een verborgen ruimte had. De rechtbank oordeelde dat de auto terecht in beslag was genomen: uit het dossier bleek dat de verborgen ruimte daadwerkelijk was aangebracht en dat de man wist van het bestaan en de werking ervan. Het verzoek om de auto onder voorwaarden terug te geven, bijvoorbeeld na verwijdering van de ruimte, kon de rechtbank niet inwilligen, omdat niet de rechter maar de minister van Financiën bevoegd is om daarover te beslissen. Omdat de ongegrondverklaring van het klaagschrift ertoe leidt dat de auto definitief aan de Staat vervalt, beoordeelde de rechtbank ook ambtshalve of er reden was voor een geldelijke tegemoetkoming om te voorkomen dat de man onevenredig zou worden getroffen. Daarvoor was volgens de rechtbank geen aanleiding: er was niets concreets gesteld over de waarde van de auto of de financiële situatie van de man, terwijl vaststond dat hij zelf in de auto reed en van de verborgen ruimte afwist. De rechtbank verklaart het beklag ongegrond. De Mercedes vervalt daarmee aan de Staat, zonder dat de man daarvoor een vergoeding krijgt.