ECLI:NL:RBMNE:2023:1790, Rechtbank Midden-Nederland, 12-04-2023, 552964 — RBMNE:2023:1790
Samenvatting
Kort geding. Noodmaatregel bestuur maatschap tot uitspraak in bodemprocedure over voorzetting van de maatschap door één van de vennoten.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBNNE:2026:327, Rechtbank Noord-Nederland, 05-02-2026, 18.236521.24
Rechtbank Noord-Nederland · Strafrecht; Materieel Strafrecht
ECLI:NL:GHARL:2025:6870, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 04-11-2025, 200.349.221
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Civiel Recht
ECLI:NL:RBOVE:2025:6182, Rechtbank Overijssel, 22-10-2025, C/08/337021 / KG ZA 25-193
Rechtbank Overijssel · Civiel Recht
ECLI:NL:RBNNE:2025:3537, Rechtbank Noord-Nederland, 14-08-2025, 18-039786-25
Rechtbank Noord-Nederland · Strafrecht; Materieel Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Midden-NederlandRechtsgebied
Civiel Recht; OndernemingsrechtZaaknummer
552964
Procedure
Kort geding
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. J.M. van Wegen
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een man werd op verzoek van het Bedrijfstakpensioenfonds voor het Beroepsvervoer over de Weg in maart 2026 failliet verklaard wegens onbetaalde pensioenpremies. De rechtbank vernietigde dat faillissement nadat bleek dat de vordering waarop het faillissement was gebaseerd nauwelijks was onderbouwd. Het pensioenfonds had eerder al een faillissement van dezelfde man uitgelokt, in oktober 2025. Dat faillissement werd na twee weken vernietigd, nadat de vordering was herzien en de man de schuld en de faillissementskosten had betaald. Kort daarna, in maart 2026, vroeg het pensioenfonds opnieuw het faillissement aan. De grondslag was ditmaal een drietal facturen voor pensioenpremies over juni, juli en augustus 2025 die onbetaald zouden zijn gebleven. De man ging in verzet. Daarbij kwamen overzichten van het pensioenfonds boven tafel waaruit bleek dat de bewuste facturen achteraf allemaal waren gecrediteerd, omdat hij in die periodes helemaal geen personeel in dienst had gehad. Het pensioenfonds erkende dit ter zitting, maar stelde dat drie van die creditfacturen waren verrekend met eerder onbetaald gebleven premies over 2024, zodat er nog altijd een restvordering zou bestaan over drie maanden. De rechtbank oordeelde dat uit geen van de overgelegde stukken een volledig en helder beeld van de vordering naar voren komt. Het faillissementsverzoek was bovendien nauwelijks onderbouwd: niet meer dan een halve pagina. Zonder nadere toelichting leken de overzichten juist te wijzen op het ontbreken van een vordering. Het pensioenfonds had ook kunnen kiezen voor een gewone incassoprocedure in plaats van opnieuw een faillissement aan te vragen, temeer omdat de man al bijna twee jaar geen pensioenpremies meer verschuldigd was en hij vooraf had geprobeerd tot een minnelijke oplossing te komen. De curator, die ook in het eerdere faillissement was aangesteld, wees er ter zitting op dat de vordering op zijn minst onduidelijk was en dat het pensioenfonds de ernstige gevolgen van een faillissement voor een natuurlijk persoon zwaarder had moeten laten wegen. Een faillissement betekent in de praktijk doorgaans het einde van een onderneming. De rechtbank verklaarde het verzet gegrond en vernietigde het faillissementsvonnis. Omdat de stichting onvoldoende zorgvuldig had gehandeld, veroordeelde de rechtbank haar tot betaling van het salaris van de curator van € 7.833,76 en de proceskosten van € 1.228,00 aan de man.
Twee bedrijven die samen vastgoed kopen en beheren via een gezamenlijke vennootschap, zijn al jaren verwikkeld in een conflict over de vraag of één van hen verplicht is zijn 50%-aandelenbelang aan de ander over te dragen. De aanleiding was het overlijden in 2022 van de voormalige bestuurder en aandeelhouder van de gedaagde partij. Volgens de eisende partij volgt uit de statuten van de gezamenlijke vennootschap dat dit overlijden een verplichting deed ontstaan om de aandelen aan te bieden. In eerdere procedures was de gedaagde partij al in het ongelijk gesteld. Een bodemrechter wees in juni 2024 de vordering van de gedaagde af, die had gevraagd vast te stellen dat zij géén verplichting had om haar aandelenbelang over te dragen. Deskundigen stelden het aandelenbelang in augustus 2025 bij een bindend advies vast op € 712.130. De eisende partij stapte vervolgens naar de voorzieningenrechter om via een kortgedingprocedure, een spoedprocedure waarbij de rechter een voorlopige maatregel kan opleggen, overdracht van de aandelen af te dwingen. De voorzieningenrechter weigerde echter mee te gaan in de gevorderde overdracht. Een centrale overweging was dat de eisende partij onvoldoende aannemelijk had gemaakt dat zij een spoedeisend belang had bij directe overdracht. De eisende partij is namelijk al geruime tijd de enige bestuurder van de gemeenschappelijke vennootschap én de enige aandeelhouder die stemrecht kan uitoefenen, omdat het stemrecht van de gedaagde in de bodemprocedure al was geschorst. Die situatie duurt inmiddels bijna twee jaar voort. Wat er precies veranderd zou zijn dat ingrijpen nu noodzakelijk maakt, heeft de eisende partij niet concreet toegelicht. Het argument dat de continuïteit van de vennootschap in gevaar was of dat sprake was van een patstelling, vond de voorzieningenrechter evenmin overtuigend. Zo wees de rechter erop dat de eisende partij als enige bestuurder en stemgerechtigde aandeelhouder gewoon zelfstandig een accountant kon inschakelen om de jaarrekening op te stellen en vast te stellen. Ook de stelling dat derden zaken meden vanwege het conflict, was onvoldoende onderbouwd. Tegenover de belangen van de eisende partij stelde de voorzieningenrechter de belangen van de gedaagde. Die loopt in het hoger beroep, waarvan de mondelinge behandeling gepland staat voor juni 2026, nog een reële kans om een ander oordeel te krijgen over de aanbiedingsplicht. Het is aan de rechter in die hogerberoepsprocedure om daar definitief over te beslissen. Bovendien was in het vonnis van juni 2024 geen uitvoerbaar-bij-voorraadverklaring opgenomen voor nakoming van de aanbiedingsplicht, wat de rechter aanleiding gaf tot extra terughoudendheid. Daarnaast bestrijdt de gedaagde de uitkomst van het waarderingsrapport en kondigde zij aan daartegen een aparte procedure te starten als het hoger beroep haar geen gelijk geeft. De vraag wie de waarderingskosten moet dragen, is ook nog niet beslist: de deskundigen hebben zich daar, in strijd met de statuten, niet over uitgelaten. De voorzieningenrechter oordeelde dat de door de eisende partij gevorderde kostenverdeling daarmee evenmin als vaststaand kon worden aangenomen. De voorzieningenrechter wees alle vorderingen af en veroordeelde de eisende partij in de proceskosten van € 2.101.
De rechtbank Midden-Nederland heeft Ontrac Telemarketing BV uit Breukelen op 24 februari 2026 failliet verklaard. Het faillissement werd aangevraagd door Post Participaties BV uit Houten en Lafeber Vastgoed BV uit De Meern, twee schuldeisers die een vordering op het bedrijf hebben die is vastgelegd in een vonnis van 24 december 2025. Ontrac Telemarketing had zichzelf al laten ontbinden via het handelsregister. Dat roept een juridisch vraagstuk op: een vennootschap die is ontbonden en geen baten meer heeft, houdt op te bestaan en kan in principe niet meer failliet worden verklaard. Ontrac Telemarketing voerde dan ook aan dat er geen baten meer waren. Post Participaties BV en Lafeber Vastgoed BV betwistten dat. De rechtbank stelde vast dat Ontrac Telemarketing na haar ontbinding verplicht was om binnen veertien dagen financiële stukken bij het handelsregister te deponeren: een balans, een winst- en verliesrekening over het ontbindingsjaar en het jaar ervoor, én een toelichting op de gang van zaken rondom de vereffening. Dat heeft het bedrijf nagelaten. Door die nalatigheid kregen schuldeisers geen enkel inzicht in de vermogenssituatie. De rechtbank oordeelde dat dit er voorshands op wijst dat er wél baten aanwezig zijn. Die aanname werd bevestigd door de kolommenbalans die Ontrac Telemarketing zelf bij haar verweerschrift had overgelegd. Uit die balans bleek juist dat er nog baten te vereffenen zijn. Bovendien verklaarde de bestuurder ter zitting dat het bedrijf vanaf juni 2025 wist dat er geen baten meer te verwachten waren. Desondanks werden daarna nog betalingen gedaan aan de bestuurder zelf en aan een vennootschap van de vader van de bestuurder. De rechtbank achtte het aannemelijk dat een curator deze betalingen als onrechtmatig zal aanvechten en zal terugvorderen. De rechtbank verklaarde Ontrac Telemarketing failliet, benoemde mr. G. Konings tot rechter-commissaris en mr. Z. Koria, advocaat te Utrecht, tot curator. De curator is tevens gemachtigd de aan Ontrac Telemarketing gerichte post te openen.
Een appartementseigenaresse is een rechtszaak begonnen tegen de Vereniging van Eigenaars waarvan zij lid is en tegen de bestuurder van die vereniging. Zij wil dat de rechtbank een aantal besluiten van de VvE nietig verklaart of vernietigt, en vraagt de rechter haar te machtigen om de bestuurder te ontslaan en een nieuw bestuur te benoemen. Nog voordat de zaak inhoudelijk behandeld wordt, speelden twee procedurele twistpunten. De VvE stelde dat de rechtbank helemaal niet bevoegd was om over deze vorderingen te beslissen. Volgens de VvE is dat de taak van de kantonrechter, en zouden de vorderingen bovendien niet via dagvaarding maar via een verzoekschrift moeten worden ingediend. De appartementseigenaresse diende ook een voorlopige schorsing in van twee specifieke VvE-besluiten: besluit 24 en 25, die gaan over de uitbetaling van € 200 per persoon aan eigenaars die deelnemen aan een commissie die de jaarrekening van de VvE over 2025 controleert, en de benoeming van die kascommissie. De rechtbank verwierp het bevoegdheidsverweer van de VvE. De primaire vordering van de appartementseigenaresse is gebaseerd op het inroepen van nietigheid van de besluiten, op grond van artikel 2:14 van het Burgerlijk Wetboek. Over die grondslag is de rechtbank wél bevoegd. De subsidiaire vordering tot vernietiging van de besluiten valt weliswaar onder het appartementsrecht, waarvoor de kantonrechter bevoegd is, maar de rechtbank kiest ervoor om ook die vordering te behandelen als de besluiten niet nietig blijken. Volgens de rechtbank wegen proceseconomie en een ordelijke procesvoering zwaarder dan de formele bevoegdheidsverdeling. Het verzoek om de twee besluiten alvast te schorsen in afwachting van de uitkomst van de bodemprocedure, wees de rechtbank af. De appartementseigenaresse had onvoldoende toegelicht welk concreet belang zij had bij een onmiddellijke schorsing. Ze stelde in algemene bewoordingen dat uitvoering van de besluiten financiële en feitelijke situaties zou creëren die niet meer terug te draaien zouden zijn, maar werkte niet uit welke gevolgen dat precies voor haar zou hebben en waarom een schorsing noodzakelijk was. Ook legde ze niet uit waarom de uitkomst van de hoofdzaak, waarbij de besluiten alsnog nietig of vernietigd kunnen worden, niet kon worden afgewacht. Omdat beide partijen op een punt in het gelijk en op een punt in het ongelijk zijn gesteld, compenseerde de rechtbank de proceskosten: elke partij draagt haar eigen kosten. De hoofdzaak gaat verder: de VvE moet uiterlijk 4 maart 2026 haar conclusie van antwoord indienen.