ECLI:NL:RBMNE:2024:5530, Rechtbank Midden-Nederland, 30-09-2024, 23/1576 — RBMNE:2024:5530
Samenvatting
Deze zaak gaat over de vaststelling van de subsdie voor een project dat voortijdig is gestopt. Niet alle activiteiten zijn uitgevoerd. De minister heeft daarom de subsidie lager vastgesteld. Dat mag, maar de minister had zich wel moeten baseren op de werkelijk door eiseres gemaakt kosten in plaats van een schatting van die kosten. Dat is de hoofdregel die volgt uit de Awb en uit het verleningsbesluit. Eiseres mocht er ook vanuit gaan dat de werkelijk door haar gemaakte kosten leidend zouden zijn bij de subsidievaststelling. Het eindrapport dat zij heeft overgelegd is namelijk voorzien van een goedkeuring van de accountant. De minister moet een nieuwe vaststelling van de subsidiabele kosten maken. Er zijn wel kosten die daarbij niet hoeven te worden gesubsidieerd, zoals bijv. de kosten die door derde partijen zijn gemaakt. De minister moet ook beoordelen in hoeverre eiseres een verwijt gemaakt kan worden voor het voortijdig beëindigen van het project. Het beroep is gegrond en er moet een nieuw besluit worden genomen.
Betrokken advocaten
mr. M.J.H. van der Burgt
eiser
mr. F.J. van der Vaart
eiser
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RVS:2026:364, Raad van State, 21-01-2026, 202304611/1/A3
Raad van State · Bestuursrecht
ECLI:NL:RVS:2026:366, Raad van State, 21-01-2026, 202304593/1/A3
Raad van State · Bestuursrecht
ECLI:NL:CBB:2026:14, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 20-01-2026, 24/499
College van Beroep voor het bedrijfsleven · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBNHO:2025:14791, Rechtbank Noord-Holland, 12-12-2025, HAA 24/99
Rechtbank Noord-Holland · Bestuursrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Midden-NederlandRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
23/1576
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een man ging in beroep tegen een besluit van een bestuursorgaan van 21 maart 2025, maar hij betaalde het verschuldigde griffierecht van € 53 niet. Daardoor kwam de rechtbank niet toe aan de vraag of het besluit terecht was genomen. Wie bij de bestuursrechter in beroep gaat, moet daarvoor griffierecht betalen. Dat staat in artikel 8:41, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht. Wordt het bedrag niet betaald, dan mag de rechtbank het beroep in de regel niet inhoudelijk behandelen. Alleen als de betaling uitbleef door omstandigheden waar de indiener niets aan kon doen, is dat anders. De rechtbank stuurde de man op 29 juni 2026 een aangetekende brief met de opdracht het griffierecht binnen vier weken te betalen. Die brief kwam terug bij de rechtbank: uit de sticker op de envelop bleek dat de brief niet van het postkantoor was opgehaald. Daarna verstuurde de rechtbank op 14 augustus 2026 nog een brief per gewone post, met twee weken extra om alsnog te betalen. Die brief kwam niet retour. Het geld bleef toch uit, en de man gaf de rechtbank geen geldige reden voor het uitblijven van de betaling. De rechtbank zag daarom af van een zitting en deed geen uitspraak over de inhoud van het beroep. Zij noemde het beroep kennelijk niet-ontvankelijk, op grond van artikel 8:54 van de Awb. Omdat de man geen gelijk kreeg, kreeg hij ook geen vergoeding van zijn proceskosten. De enkelvoudige kamer van de rechtbank Midden-Nederland, zittingsplaats Utrecht, verklaarde het beroep op 10 november 2026 niet-ontvankelijk. De man kan tegen deze uitspraak binnen zes weken een verzetschrift indienen en daarin vragen om alsnog een zitting.
Een vrouw uit de regio Utrecht meldde zich in 2021 als gedupeerde van de toeslagenaffaire bij Dienst Toeslagen. Zij kreeg voor de jaren 2010 en 2011 compensatie op grond van de Wet hersteloperatie toeslagen (Wht). Na een integrale beoordeling stelde Dienst Toeslagen dat bedrag eerst vast op € 22.926. Omdat zij op basis van de lichte toets al € 30.000 had ontvangen, volgde geen nadere uitbetaling. Haar bezwaar leidde bij de beslissing op bezwaar van 11 juni 2026 tot een verhoging naar € 32.580 voor die twee jaren. Voor de jaren 2005 tot en met 2009 en 2012 tot en met 2019 kreeg zij geen compensatie. De vrouw ging daartegen in beroep. Op de zitting van 6 oktober 2026 trok haar gemachtigde de gronden over de jaren 2005 tot en met 2008 in. De rechtbank behandelde daarom alleen 2009 en 2012 tot en met 2019. Voor 2009 voerde de vrouw aan dat de bejegening door de Belastingdienst, die in 2010 en 2011 tot erkenning van vooringenomenheid leidde, ook in 2009 niet buiten beschouwing mag blijven. Zij wees op de hardheid van het stelsel en op brieven die zij al in 2009 van de Belastingdienst kreeg. De rechtbank vond dat niet gebleken is dat zij over 2009 met een correctie, stopzetting of terugvordering te maken kreeg. De definitieve aanslag over dat jaar kwam uit op € 838, terwijl het voorschot € 819 bedroeg. Daardoor is er over 2009 geen schade door het handelen van Dienst Toeslagen. Voor 2012 tot en met 2019 stelde de vrouw dat Dienst Toeslagen een toezegging uit de hoorzitting van 24 november 2025 niet goed was nagekomen en dat het besluit onzorgvuldig en onvoldoende onderbouwd was. Zij zei de kinderopvangtoeslag in 2011 te hebben stopgezet om erger te voorkomen en daarna uit angst geen toeslag meer te hebben aangevraagd, waardoor zij de opvang zelf betaalde. Dienst Toeslagen liet weten dat in de systemen geen aanvragen, beschikkingen of correspondentie over die jaren te vinden zijn, en dat de toeslag per 1 juni 2011 na een telefonische melding is beëindigd. De rechtbank volgde dat standpunt en vond het onderzoek in de integrale beoordeling zorgvuldig genoeg en het besluit voldoende gemotiveerd. Volgens de rechtbank blijkt uit het dossier dat de vrouw de toeslag zelf stopzette, wat zij ter zitting ook erkende. Omdat niet aannemelijk is dat zij in die jaren toeslag aanvroeg, is er geen vooringenomen handelen van Dienst Toeslagen en is niet voldaan aan de voorwaarden van artikel 2.1 van de Wht. De rechtbank zei te begrijpen dat de gevolgen van het handelen in 2010 en 2011 voor haar groot waren. De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond. De vrouw krijgt haar griffierecht niet terug en ook geen vergoeding van proceskosten.
Een man die in beroep ging tegen een besluit van het UWV, heeft de rechtbank niet kunnen overtuigen om de zaak inhoudelijk te bekijken. De reden is simpel: hij betaalde het griffierecht niet. Dat is het bedrag dat je moet afdragen om een beroepszaak bij de rechtbank te mogen voeren. In dit geval ging het om € 54. Het beroep richtte zich tegen een besluit van de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (UWV) van 13 maart 2026. Wat dat besluit inhield, komt in de uitspraak niet aan bod, omdat de rechtbank er niet inhoudelijk op in is gegaan. De rechtbank stuurde de man op 18 juni 2026 een aangetekende brief. Daarin stond dat hij het griffierecht binnen vier weken moest overmaken. Dat gebeurde niet. De rechtbank ontving het bedrag niet en de man gaf ook geen reden voor het uitblijven van de betaling. Volgens de wet is niet-betaling alleen te verontschuldigen als het gaat om omstandigheden waar de indiener niets aan kan doen. Daarvan was hier niets gebleken. Omdat het griffierecht uitbleef, nodigde de rechtbank partijen niet eens uit voor een zitting. Een inhoudelijke behandeling was immers niet mogelijk. De rechter paste artikel 8:54 van de Algemene wet bestuursrecht toe, dat het mogelijk maakt een beroep zonder zitting kennelijk niet-ontvankelijk te verklaren. De man krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten, omdat hij geen gelijk kreeg. Hij kan binnen zes weken na verzending van de uitspraak een verzetschrift indienen. Daarin kan hij aangeven waarom hij het niet eens is met de uitspraak en eventueel vragen om een zitting. De rechtbank verklaarde het beroep niet-ontvankelijk. Het besluit van het UWV van 13 maart 2026 blijft daarmee ongemoeid, en de man heeft geen vergoeding van proceskosten gekregen.
Een man ging in beroep tegen een besluit van de heffingsambtenaar van de Belastingsamenwerking gemeenten & hoogheemraadschap Utrecht van 4 juni 2026. Wat voor heffing het precies betrof, staat niet in de uitspraak. De rechtbank is aan de inhoud van het geschil niet toegekomen, omdat de man het verschuldigde griffierecht niet heeft betaald. Wie bij de bestuursrechter in beroep gaat, moet daarvoor griffierecht betalen. Dat volgt uit artikel 8:41, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht. In deze zaak ging het om een bedrag van € 54. Als dat bedrag niet op tijd binnenkomt, mag de rechtbank het beroep in beginsel niet inhoudelijk behandelen. Een uitzondering geldt wanneer er een geldige reden is waarom het geld de rechtbank niet heeft bereikt, bijvoorbeeld omdat de indiener daar zelf niets aan kon doen. De rechtbank stuurde de man op 15 juli 2026 een aangetekende brief. Daarin stond dat hij het griffierecht binnen vier weken moest overmaken. Het bedrag kwam niet binnen, en de man gaf ook geen reden voor het uitblijven van de betaling. Een zitting vond de rechtbank daarom niet nodig. Partijen zijn niet uitgenodigd. Omdat het griffierecht uitbleef, beoordeelde de rechtbank het beroep niet inhoudelijk en deed zij geen uitspraak over het besluit zelf. Zij noemt het beroep kennelijk niet-ontvankelijk, op grond van artikel 8:54 Awb. Omdat de man geen gelijk krijgt, ontvangt hij ook geen vergoeding van zijn proceskosten. De rechtbank verklaarde het beroep niet-ontvankelijk. De man kan binnen zes weken na verzending van de uitspraak een verzetschrift indienen. Daarin kan hij ook vragen om een zitting.