ECLI:NL:RBMNE:2025:5727, Rechtbank Midden-Nederland, 27-10-2025, 11184594 MM VERZ 24-1564 — RBMNE:2025:5727
Samenvatting
Wahv, proceskostenveroordeling. Een bedrijfsmodel waarbij een instapvergoeding van 12,99 euro wordt gehanteerd voor het verlenen van rechtsbijstand, kan op één lijn worden gesteld met ‘no cure, no pay’. Er is geen sprake van een bijzonder geval; de wettelijk bepaalde wegingsfactor van 0,25 is van toepassing op de forfaitaire proceskostenvergoeding.
Betrokken advocaten
M.J.M. Bergers
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBNNE:2025:5795, Rechtbank Noord-Nederland, 02-12-2025, 11470208 BU VERZ 24-3266
Rechtbank Noord-Nederland · Bestuursrecht; Bestuursstrafrecht
ECLI:NL:RBNNE:2025:5794, Rechtbank Noord-Nederland, 02-12-2025, 11521881 BU VERZ 25-107
Rechtbank Noord-Nederland · Bestuursrecht; Bestuursstrafrecht
ECLI:NL:RBNNE:2025:5824, Rechtbank Noord-Nederland, 20-11-2025, 11669535 BU VERZ 25-848
Rechtbank Noord-Nederland · Bestuursrecht; Bestuursstrafrecht
ECLI:NL:RBNNE:2025:5803, Rechtbank Noord-Nederland, 12-11-2025, 11452276 BU VERZ 24-3001
Rechtbank Noord-Nederland · Bestuursrecht; Bestuursstrafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Midden-NederlandRechtsgebied
Bestuursrecht; BestuursstrafrechtZaaknummer
11184594 MM VERZ 24-1564
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. S.B. Smit-Colenbrander
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een automobilist kreeg een boete van € 53 voor het met 6 kilometer per uur overschrijden van de maximumsnelheid op de A12 bij Utrecht, in de nacht van 8 januari 2025. Hij ging eerst tevergeefs in administratief beroep bij het Openbaar Ministerie en stapte daarna naar de kantonrechter van de rechtbank Midden-Nederland. De gemachtigde van de betrokkene, Adviesbureau Skandara, betwistte niet dat de snelheidsovertreding had plaatsgevonden, maar voerde aan dat het boetebedrag onevenredig hoog was. Volgens de gemachtigde gebruikt de overheid de zogenoemde Mulderboetes om een gat in de begroting te dichten, terwijl de wet die deze boetes regelt (de Wahv) juist is bedoeld om de verkeersveiligheid te bevorderen. De kantonrechter wees op een uitspraak van 30 juni 2026 van een andere kantonrechter van dezelfde rechtbank, waarin al was geoordeeld dat de verhoging van de verkeersboetes per 1 maart 2024 met ruim 10 procent onverbindend is wegens strijd met het evenredigheidsbeginsel: het beginsel dat een overheidsmaatregel in verhouding moet staan tot het doel dat ermee wordt gediend. De kantonrechter in deze zaak sloot zich bij dat oordeel aan en nam de overwegingen daaruit over. Het gevolg is dat de betrokkene alleen het boetebedrag verschuldigd is dat gold vóór de verhoging van 1 maart 2024. De kantonrechter stelde de boete daarom vast op € 48 in plaats van de opgelegde € 53, en bepaalde dat het Openbaar Ministerie het te veel betaalde bedrag aan de betrokkene moet terugbetalen. Omdat de betrokkene met dit beroep gedeeltelijk gelijk kreeg, moest het Openbaar Ministerie ook de proceskosten vergoeden. De kantonrechter berekende die vergoeding volgens het puntensysteem uit het Besluit proceskosten bestuursrecht: voor het indienen van het beroepschrift en het bijwonen van de zitting samen twee punten, in een lichte zaak met een verlaagde wegingsfactor. Omdat de gemachtigde tegelijk nog twee vergelijkbare zaken bij de kantonrechter had lopen met nagenoeg identieke werkzaamheden, werd de proceskostenvergoeding verdeeld over de drie samenhangende zaken. Per zaak kwam de vergoeding daardoor uit op € 77,83. De kantonrechter verklaarde het beroep gedeeltelijk gegrond, wijzigde de beslissing van de officier van justitie, stelde de boete vast op € 48 en veroordeelde de officier van justitie tot het vergoeden van € 77,83 aan proceskosten.
Een automobilist kreeg een boete van € 66 voor het met 7 kilometer per uur overschrijden van de maximumsnelheid op de A12 bij Utrecht. Hij ging eerst zonder succes in administratief beroep bij het Openbaar Ministerie en stapte vervolgens naar de kantonrechter van de rechtbank Midden-Nederland. De gemachtigde van de betrokkene, Adviesbureau Skandara, voerde niet aan dat de snelheidsovertreding zelf niet had plaatsgevonden, maar dat het boetebedrag onevenredig hoog was. Volgens de gemachtigde gebruikt de overheid de zogenoemde Mulderboetes om een gat in de begroting te dichten, terwijl de wet die deze boetes regelt juist bedoeld is om de verkeersveiligheid te bevorderen. De boetebedragen zijn sinds 1 maart 2024 met ruim 10 procent verhoogd en zijn met ingang van 1 februari 2025 nog eens met ongeveer 3,2 procent gestegen. De kantonrechter wees erop dat een andere kantonrechter van dezelfde rechtbank deze verhogingen al eerder had beoordeeld, in twee uitspraken van 30 juni 2026. Daarin was geoordeeld dat de algemene maatregelen van bestuur waarop de verhogingen zijn gebaseerd, onverbindend zijn wegens strijd met het evenredigheidsbeginsel: het beginsel dat een overheidsmaatregel in verhouding moet staan tot het doel dat ermee wordt gediend. De kantonrechter in deze zaak sloot zich bij dat oordeel aan en nam de overwegingen daaruit over. Het gevolg is dat de betrokkene alleen het boetebedrag verschuldigd is dat gold vóór de verhoging van 1 maart 2024. De kantonrechter stelde de boete daarom vast op € 58 in plaats van de opgelegde € 66, en bepaalde dat het Openbaar Ministerie het te veel betaalde bedrag aan de betrokkene moet terugbetalen. Omdat de betrokkene met dit beroep gedeeltelijk gelijk kreeg, moest het Openbaar Ministerie ook de proceskosten vergoeden. De kantonrechter berekende die vergoeding volgens het puntensysteem uit het Besluit proceskosten bestuursrecht: voor het indienen van het beroepschrift en het bijwonen van de zitting samen twee punten, in een lichte zaak met een verlaagde wegingsfactor omdat de zaak op een al bestaand juridisch oordeel kon voortbouwen. Omdat de gemachtigde tegelijk nog drie vergelijkbare zaken bij de kantonrechter had lopen met nagenoeg identieke werkzaamheden, werd de proceskostenvergoeding verdeeld over de vier samenhangende zaken. Per zaak kwam de vergoeding daardoor uit op € 87,56. De kantonrechter verklaarde het beroep gedeeltelijk gegrond, wijzigde de beslissing van de officier van justitie, stelde de boete vast op € 58 en veroordeelde de officier van justitie tot het vergoeden van € 87,56 aan proceskosten.