Fastned mag van de Staat 14 extra laadpalen aan de A6 bij Lelystad bouwen: Circle K verliest kort geding — RBMNE:2025:927
verhuur Rijksgrond aan laadpuntexploitant, Didam-regels
Eiser / verzoeker
Circle K Nederland B.V. (met tussenkomende partijen Vemobin, VPR en een wegrestaurantondernemer)
Verweerder / gedaagde
Staat der Nederlanden (met tussenkomende partij Fastned)
Vorderingen van Circle K, Vemobin, VPR en wegrestaurantondernemer afgewezen; Circle K betaalt € 2.553 proceskosten aan zowel de Staat als Fastned.
- De Didam-regels gelden voor verhuur van grond door de Staat, maar de uitzondering van één serieuze gegadigde is hier van toepassing
- Publicatie op biedboek.nl voldeed aan de mededelingsplicht en het criterium van een publiekrechtelijke vergunning is redelijk
- Geen strijd met rechten van derden: Circle K en het wegrestaurant hebben geen vergunning en dus geen recht op de grond
- Verhuur is niet onomkeerbaar: de huur eindigt als de vergunning van Fastned vervalt
Samenvatting
Op verzorgingsplaats De Aalscholver langs de A6 bij Lelystad exploiteert Circle K een benzinestation, een andere ondernemer een wegrestaurant en Fastned een laadpunt met twee laadpalen. De Staat, eigenaar van de grond, wil aan Fastned 1.459 vierkante meter extra grond verhuren, zodat Fastned veertien laadpalen kan bijbouwen, in totaal zestien. De minister van Infrastructuur en Waterstaat had Fastned op 14 februari 2024 al een gewijzigde vergunning gegeven. De Staat maakte zijn voornemen op 5 september 2024 bekend op biedboek.nl en schreef dat Fastned de enige serieuze gegadigde was.
Circle K wilde dat de Staat het voornemen niet uitvoert. Het gaat om een kort geding, een spoedprocedure bij de voorzieningenrechter. Ook brancheorganisatie Vemobin, belangenvereniging VPR en de ondernemer van het wegrestaurant kwamen in de procedure tussen. Zij vonden dat de Staat de extra grond niet zomaar aan Fastned mocht verhuren zonder dat anderen konden meedingen, volgens de zogenoemde Didam-regels: een overheid moet bij de verkoop of verhuur van grond mededingingsruimte bieden, tenzij er maar één serieuze gegadigde is. De ondernemer van het wegrestaurant voerde bovendien aan dat het plan haar voetpad en haar aanvraag voor een Drive thru doorkruist. De mondelinge behandeling was op 11 februari 2025.
Over de tussenkomst oordeelde de rechter al mondeling dat de drie partijen daarin mochten treden. De Staat beriep zich op rechtsverwerking, omdat zij zich niet voor 3 oktober 2024 hadden gemeld. Dat beroep ging niet op: er was geen wettelijke of afgesproken vervaltermijn en alleen stilzitten is onvoldoende.
Inhoudelijk oordeelde de voorzieningenrechter dat de Staat aan zijn mededelingsplicht had voldaan. De publicatie had duidelijker gekund, maar het was voor belangstellenden duidelijk welke grond het ging en op grond van welke drie criteria Fastned de enige serieuze gegadigde was: een publiekrechtelijke vergunning, geen strijd met de Benzinewet en geen strijd met rechten van derden. Die criteria zijn objectief, toetsbaar en redelijk. Dat de grond de vergunning volgt, is volgens de rechter een begrijpelijke keuze: wie geen vergunning heeft, heeft niets aan de grond. Fastned heeft die vergunning, en die is nog van kracht, ook al lopen er beroepen tegen. De rechter liet in het midden of de vergunning terecht was verleend.
Ook de rechten van derden stonden de verhuur niet in de weg. Circle K had nog geen vergunning voor een shop, dus nog geen recht op grond. Haar huurgenot werd niet aangetast, want concurrentie hoort tot het ondernemersrisico en komt van marktpartijen, niet van de Staat. Het voetpad van de ondernemer van het wegrestaurant liep naar de laadvoorziening van Fastned en bleef dat doen, en een vergunning voor de Drive thru had zij nog niet. Bij de belangenafweging woog zwaar dat de verhuur eindigt als de vergunning wegvalt, dat vergunning en huurovereenkomst in 2030 aflopen en dat er dan weer een nieuwe verdeling komt.
De voorzieningenrechter wees alle vorderingen af. Circle K moet de Staat en Fastned elk € 2.553 aan proceskosten betalen. De wegrestaurantondernemer en Vemobin en VPR (hoofdelijk) moeten de Staat elk € 1.839 betalen. In de incidenten over tussenkomst moet de Staat € 792 aan de wegrestaurantondernemer en € 792 aan Vemobin en VPR betalen.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RVS:2025:2257, Raad van State, 20-05-2025, 202502283/2/R3
Raad van State · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
ECLI:NL:RBROT:2024:6245, Rechtbank Rotterdam, 19-06-2024, C/10/662766 / HA ZA 23-649
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBDHA:2024:1746, Rechtbank Den Haag, 17-01-2024, C/09/619500 / HA ZA 21-933 (term motorbrandstoffen)
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2023:13365, Rechtbank Den Haag, 06-09-2023, C/09/616761 / HA ZA 21-758
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Midden-NederlandRechtsgebied
Civiel RechtZaaknummer
C/16/584559 / KL ZA 24-303
Procedure
Kort geding
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. R.J. Praamstra
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.