Kantonrechter vernietigt ontslag zorgverlener die tijdens ziekte werd opgezegd — RBMNE:2026:3529
Kwalificatie zorgovereenkomst als arbeidsovereenkomst; ongeldig ontslag tijdens ziekte
Eiser / verzoeker
Verzoekende partij (zorgverlener/werknemer)
Verweerder / gedaagde
Verwerende partij (zorgbehoevende/werkgever)
Kantonrechter vernietigt het ontslag en veroordeelt verweerder tot betaling van € 8.487,00 bruto aan achterstallig loon over drie maanden, vermeerderd met 20% wettelijke verhoging en wettelijke rente; overige verzoeken worden afgewezen.
- De zorgovereenkomst werd geherkwalificeerd als arbeidsovereenkomst op grond van vaste loonbetaling, loonheffing, vakantiegeld en het ontbreken van ondernemersrisico.
- Het ontslag was ongeldig wegens het opzegverbod tijdens ziekte: de werknemer had zich ziek gemeld en de werkgever had geen bedrijfsarts ingeschakeld.
- Van een beëindiging met wederzijds goedvinden was geen sprake: een ondubbelzinnige verklaring van de werknemer ontbrak.
- De loonvordering werd gematigd tot drie maanden (€ 8.487,00 bruto) omdat de werknemer feitelijk geen werkzaamheden meer verrichtte en de zorgovereenkomst al voorzag in een uitkering van drie maandlonen bij overlijden.
- Het overlijden van de verwerende partij beëindigt de arbeidsovereenkomst niet van rechtswege; de erfgenamen treden in de rechten en plichten van de werkgever.
Samenvatting
Een vrouw werkte als persoonlijk begeleider voor een zorgbehoevende man op basis van een zogenoemde zorgovereenkomst. Partijen hadden op papier een overeenkomst van opdracht gesloten, maar de vrouw stelde dat zij in werkelijkheid in loondienst werkte. Toen zij zich in december 2025 ziek meldde met kniepijn, ontving zij tot haar verbazing bericht dat haar overeenkomst al per 1 december 2025 was beëindigd. De man had doorgegeven aan het Zorgkantoor dat de overeenkomst op verzoek van de vrouw was beëindigd, maar zij ontkende dat uitdrukkelijk.
De kantonrechter moest allereerst beoordelen of de zorgovereenkomst moest worden aangemerkt als een arbeidsovereenkomst. Daarvoor zijn drie elementen vereist: arbeid, loon en een gezagsverhouding. De vrouw ontving een vast bruto maandloon van € 2.829,00 voor 25 uur per week, kreeg maandelijks loonstroken, ontving vakantiegeld van 8 procent en loonheffing en de inkomensafhankelijke premie Zorgverzekeringswet werden op haar loon ingehouden. Ze werkte structureel en persoonlijk voor de man, stelde haar tarieven niet zelf vast en droeg geen ondernemersrisico. Dat zij een tijd een onderneming in het handelsregister had ingeschreven, deed daar niet aan af: die onderneming was al uitgeschreven. De kantonrechter oordeelde dat al deze kenmerken duiden op een arbeidsovereenkomst en niet op een zelfstandige opdrachtnemer.
Vervolgens beoordeelde de kantonrechter of het ontslag rechtsgeldig was. Dat was het niet, om meerdere redenen. De man had geen dringende reden voor ontslag aangevoerd. Hij stelde weliswaar dat de vrouw via zijn kinderen en een bekende had laten weten te willen stoppen, maar de vrouw ontkende dit. De kantonrechter vond in de overgelegde stukken geen ondubbelzinnige verklaring van de vrouw dat zij haar arbeidsovereenkomst wilde beëindigen. Van een werkgever mag worden verlangd dat hij zich daar uitdrukkelijk van vergewist voordat hij de overeenkomst beëindigt, maar dat had de man nagelaten.
Bovendien gold ten tijde van de opzegging het wettelijke opzegverbod tijdens ziekte. De vrouw had zich ziek gemeld, en de man had niets met die ziekmelding gedaan: hij schakelde geen bedrijfsarts in en meldde de arbeidsongeschiktheid niet bij de Sociale Verzekeringsbank (SVB). In plaats daarvan gaf hij aan het Zorgkantoor door dat de overeenkomst was beëindigd.
De man overleed tijdens de procedure. Zijn erfgenamen namen echter geen stappen om de zaak te schorsen, zodat de procedure op naam van de oorspronkelijke partij werd voortgezet. De kantonrechter wees er ook op dat een arbeidsovereenkomst niet automatisch eindigt door het overlijden van de werkgever: de vrouw moet worden geacht in dienst te zijn gebleven bij de erfgenamen.
De kantonrechter vernietigde het ontslag en kende de vrouw drie maanden achterstallig loon toe over december 2025 tot en met februari 2026, in totaal € 8.487,00 bruto. Een volledige doorbetaling tot het moment van een rechtsgeldige beëindiging wees de rechter af, omdat de vrouw feitelijk geen werkzaamheden meer had verricht en de zorgovereenkomst zelf al bepaalde dat bij overlijden van de zorgbehoevende een uitkering van drie maandlonen geldt. Op dat loon komt nog een wettelijke verhoging van maximaal 20 procent en de wettelijke rente. De man werd ook veroordeeld in de proceskosten van € 1.391,00.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHARL:2024:7651, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 10-12-2024, 200.346.088/01
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Civiel Recht
ECLI:NL:GHARL:2024:7005, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 12-11-2024, 200.337.585/01 en 200.337.585/02
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:RBMNE:2023:5160, Rechtbank Midden-Nederland, 04-10-2023, 554492
Rechtbank Midden-Nederland · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:GHAMS:2023:955, Gerechtshof Amsterdam, 25-04-2023, 200.306.758/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Midden-NederlandRechtsgebied
Civiel Recht; ArbeidsrechtZaaknummer
12096989 \ ME VERZ 26-19 D/1403
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een chauffeur van een bedrijf in het personenvervoer werd op 9 juli 2026 op staande voet ontslagen. Zijn werkgever, een besloten vennootschap, verweet hem dat hij binnen vijf dagen vijf keer fors te hard had gereden met de bedrijfsbus en dat hij de bus op 30 juni 2026 zonder toestemming privé had gebruikt. De man was sinds 1 mei 2025 in dienst en had al twee officiële waarschuwingen gekregen, op 4 februari 2026 en op 26 juni 2026. Bij de tweede waarschuwing kreeg hij te horen dat dit de laatste was en dat nieuwe incidenten tot ontslag konden leiden. De werknemer vond het ontslag ongeldig en vroeg de kantonrechter in Almere het te vernietigen. Hij wilde doorbetaling van zijn salaris, een billijke vergoeding en een transitievergoeding. Ook vroeg hij zijn werkgever te veroordelen tot terugbetaling van ingehouden boetes en eigen risico, en te bepalen dat het concurrentie- en relatiebeding nietig is. Hij zei dat hij afhankelijk is van zijn salaris en dat hij uit zijn huis dreigt te worden gezet. De werkgever vroeg op zijn beurt een gefixeerde schadevergoeding en terugbetaling van de rest van een lening. Omdat de werkgever vreesde voor de vervaltermijn, diende hij die schadevergoeding ook in een tweede, aparte procedure in. De kantonrechter vindt het ontslag rechtsgeldig. Volgens de rechter is het onverwijld gegeven. De melding van de teamleider kwam op 1 juli 2026 binnen, terwijl de enige HR-medewerkster op vakantie was. Zij pakte de zaak op 6 juli 2026 op, de werkgever deed onderzoek en vroeg juridisch advies. Een gesprek op 8 juli 2026 ging niet door omdat de werknemer niet kwam opdagen. Drie dagen nadat de werkgever op de hoogte raakte, volgde het ontslag. Dat de HR-medewerkster tijdens haar vakantie wel op de ziekmelding van de man reageerde, veranderde dat niet: zij moest die doorzetten naar de arbodienst. De dringende reden stond volgens de rechter vast. De gegevens uit het gps- en ritregistratiesysteem van de bus zijn niet aan te passen, en de man had niet aangetoond dat ze onbetrouwbaar zijn. Eén overtreding volgde nog dezelfde dag als de laatste waarschuwing. Zijn psychische problemen en financiële nood wogen niet zwaar genoeg om het ontslag te kunnen afdoen. Of hij ook privé met de bus had gereden liet de rechter in het midden, omdat de snelheidsovertredingen al genoeg waren. Doordat het ontslag standhoudt, wijst de rechter de verzoeken om doorbetaling van salaris, een billijke vergoeding en een voorlopige voorziening af. Ook een transitievergoeding krijgt de man niet, omdat de overtredingen ernstig verwijtbaar waren. De ingehouden boetes van € 458,08 voor appen achter het stuur blijven voor zijn rekening. Het eigen risico van € 100,00 mocht de werkgever inhouden, omdat dat schriftelijk was afgesproken. Voor het eigen risico van € 200,00 gold dat niet: een mondelinge instemming volstaat volgens artikel 7:661 BW niet. Dat bedrag moet de werkgever terugbetalen. De rechter verklaart ook het concurrentie- en relatiebeding nietig, omdat bij een contract voor bepaalde tijd een schriftelijke motivering over zwaarwegende bedrijfsbelangen ontbrak. De werkgever vroeg een gefixeerde schadevergoeding van € 14.496,39, gelijk aan het loon tot het einde van het contract op 30 november 2026. De rechter wijst het beroep op ontbrekende opzet of schuld af, maar matigt het bedrag wegens de persoonlijke omstandigheden van de man. De werkgever had zich daarbij vooraf neergelegd. De kantonrechter veroordeelt de werknemer tot betaling van € 3.078,00 bruto aan schadevergoeding, ter hoogte van één maand loon, en van € 187,77 aan het restant van de geldlening, plus wettelijke rente. Hij draagt ook de proceskosten van € 1.009,00. De werkgever moet € 200,00 netto aan eigen risico terugbetalen. In de tweede procedure over dezelfde schadevergoeding verklaart de rechter de werkgever niet-ontvankelijk, omdat die al in de hoofdzaak is beslist.