Koper krijgt € 2.450 terug na non-conforme auto met motorgebrek dat al bij levering aanwezig was — RBMNE:2026:4773
non-conformiteit tweedehands auto / ontbinding koopovereenkomst consumentenkoop
Eiser / verzoeker
particuliere koper van een tweedehands auto
Verweerder / gedaagde
autohandelaar (gedaagde)
Koopovereenkomst ontbonden; gedaagde veroordeeld tot terugbetaling van € 2.450 aan eiser, de schadevergoedingsvorderingen zijn afgewezen.
- Het wettelijk bewijsvermoeden van artikel 7:18a lid 2 BW was van toepassing: een gebrek dat zich binnen één jaar na levering openbaart, wordt vermoed al bij levering aanwezig te zijn geweest.
- De verkoper slaagde er niet in het bewijsvermoeden te weerleggen; het feit dat de koper met een loszittende oliedop reed sloot niet uit dat de motor al bij levering gebrekkig was.
- Het afzien van garantie door de verkoper staat niet in de weg aan een geslaagd beroep op non-conformiteit, zeker bij gebreken die de verkeersveiligheid raken.
- De koopprijs werd vastgesteld op basis van de ondertekende overeenkomst (€ 2.450) en niet op basis van eerdere Messenger-berichten over hogere bedragen.
- Alle vier de schadevergoedingsposten werden afgewezen wegens onvoldoende onderbouwing van het causale verband of de schade zelf.
Samenvatting
Een man kocht een tweedehands Opel bij een autohandelaar en moest de volgende dag al terugkeren vanwege een olielekkage. De verkoper probeerde het probleem te verhelpen door onder meer de oliepomp te vervangen, maar de motor bleef olie verliezen. Uiteindelijk bleek de motor volledig vervangen te moeten worden.
De verkoper stelde dat de motorschade was ontstaan omdat de koper had gereden met een loszittende oliedop, waardoor de motor zonder olie had gedraaid. De koper erkende dat de oliedop op enig moment loszat, maar betwistte dat dit de hoofdoorzaak van de motorschade was.
De kantonrechter nam het wettelijk bewijsvermoeden als uitgangspunt: als een gebrek zich binnen een jaar na levering openbaart, wordt aangenomen dat het al bij de levering aanwezig was. De verkoper moest dus aantonen dat het gebrek later is ontstaan, maar slaagde daar niet in. Het feit dat de auto ook ná vervanging van de oliepomp bij elk bezoek aan de garage opnieuw olie verloor, wees er sterk op dat de motor al bij levering gebrekkig was. Dat de koper met een loszittende oliedop had gereden, sloot bovendien niet uit dat de motor daarvóór al olie lekte.
Ook het argument van de verkoper dat hij bewust geen garantie had gegeven en dat het gebrek daarom voor rekening van de koper moest komen, wees de rechter van de hand. Een gebrek aan het oliesysteem of de motor raakt de verkeersveiligheid rechtstreeks en is van een andere orde dan gewone slijtage die je bij een auto uit 2011 met meer dan 200.000 kilometer op de teller mag verwachten. De auto beantwoordde dan ook niet aan de overeenkomst.
Over de koopprijs ontstond een geschil. De koper stelde dat hij € 5.000 had betaald door zijn oude Chevrolet in te ruilen voor € 3.000 en € 2.000 bij te betalen. De ondertekende koopovereenkomst en inkoopverklaring vermeldden echter respectievelijk € 2.450 voor de Opel en € 1.000 voor de Chevrolet. De kantonrechter hield het op de bedragen uit de getekende stukken, ook al erkende de verkoper dat hij in eerdere berichten hogere bedragen had genoemd.
De vier schadevergoedingsposten die de koper vorderde (stallingskosten, motorrijtuigenbelasting, kosten voor een vervangende auto en kwijtschelding-gerelateerde gemeentebelastingen) wees de rechter allemaal af, omdat het causale verband met het autogebrek onvoldoende was onderbouwd of de kosten niet nader waren toegelicht.
De kantonrechter ontbond de koopovereenkomst en veroordeelde de verkoper tot terugbetaling van € 2.450, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf de dag van dagvaarding. De koper moet de Opel op kosten van de verkoper teruggeven. Daarnaast moet de verkoper de proceskosten van € 741 vergoeden.
Betrokken advocaten
mr. M.L.J.M. Verberne
verweerder
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBMNE:2026:128, Rechtbank Midden-Nederland, 19-01-2026, UTR 25/6121
Rechtbank Midden-Nederland · Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
ECLI:NL:RBGEL:2025:11145, Rechtbank Gelderland, 05-12-2025, 11773588
Rechtbank Gelderland · Civiel Recht
ECLI:NL:RBAMS:2025:8510, Rechtbank Amsterdam, 06-11-2025, AMS 25/5422
Rechtbank Amsterdam · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:4825, Rechtbank Midden-Nederland, 13-06-2025, C/16/594986 / JL RK 25-414
Rechtbank Midden-Nederland · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Midden-NederlandRechtsgebied
Civiel RechtZaaknummer
11791206 \ LC EXPL 25-1496
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Camping [naam] in de Achterhoek werd in 2025 overgenomen door Huttopia, een exploitant van natuurcampings. Het bedrijf zegde daarna de huurovereenkomsten van de jaarplaatshouders op. Eén van hen, een columnist die zijn eigen website beheert, schreef vanaf mei 2026 vier columns over Huttopia en stuurde daarnaast e-mails naar media, overheidsinstanties, toezichthouders en campinggasten. Huttopia stapte naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Midden-Nederland (zittingsplaats Lelystad) om die uitlatingen te laten stoppen. In de columns noemt hij Huttopia onder meer een mogelijke sekte en een 'kampeerrover', en beschuldigt hij het concern van overtreding van de Recron-voorwaarden, vriendjespolitiek met Staatsbosbeheer en machtsmisbruik. In de e-mails stelt hij dat Huttopia speelt met de gezondheid van gasten (gevaarlijk zwemwater, open riolering, legionella), dat kinderen van klanten worden gepest en dat medewerkers op naam beschuldigd worden van misstanden. Hij liet ook weten dat ANWB-juristen een wetsovertreding zouden hebben bevestigd. Op een eerdere zitting in Zutphen over de beëindiging van zijn jaarplaats hadden partijen een schikking getroffen. De columnist stelde dat Huttopia daarom geen aanpassing van de columns meer kon eisen, maar de rechter wees dat af: Huttopia betwistte dat zo'n afspraak was gemaakt en uit het proces-verbaal bleek er niets van. Bij de inhoudelijke beoordeling woog de rechter twee gelijkwaardige rechten tegen elkaar af: de bescherming van eer en goede naam van Huttopia en de vrijheid van meningsuiting van de columnist. Een columnist mag scherp en kritisch over zijn persoonlijke ervaringen schrijven, maar geen lichtvaardige beschuldigingen doen die onvoldoende steun vinden in de feiten. Hier presenteerde hij gezondheidsrisico's, wetsovertredingen en persoonlijk verwijtbare gedragingen als vaststaande feiten. Hij kon ook op de zitting niet aangeven waarop hij dat baseerde en verwees vooral naar zijn eigen beleving en wat hij van anderen had gehoord. Dat zijn website maar vijf keer per dag wordt bekeken, nam de reputatieschade niet weg, zeker gezien het grote aantal verstuurde e-mails en de aanwezige pers. De afweging viel daarom in het voordeel van Huttopia uit. De vordering tot schadevergoeding van € 1.000 wees de rechter af. Een geldvordering is niet vanzelf spoedeisend, en Huttopia had niet gesteld of aannemelijk gemaakt dat zij een bodemprocedure niet kon afwachten. Ook de gevraagde algemene verboden voor de toekomst werden afgewezen. Die waren te ruim geformuleerd om te kunnen worden nageleefd en gehandhaafd, en Huttopia kon ze op de zitting niet concreter maken. Wel benadrukte de rechter dat de columnist de oorspronkelijke inhoud niet opnieuw in een andere vorm mag publiceren, ook niet in het boek dat hij wil uitbrengen. De voorzieningenrechter veroordeelt de columnist om binnen zeven dagen na betekening van het vonnis de vier columns op de aangegeven punten aan te passen of te verwijderen, op straffe van een dwangsom van € 500 per dag met een maximum van € 25.000. Daarnaast moet hij binnen dezelfde termijn drie maanden lang een rectificatie op zijn website plaatsen waarin staat dat de beschuldigingen onjuist waren en geen steun vonden in de feiten, ook onder een dwangsom van € 500 per dag tot maximaal € 25.000. Omdat hij grotendeels in het ongelijk is gesteld, betaalt hij de proceskosten van € 2.227,46, vermeerderd met wettelijke rente als hij niet binnen veertien dagen betaalt.