Rechter dwingt Dienst Toeslagen tot besluit over compensatie kinderopvangtoeslag — RBMNE:2026:4948
beroep niet tijdig beslissen op bezwaar compensatie kinderopvangtoeslag
Eiser / verzoeker
eiseres
Verweerder / gedaagde
Dienst Toeslagen
Beroep tegen het niet tijdig beslissen gegrond verklaard; Dienst Toeslagen moet uiterlijk 10 maart 2027 een besluit op bezwaar nemen op straffe van een dwangsom van € 100 per dag met een maximum van € 15.000
- Beslistermijn op bezwaar tegen definitieve beschikking compensatie kinderopvangtoeslag overschreden
- Beroep tegen het niet tijdig beslissen gegrond verklaard, dienst moet uiterlijk 10 maart 2027 alsnog beslissen
- Rechtbank volgt de lijn van de Afdeling bestuursrechtspraak van 26 maart 2025: nadere beslistermijn van zestig weken na het verstrijken van de wettelijke termijn
- Dwangsom van € 100 per dag met een maximum van € 15.000 volgens het gebruikelijke uitgangspunt van de rechtspraak
- Proceskostenvergoeding van € 467 en vergoeding van het griffierecht van € 54 toegekend
Samenvatting
Een vrouw die al meer dan een jaar wachtte op een beslissing van de Dienst Toeslagen over haar bezwaar tegen de compensatie kinderopvangtoeslag, heeft bij de rechtbank Midden-Nederland gelijk gekregen. De rechtbank verklaart het beroep tegen het uitblijven van een besluit gegrond, koppelt daar een dwangsom aan en kent haar een vergoeding van de proceskosten toe.
De zaak gaat over de definitieve beschikking compensatie kinderopvangtoeslag die de Dienst Toeslagen op 30 juli 2025 aan de vrouw stuurde. Zij was het daar niet mee eens en diende op 27 augustus 2025 een bezwaarschrift in, met bijstand van haar gemachtigde mr. N. Köse-Albayrak. Op dat bezwaar volgde geen beslissing binnen de wettelijke termijn, die op 14 januari 2026 verliep.
Om een bestuursorgaan via de rechter tot een beslissing te dwingen, moet een burger het eerst formeel in gebreke stellen en daarna nog minimaal twee weken wachten. Dat gebeurde ook hier: bij brief van 2 april 2026, die de Dienst Toeslagen digitaal diezelfde dag ontving, werd de dienst in gebreke gesteld. Toen er ook daarna geen besluit kwam, stelde de vrouw op 17 april 2026 beroep in bij de rechtbank. Een zitting vond niet plaats; de rechtbank achtte dat in deze zaak niet nodig en deed uitspraak op de stukken, waaronder het verweerschrift dat de Dienst Toeslagen op 29 april 2026 indiende.
De rechtbank stelt vast dat tussen partijen niet in geschil is dat de beslistermijn is overschreden en verklaart het beroep daarom gegrond. Omdat de Dienst Toeslagen nog altijd geen besluit had genomen, draagt de rechtbank de dienst op dat alsnog te doen. Voor de vraag binnen welke termijn dat moet gebeuren, verwijst de rechtbank naar een uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 26 maart 2025. Daarin oordeelde de Afdeling dat bij beroepen tegen het niet tijdig beslissen op bezwaar een nadere termijn van zestig weken na het verstrijken van de wettelijke beslistermijn realistisch is, en dat een termijn van twee weken na de uitspraak geldt als die zestig weken op het moment van de uitspraak al voorbij zijn. De rechtbank sluit zich daarbij aan en berekent dat de Dienst Toeslagen in dit geval uiterlijk op 10 maart 2027 een besluit op bezwaar bekend moet maken, ruim voorbij de twee weken die in andere zaken gelden omdat de zestig weken hier nog niet waren verstreken.
Om de druk op de Dienst Toeslagen te vergroten, koppelt de rechtbank aan die termijn een dwangsom van € 100 per dag dat de dienst te laat is, met een maximum van € 15.000. Dat is het bedrag dat de rechtspraak als uitgangspunt hanteert voor dit soort zaken, en de rechtbank ziet in deze zaak geen aanleiding om daarvan af te wijken.
Omdat het beroep gegrond is, moet de Dienst Toeslagen ook de proceskosten van de vrouw vergoeden. Volgens de vaste rekenmethode van het Besluit proceskosten bestuursrecht levert de bijstand door een gemachtigde bij het indienen van een beroepschrift 1 punt op met een waarde van € 934, vermenigvuldigd met een wegingsfactor van 0,5, wat neerkomt op € 467. Daarnaast moet de dienst het griffierecht van € 54 aan haar terugbetalen. Per saldo verklaart de rechtbank het beroep gegrond, vernietigt zij het uitblijven van een besluit, draagt zij de Dienst Toeslagen op uiterlijk 10 maart 2027 alsnog op het bezwaar te beslissen op straffe van een dwangsom van € 100 per dag met een maximum van € 15.000, veroordeelt zij de dienst tot betaling van € 467 aan proceskosten en moet de dienst het griffierecht van € 54 vergoeden.
Betrokken advocaten
mr. N. Köse-Albayrak
eiseres
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHDHA:2024:464, Gerechtshof Den Haag, 19-03-2024, 200.257.863/02
Gerechtshof Den Haag · Civiel Recht; Arbeidsrecht
ECLI:NL:RBAMS:2023:5019, Rechtbank Amsterdam, 09-08-2023, 727932
Rechtbank Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBGEL:2023:2210, Rechtbank Gelderland, 19-04-2023, 406858
Rechtbank Gelderland · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:RBROT:2022:6366, Rechtbank Rotterdam, 27-07-2022, C/10/599306 / HA ZA 20-622
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Midden-NederlandRechtsgebied
Bestuursrecht; BestuursprocesrechtZaaknummer
UTR 26/2882
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.