Rechter wijst vordering van € 50.445 af: man wist van kinderopvangtoeslag op zijn naam — RBMNE:2026:5094
terugvordering kinderopvangtoeslag / onrechtmatige daad / ongerechtvaardigde verrijking tussen ex-partners
Eiser / verzoeker
man (eiser)
Verweerder / gedaagde
vrouw (gedaagde, ex-partner)
De rechtbank wees alle vorderingen af: de man ontvangt geen schadevergoeding van zijn ex-partner voor de door de Belastingdienst teruggevorderde kinderopvangtoeslag van € 50.445.
- Eiser erkende tijdens de zitting al in 2017 op de hoogte te zijn geweest van de kinderopvangtoeslag op zijn naam, waardoor geen sprake was van handelen zonder zijn toestemming.
- De schuldverklaring van gedaagde uit augustus 2024 werd terzijde gelegd omdat die aantoonbaar onder druk was afgelegd, mede gelet op een bedreiging waarvoor eiser werd veroordeeld.
- Eiser onderbouwde niet welke bedragen hij had doorgestort, zodat niet kon worden vastgesteld dat gedaagde ten koste van hem was verrijkt.
- Gedaagde toonde met bankafschriften aan dat ontvangen toeslaggelden grotendeels aan gezamenlijke huishoudelijke lasten waren besteed, wat een rechtvaardiging vormde voor de verrijking.
- Proceskosten werden gecompenseerd vanwege de relatie tussen partijen.
Samenvatting
Een man eiste € 50.445 van zijn ex-partner omdat de Belastingdienst dat bedrag aan kinderopvangtoeslag van hem terugvorderde. Die toeslag was in de periode 2017 tot en met 2023 op zijn naam aangevraagd en op zijn bankrekening gestort. De man stelde dat zijn ex-partner dit zonder zijn medeweten en toestemming had gedaan, en dat zij daarmee onrechtmatig had gehandeld of ongerechtvaardigd was verrijkt ten koste van hem. De rechtbank Midden-Nederland wees alle vorderingen af.
Het cruciale punt was wat de man zelf wist. Tijdens de zitting erkende hij dat hij al na de eerste uitbetaling in 2017 op de hoogte was van de aanvraag. Hij zag het geld binnenkomen en stortte een deel ervan zelf door naar zijn partner. Zijn verklaring dat hij geen verstand had van toeslagen en erop vertrouwde dat hij er recht op had, vond de rechtbank onvoldoende. De rechtbank benadrukte dat hij een eigen verantwoordelijkheid had om zijn aanvragen bij de Belastingdienst te controleren, ook nadat het kind van partijen al na enkele maanden in 2017 niet meer naar de kinderopvang ging.
Dat de ex-partner in de periode oktober tot november 2023 herhaaldelijk had ingelogd op zijn DigiD-account versterkte het beeld dat dit gebruikelijk was tussen hen. Zij deed dit met zijn gebruikersnaam, zijn wachtwoord en haar eigen telefoonnummer. De man had nooit geprobeerd haar toegang te blokkeren, wat volgens de rechtbank aannemelijk maakte dat hij daarvoor stilzwijgend toestemming verleende.
De man verwees ook naar een e-mail van zijn ex-partner uit augustus 2024, waarin zij leek te erkennen dat zij de schuld voor de onterecht ontvangen toeslagen op zich wilde nemen. De rechtbank hechtte hier echter geen waarde aan. De ex-partner had namelijk aangifte gedaan van een bedreiging door de man, diezelfde dag. Uit doorgestuurde WhatsApp-berichten bleek bovendien dat de man zijn zus had laten weten dat hij bereid was de gevangenis in te gaan als zijn ex niets zou regelen met de Belastingdienst. De man werd uiteindelijk veroordeeld voor die bedreiging. Ook verbleef de vrouw kort daarna in een opvang voor slachtoffers van huiselijk geweld. Gelet op deze omstandigheden oordeelde de rechtbank dat de schuldverklaring onder druk was afgelegd en telde die niet mee.
Voor de vordering op grond van ongerechtvaardigde verrijking gold dat de man niet had onderbouwd welke bedragen hij precies had doorgestort. De ex-partner toonde met bankafschriften aan dat een bedrag van € 19.567 dat zij van hem had ontvangen, grotendeels was besteed aan gezamenlijke huishoudelijke lasten zoals energie, boodschappen en schulden van de man zelf. De rechtbank vond dat daarmee een aannemelijke rechtvaardiging was gegeven voor de ontvangen bedragen.
De rechtbank wees alle vorderingen van de man af. De proceskosten werden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHAMS:2024:1834, Gerechtshof Amsterdam, 02-07-2024, 200.313.268/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:GHDHA:2024:692, Gerechtshof Den Haag, 17-04-2024, 200.336.841/01
Gerechtshof Den Haag · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:RBGEL:2023:5465, Rechtbank Gelderland, 04-10-2023, C/05/415852 / HA ZA 23-84
Rechtbank Gelderland · Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
ECLI:NL:GHAMS:2023:827, Gerechtshof Amsterdam, 04-04-2023, 200.307.628/01 en 200.310.528/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Midden-NederlandRechtsgebied
Civiel RechtZaaknummer
C/16/606801 / HL ZA 26-41
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. A. Blanke
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Camping [naam] in de Achterhoek werd in 2025 overgenomen door Huttopia, een exploitant van natuurcampings. Het bedrijf zegde daarna de huurovereenkomsten van de jaarplaatshouders op. Eén van hen, een columnist die zijn eigen website beheert, schreef vanaf mei 2026 vier columns over Huttopia en stuurde daarnaast e-mails naar media, overheidsinstanties, toezichthouders en campinggasten. Huttopia stapte naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Midden-Nederland (zittingsplaats Lelystad) om die uitlatingen te laten stoppen. In de columns noemt hij Huttopia onder meer een mogelijke sekte en een 'kampeerrover', en beschuldigt hij het concern van overtreding van de Recron-voorwaarden, vriendjespolitiek met Staatsbosbeheer en machtsmisbruik. In de e-mails stelt hij dat Huttopia speelt met de gezondheid van gasten (gevaarlijk zwemwater, open riolering, legionella), dat kinderen van klanten worden gepest en dat medewerkers op naam beschuldigd worden van misstanden. Hij liet ook weten dat ANWB-juristen een wetsovertreding zouden hebben bevestigd. Op een eerdere zitting in Zutphen over de beëindiging van zijn jaarplaats hadden partijen een schikking getroffen. De columnist stelde dat Huttopia daarom geen aanpassing van de columns meer kon eisen, maar de rechter wees dat af: Huttopia betwistte dat zo'n afspraak was gemaakt en uit het proces-verbaal bleek er niets van. Bij de inhoudelijke beoordeling woog de rechter twee gelijkwaardige rechten tegen elkaar af: de bescherming van eer en goede naam van Huttopia en de vrijheid van meningsuiting van de columnist. Een columnist mag scherp en kritisch over zijn persoonlijke ervaringen schrijven, maar geen lichtvaardige beschuldigingen doen die onvoldoende steun vinden in de feiten. Hier presenteerde hij gezondheidsrisico's, wetsovertredingen en persoonlijk verwijtbare gedragingen als vaststaande feiten. Hij kon ook op de zitting niet aangeven waarop hij dat baseerde en verwees vooral naar zijn eigen beleving en wat hij van anderen had gehoord. Dat zijn website maar vijf keer per dag wordt bekeken, nam de reputatieschade niet weg, zeker gezien het grote aantal verstuurde e-mails en de aanwezige pers. De afweging viel daarom in het voordeel van Huttopia uit. De vordering tot schadevergoeding van € 1.000 wees de rechter af. Een geldvordering is niet vanzelf spoedeisend, en Huttopia had niet gesteld of aannemelijk gemaakt dat zij een bodemprocedure niet kon afwachten. Ook de gevraagde algemene verboden voor de toekomst werden afgewezen. Die waren te ruim geformuleerd om te kunnen worden nageleefd en gehandhaafd, en Huttopia kon ze op de zitting niet concreter maken. Wel benadrukte de rechter dat de columnist de oorspronkelijke inhoud niet opnieuw in een andere vorm mag publiceren, ook niet in het boek dat hij wil uitbrengen. De voorzieningenrechter veroordeelt de columnist om binnen zeven dagen na betekening van het vonnis de vier columns op de aangegeven punten aan te passen of te verwijderen, op straffe van een dwangsom van € 500 per dag met een maximum van € 25.000. Daarnaast moet hij binnen dezelfde termijn drie maanden lang een rectificatie op zijn website plaatsen waarin staat dat de beschuldigingen onjuist waren en geen steun vonden in de feiten, ook onder een dwangsom van € 500 per dag tot maximaal € 25.000. Omdat hij grotendeels in het ongelijk is gesteld, betaalt hij de proceskosten van € 2.227,46, vermeerderd met wettelijke rente als hij niet binnen veertien dagen betaalt.