Rechter verbiedt vrouw om met kinderen naar andere gemeente te verhuizen zonder instemming vader — RBMNE:2026:5128
verhuisverbod kinderen / gezamenlijk gezag / vervangende toestemming
Eiser / verzoeker
de man
Verweerder / gedaagde
de vrouw
De vrouw wordt verboden met de kinderen buiten de gemeente te verhuizen, op straffe van een dwangsom van € 250 per dag tot een maximum van € 10.000; de tegenvordering van de vrouw (vervangende toestemming voor de verhuizing) wordt afgewezen.
- De vrouw had al een koopcontract getekend voor een woning in een andere stad voordat het gezamenlijk gezag formeel was vastgesteld, zonder de man te raadplegen; dit handelen achtte de rechter in strijd met de verplichtingen die het gezamenlijk gezag meebrengt.
- Het beroep op dwingende controle (coercive control) als rechtvaardiging voor de verhuizing werd verworpen wegens onvoldoende onderbouwing: een enkele opmerking in het huisartsendossier en een neutraal WhatsApp-bericht volstaan niet.
- Vervangende toestemming voor verhuizing met kinderen is in kort geding slechts bij uitzondering mogelijk; de rechter verwees de vrouw naar de bodemprocedure.
- De vordering om de kinderen voorlopig aan de vader toe te vertrouwen werd afgewezen als te ingrijpend, mede omdat een dwangsom al als prikkel beschikbaar is.
- De vrouw krijgt tot en met 16 augustus 2026 de tijd om vervangende woonruimte te zoeken; daarna geldt het verbod op verhuizing buiten de gemeente onverkort, op straffe van een dwangsom van € 250 per dag tot een maximum van € 10.000.
Samenvatting
Een man en een vrouw, voormalige partners met twee jonge kinderen, stonden tegenover elkaar in een kort geding over een voorgenomen verhuizing. De vrouw was van plan om per 1 juli 2026 met de kinderen van hun gezamenlijke woonplaats naar een stad op circa 25 kilometer afstand te verhuizen, waar haar nieuwe partner een woning had gekocht. De man was hier fel op tegen en stapte naar de rechter om de verhuizing tegen te houden.
De kern van het conflict draait om het ouderlijk gezag. Vanaf 20 april 2026 hebben beide ouders gezamenlijk het gezag over de kinderen. Dat betekent dat de vrouw voor een verhuizing toestemming nodig heeft van de man. De voorzieningenrechter stelde vast dat de vrouw al vóór die datum een voorlopig koopcontract had getekend voor de woning in de nieuwe stad, zonder de man daarin te kennen. Sterker nog: tijdens een zitting in de bodemprocedure op 23 maart 2026 verklaarde de vrouw dat zij niet wist of zij zou verhuizen, terwijl zij op dat moment het koopcontract al had ondertekend.
De vrouw voerde aan dat zij bang was voor de man vanwege jarenlange dwingende controle, een patroon van gedrag waarbij een partner de ander sterk domineert. Zij onderbouwde dit met een uitdraai van haar huisartsendossier en een WhatsApp-bericht. De rechter onderzocht deze stukken zorgvuldig. Uit het huisartsendossier bleek dat de vrouw had verteld dat de man haar tijdens discussies verbaal kleineerde, maar verder stond er niets in over zijn gedrag. Het WhatsApp-bericht, waarin de man schreef dat hij even langs een bezichtigde woning was gereden, vond de rechter ogenschijnlijk neutraal. De rechter erkende dat huiselijk geweld moeilijk te bewijzen is en dat normale appjes het bestaan ervan niet uitsluiten, maar oordeelde dat de beschikbare stukken onvoldoende bewijs leverden voor dwingende controle als reden voor de verhuizing.
De rechter wees er ook op dat een verhuizing naar de nieuwe stad gevolgen kan hebben voor de zorgregeling. De man heeft in de bodemprocedure gevraagd om een gelijkwaardige co-ouderschapsregeling. De Raad voor de Kinderbescherming doet onderzoek en verwacht begin 2027 rapport uit te brengen. Als de kinderen tegen die tijd al langere tijd geworteld zijn in de nieuwe woonplaats, kan dat een gelijkwaardige verdeling van de zorg bemoeilijken.
De vrouw had ook een tegenvordering ingediend: zij vroeg de rechter om haar vervangende toestemming te verlenen voor de verhuizing. De rechter wees dit af. Zo'n ingrijpende beslissing hoort thuis in een bodemprocedure, waarbij drie rechters oordelen, en niet in een kort geding. De vrouw kan de man alsnog om toestemming vragen of een verzoek indienen in de bodemprocedure.
De man had daarnaast gevraagd om de kinderen voorlopig aan hem toe te vertrouwen als de vrouw niet snel genoeg terugverhuist. Ook dat wees de rechter af: de maatregel was te ingrijpend en er was al een ander dwangmiddel beschikbaar.
De voorzieningenrechter verbood de vrouw om met de kinderen naar de andere gemeente te verhuizen. Tijdens de zomervakantie 2026, tot en met 16 augustus 2026, mag zij met de kinderen elders in Nederland verblijven, zodat zij tijd heeft om vervangende woonruimte in de eigen gemeente te zoeken. Vanaf de start van het nieuwe schooljaar op 17 augustus 2026 geldt het verbod volledig. Bij overtreding riskeert de vrouw een dwangsom van € 250 per dag of dagdeel, met een maximum van € 10.000. De proceskosten worden gecompenseerd: iedere partij betaalt de eigen kosten.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBDHA:2026:1021, Rechtbank Den Haag, 21-01-2026, C/09/690252 / HA ZA 25-724
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht
ECLI:NL:GHARL:2025:7137, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 13-11-2025, 200.355.197/01
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Civiel Recht
ECLI:NL:RBGEL:2025:1544, Rechtbank Gelderland, 26-02-2025, C/05/444658 / FZ RK 24-2909
Rechtbank Gelderland · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:GHARL:2024:3374, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 16-05-2024, 200.334.304/01
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Midden-NederlandRechtsgebied
Civiel Recht; Personen- En FamilierechtZaaknummer
C/16/611947 / KL ZA 26-141
Procedure
Kort geding
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een man diende een verzoek in om de behandelend rechter in zijn zaak te wraken. Wraking is een rechtsmiddel waarmee een procespartij kan vragen een rechter van een zaak te halen, als er twijfels zijn over diens onpartijdigheid. De zaak speelde in het kader van de Wet verplichte geestelijke gezondheidszorg (Wvggz), een procedure over verplichte zorg. Op 14 oktober 2026 behandelde rechter mr. H. den Haan de zaak op zitting. Nog diezelfde dag deed hij mondeling uitspraak. Partijen konden om 16:00 uur telefonisch kennis nemen van de beslissing. De advocaat van verzoeker nam rond dat tijdstip contact op en werd zo op de hoogte gesteld van de uitkomst. Verzoeker diende zijn wrakingsverzoek in om 16:33 uur op dezelfde dag, dus ná kennisneming van de einduitspraak. Dat bleek doorslaggevend voor de beoordeling door de wrakingskamer. De wrakingskamer legde uit dat een wrakingsverzoek alleen kan worden ingediend zolang de behandelend rechter nog niet in de hoofdzaak heeft beslist. Zodra de einduitspraak is gedaan, is de procedure afgerond en is er geen "behandelend rechter" meer in de zin van artikel 36 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering. Op dat moment vervalt de mogelijkheid om een wrakingsverzoek in te dienen. De wrakingskamer zag geen aanleiding voor een mondelinge behandeling en besliste op stukken. De kamer verklaarde verzoeker niet-ontvankelijk in zijn wrakingsverzoek: het verzoek was te laat.