Dienst Toeslagen krijgt opnieuw dwangsom voor te trage schadevergoeding — RBMNE:2026:5435
niet tijdig beslissen op verzoek om aanvullende schadevergoeding toeslagenaffaire
Eiser / verzoeker
de aanvraagster
Verweerder / gedaagde
Dienst Toeslagen
Beroep tegen het opnieuw niet tijdig beslissen gegrond; Dienst Toeslagen moet binnen twee weken alsnog een besluit nemen op straffe van een dwangsom van € 50 per dag met een maximum van € 15.000.
- Dienst Toeslagen had ook een eerdere, door de rechtbank in 2025 opgelegde beslistermijn ongebruikt laten verstrijken
- Zelfs de door de rechtbank gehanteerde verlengde termijn van 66 weken na de wettelijke beslistermijn was al ruim verstreken
- Nieuwe beslistermijn van twee weken na deze uitspraak, in lijn met eerdere rechtspraak voor zulke extreem trage gevallen
- Nieuwe dwangsom van € 50 per dag met een maximum van € 15.000, nadat de eerdere dwangsom was verlopen
- Verzoek om hogere dwangsom afgewezen omdat trage besluitvorming volgens de rechtbank een capaciteitsprobleem is en geen onwil
Samenvatting
Een vrouw die al bijna drie jaar wacht op een besluit over aanvullende schadevergoeding van de Dienst Toeslagen heeft bij de rechtbank Midden-Nederland opnieuw gelijk gekregen. Het gaat om een aanvraag die zij in november 2023 indiende bij de Commissie Werkelijke Schade, het orgaan dat beoordeelt of gedupeerden van de toeslagenaffaire recht hebben op vergoeding van schade die verder gaat dan de standaardcompensatie.
Dit was niet de eerste keer dat de vrouw naar de rechter moest om een besluit af te dwingen. Al in april 2025 had de rechtbank vastgesteld dat de Dienst Toeslagen te laat was met beslissen en de dienst opgedragen om uiterlijk 18 juni 2025 alsnog een besluit te nemen. Ook die termijn liet de dienst ongebruikt verstrijken: meer dan een jaar later, bij deze nieuwe uitspraak, was er nog steeds geen besluit genomen. Partijen waren het er niet over oneens dat de wettelijke beslistermijn allang was overschreden, dus kon de rechtbank de zaak zonder zitting afdoen.
De rechtbank moest bepalen welke nieuwe termijn redelijk was. In eerdere uitspraken had de rechtbank als uitgangspunt geformuleerd dat in dit soort zaken een nadere beslistermijn geldt van 66 weken na het verstrijken van de wettelijke beslistermijn van maximaal 52 weken. Voor deze vrouw was ook die extra termijn allang verlopen: haar wettelijke beslistermijn eindigde al op 21 november 2024, ruim anderhalf jaar voor deze uitspraak. Voor die situatie, waarin zelfs de verlengde termijn al lang voorbij is, had de rechtbank in een andere eerdere zaak bepaald dat dan een nadere termijn van twee weken na de uitspraak volstaat. Die lijn volgde de rechtbank ook hier: de Dienst Toeslagen moet binnen twee weken na deze uitspraak alsnog een besluit nemen.
Om die termijn kracht bij te zetten, legde de rechtbank opnieuw een dwangsom op. De eerdere dwangsom uit de uitspraak van april 2025 was inmiddels verlopen zonder dat de dienst had beslist, en de vrouw had haar beroep ingesteld terwijl die dwangsom nog liep. Nu die niet langer van kracht is, stelde de rechtbank een nieuwe dwangsom vast van € 50 voor elke dag dat de nieuwe termijn wordt overschreden, met een maximum van € 15.000. Een verzoek van de dienst om helemaal geen dwangsom op te leggen, wees de rechtbank af: zij ziet in de wet geen ruimte om dat na te laten.
De vrouw had zelf gevraagd om een hogere dwangsom, maar daar ging de rechtbank niet in mee. Volgens de rechtbank is er bij de Dienst Toeslagen geen sprake van onwil, maar van een ernstig tekort aan menskracht. Ook het belang van de vrouw bij een snelle beslissing rechtvaardigde naar het oordeel van de rechtbank geen hogere dwangsom; een sterkere financiële prikkel achtte de rechtbank niet nodig.
De rechtbank verklaarde het beroep gegrond en stelde vast dat het uitblijven van een besluit gelijkstaat aan een genomen besluit, dat zij vervolgens vernietigde. De Dienst Toeslagen moet binnen twee weken alsnog inhoudelijk beslissen op de aanvraag uit 2023, op straffe van een dwangsom van € 50 per dag met een maximum van € 15.000, en moet de vrouw het door haar betaalde griffierecht van € 54 terugbetalen.
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Midden-NederlandRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
26/2391
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.