Naar inhoud
Juristi.nl

Voorzieningenrechter wijst verzoek om voorschot op WW-uitkering af — RBMNE:2026:5475

voorlopige voorziening bij geweigerde WW-uitkering

Eiser / verzoeker

verzoeker zonder WW-uitkering over een deel van de aanvraagperiode

VS

Verweerder / gedaagde

UWV

Voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorschot op de WW-uitkering af wegens het ontbreken van spoedeisend belang.

  • Het UWV weigerde WW-uitkering over een periode die meer dan 26 weken vóór de aanvraag lag, omdat dit buiten de wettelijke termijn valt
  • Verzoeker vroeg een voorlopige voorziening om vooruitlopend op de beroepsprocedure toch een voorschot te krijgen, wegens een gestelde acute financiële noodsituatie
  • Uit overgelegde bankafschriften bleek dat verzoeker die maand nog WW-uitkering en ruim € 2.000 aan crypto-inkomsten had ontvangen, en geen betalingsherinneringen kon overleggen
  • De voorzieningenrechter oordeelt dat geen spoedeisend belang is aangetoond en wijst erop dat verzoeker ook een bijstandsuitkering bij de gemeente had kunnen aanvragen
  • Het besluit van het UWV is bovendien niet evident onrechtmatig, zodat het verzoek om een voorlopige voorziening wordt afgewezen

Samenvatting

Een man die stelt in een acute financiële noodsituatie te verkeren, krijgt van de voorzieningenrechter geen voorschot op een WW-uitkering waarvan het UWV vindt dat hij er over een bepaalde periode geen recht op heeft. Volgens de rechter is niet aangetoond dat er werkelijk zoveel spoed bij is dat niet op de gewone beroepsprocedure kan worden gewacht.

De man had bij het UWV een WW-uitkering aangevraagd. Het UWV besloot dat hij recht had op uitkering vanaf 2 juni 2025 tot en met 1 januari 2026, maar dat hij over het eerste deel van die periode, tot en met 30 november 2025, geen uitkering zou krijgen. De reden hiervoor was dat deze periode meer dan 26 weken voor de datum van zijn aanvraag lag, waardoor deze buiten de wettelijke termijn voor uitbetaling valt. Zijn bezwaar tegen dit besluit werd door het UWV ongegrond verklaard, waarna hij beroep instelde bij de rechtbank. Vooruitlopend op de uitkomst van die beroepsprocedure vroeg hij de voorzieningenrechter om een voorlopige voorziening, in de vorm van een voorschot op de uitkering over de geweigerde periode.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De man voerde aan dat hij geen enkel inkomen had en daardoor niet meer in zijn levensonderhoud of vaste lasten kon voorzien. Voordat de rechter aan een inhoudelijke beoordeling toekomt, moet echter eerst worden vastgesteld of er sprake is van voldoende spoedeisend belang: een voorlopige voorziening is bedoeld voor situaties van onverwijlde spoed, en bij een financieel geschil is dat niet snel het geval. Als later in de bodemprocedure alsnog blijkt dat het UWV ten onrechte niet heeft uitbetaald, kan dat immers alsnog gebeuren, zo nodig met wettelijke rente. Alleen als een onomkeerbare situatie dreigt, zoals een faillissement of acute financiële nood, wordt spoedeisend belang aangenomen.

Op verzoek van de rechtbank onderbouwde de man zijn financiële noodsituatie met stukken: bankafschriften, brieven van het UWV, een energieovereenkomst, een voorschotbeschikking voor zorg- en huurtoeslag, zijn huurovereenkomst en facturen van onder meer een telefoon- en internetabonnement, de motorrijtuigenbelasting, water en zijn zorgverzekeringen. Hoewel de voorzieningenrechter erkende dat de man door het niet uitbetalen van de uitkering in een fors nadeliger financiële positie was gekomen, bleek uit zijn eigen bankafschriften dat hij in juni 2026 nog wel WW-uitkering had ontvangen en bovendien ruim € 2.000 aan crypto-inkomsten had bijgeschreven gekregen. Ook waren er geen betalingsherinneringen of aanmaningen die wezen op concrete betalingsachterstanden, zoals een dreigende huisuitzetting, afsluiting van gas, water of licht, of het wegvallen van zijn zorgverzekering.

De voorzieningenrechter wees er verder op dat de man geen aanvraag voor een bijstandsuitkering bij de gemeente Utrecht had ingediend, terwijl die mogelijkheid juist bedoeld is om een acute noodsituatie te voorkomen. Op basis van dit alles concludeerde de rechter dat niet aannemelijk was gemaakt dat sprake was van een zodanige financiële noodsituatie dat spoedeisend belang bestond.

Omdat er geen spoedeisend belang was, kon alleen nog een voorziening worden getroffen als het besluit van het UWV evident onrechtmatig zou zijn, dat wil zeggen dat zonder diepgaand onderzoek al zeer ernstig moet worden getwijfeld aan de juistheid van het standpunt van het UWV. Daarvan was de voorzieningenrechter niet gebleken. Om deze twee redenen samen viel de belangenafweging niet in het voordeel van de man uit.

De voorzieningenrechter wees het verzoek om een voorlopige voorziening daarom af. Voor een proceskostenveroordeling zag de rechter geen aanleiding. Over de vraag of het UWV terecht heeft geweigerd de uitkering over de betreffende periode uit te betalen, moet de rechtbank nog een definitief oordeel vellen in de lopende beroepsprocedure.

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

UTR 26/6203

Procedure

Voorlopige voorziening

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBMNE:2026:7509
Rechtbank Midden-Nederland·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
RBMNE:2026:7380
Rechtbank Midden-Nederland·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
RBMNE:2026:8037
Rechtbank Midden-Nederland·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
RBMNE:2026:7574
Rechtbank Midden-Nederland·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
Rechter: AOW'er met inwonende huurster voert gezamenlijke huishouding, pensioen terecht verlaagd

Een vrouw uit Lelystad verhuurt al sinds 2019 een kamer in haar woning aan een andere vrouw. Die huurster staat op hetzelfde adres ingeschreven, krijgt daar haar post en betaalt het hele jaar huur. In de zomer slaapt zij vaak in een tuinhuisje op een camping, in de wintermaanden woont zij volledig in het huis. Voor de Sociale Verzekeringsbank (Svb) was dat reden om aan te nemen dat de twee een gezamenlijke huishouding voeren. De gevolgen zijn financieel. Bij een gezamenlijke huishouding krijgt een AOW'er geen pensioen voor een alleenstaande, maar het lagere gehuwdenpensioen. De Svb wijzigde het pensioen daarom per november 2025. De vrouw maakte bezwaar en stelde dat het gewoon om een zakelijke huurrelatie gaat. De Svb verklaarde het bezwaar ongegrond, waarna zij beroep instelde bij de rechtbank Midden-Nederland. De rechtbank keek eerst naar het hoofdverblijf. Dat ligt waar het zwaartepunt van het persoonlijk leven zit, en niet de beleving van betrokkenen maar concrete feiten wegen mee. De huurster heeft persoonlijke spullen en administratie in het huis, ontvangt er het hele jaar haar post (bij haar tuinhuisje is geen brievenbus), betaalt het hele jaar huur en kan altijd over haar kamer beschikken. Ook doet zij in de zomer haar was in het huis, omdat in het tuinhuisje geen wasmachine staat. Haar verblijf is bovendien niet tijdelijk bedoeld: de situatie bestaat sinds 2019 en zij zoekt niet naar een andere woning. Dat zij in bepaalde maanden in het tuinhuisje verblijft, weegt volgens de rechtbank te licht. Dat de tuinhuisjes van de twee ver uit elkaar liggen, is niet relevant voor de vraag of zij een gezamenlijk hoofdverblijf hebben in het huis. Daarna beoordeelde de rechtbank of de twee voor elkaar zorgen. Bij een huisbezoek in september 2025 verklaarden zij dat ze een gezamenlijke bankrekening hebben waarop ze elk € 50 per maand storten, voor boodschappen, uitstapjes en korte vakanties. Ze eten ongeveer twee keer per week samen, halen boodschappen voor elkaar, gaan samen op langere vakantie, de huurster laat soms de hond uit en mag de auto gebruiken, en bij ziekte zullen ze elkaar verzorgen. Dat de vaste lasten van de woning niet worden gedeeld, verandert daar volgens de rechtbank niets aan. De vrouw voerde aan dat het om een commerciële huurrelatie gaat. Bij een strikt zakelijke relatie is geen sprake van wederzijdse zorg, maar dan moeten de afspraken in een contract zijn vastgelegd en moet een commerciële prijs zijn betaald. Dat is hier niet het geval: veel van wat de twee voor elkaar doen staat niet in het huurcontract en daar staat ook geen betaling tegenover. De rechtbank volgt de stelling van een zakelijke huurrelatie daarom niet. Ook het argument dat de Svb in 2020 na een eerder onderzoek nog niet van een gezamenlijke huishouding uitging, slaagt niet. Volgens de Svb is er toen onvoldoende uitgevraagd en bestond de gezamenlijke bankrekening nog niet. Een nieuw oordeel na nieuw onderzoek is dan niet in strijd met het rechtszekerheidsbeginsel. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Het AOW-pensioen is dus terecht herzien naar de gehuwdennorm. De vrouw krijgt haar griffierecht niet terug en ontvangt geen vergoeding van haar proceskosten.

Rechtbank Midden-Nederland·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht