Dienst Toeslagen moet dwangsom betalen wegens te laat beslissen op bezwaar — RBMNE:2026:5477
niet tijdig beslissen op bezwaar in een Wht-compensatiezaak
Eiser / verzoeker
vrouw met een bezwaar over aanvullende compensatie in de toeslagenaffaire
Verweerder / gedaagde
Dienst Toeslagen
Rechtbank verklaart beroep tegen het niet tijdig beslissen gegrond, legt de Dienst Toeslagen een beslistermijn tot 1 februari 2027 op met een dwangsom van € 100 per dag tot maximaal € 15.000.
- Eiseres stelde beroep in tegen het niet tijdig beslissen op haar bezwaar over aanvullende compensatie in de toeslagenaffaire
- Tussen partijen staat vast dat de wettelijke beslistermijn ruim is overschreden
- Rechtbank hanteert een verlengde nadere beslistermijn van 72 weken na het verstrijken van de wettelijke termijn, gelet op de achterstanden bij de Dienst Toeslagen
- Verweerder moet uiterlijk 1 februari 2027 alsnog op het bezwaar beslissen, op straffe van een dwangsom van € 100 per dag met een maximum van € 15.000
- Beroep gegrond, verweerder veroordeeld tot € 467 proceskosten en vergoeding van € 54 griffierecht
Samenvatting
Een vrouw die al meer dan een jaar wachtte op een beslissing over haar bezwaar tegen de hoogte van haar compensatie in de kinderopvangtoeslagaffaire, kreeg bij de rechtbank Midden-Nederland gelijk. De rechtbank stelde vast dat de Dienst Toeslagen veel te lang deed over het bezwaar en verplichtte de dienst alsnog een besluit te nemen, op straffe van een dwangsom.
De vrouw had bezwaar gemaakt tegen een besluit van de Dienst Toeslagen van 31 maart 2025 over aanvullende werkelijke schadevergoeding, een vorm van compensatie voor gedupeerden van de toeslagenaffaire boven op de standaardvergoeding. Dat bezwaar kwam op 30 april 2025 bij de dienst binnen. Vervolgens bleef een beslissing uit. Op enig moment stelde de vrouw de Dienst Toeslagen in gebreke, wat betekent dat zij de dienst formeel liet weten dat de wettelijke beslistermijn was verstreken en dat er alsnog snel een besluit moest komen. Ook na die ingebrekestelling van 12 januari 2026 bleef een beslissing echter uit, waarna de vrouw meer dan twee weken later, op 13 april 2026, beroep instelde tegen het niet tijdig beslissen op haar bezwaar.
Over de kern van de zaak bestond tussen partijen geen discussie: het stond vast dat de beslistermijn ruim was overschreden, en de dienst voerde daartegen ook geen verweer. De rechtbank hoefde dan ook niet meer te beoordelen of de overschrijding terecht was, maar alleen wat daar nu aan moest gebeuren. Zij verklaarde het beroep gegrond en merkte het uitblijven van een besluit gelijk aan een vernietigbaar besluit.
Omdat de Dienst Toeslagen nog altijd geen inhoudelijke beslissing had genomen, droeg de rechtbank de dienst op dat alsnog te doen. Daarbij verwees de rechtbank naar een eigen eerdere uitspraak uit 2025 waarin voor dit type Wht-zaken, waarin de achterstanden bij de Dienst Toeslagen bekend zijn, een langere nadere beslistermijn wordt gehanteerd dan de gebruikelijke twee weken: namelijk 72 weken vanaf het verstrijken van de oorspronkelijke wettelijke beslistermijn. In dit geval was die wettelijke termijn al op 15 september 2025 verlopen, zodat de nieuwe uiterste datum voor een besluit op bezwaar uitkwam op 1 februari 2027.
Om ervoor te zorgen dat de Dienst Toeslagen die nieuwe termijn ook daadwerkelijk haalt, verbond de rechtbank er een dwangsom aan. Voor elke dag dat de dienst de termijn overschrijdt, moet zij € 100 betalen aan de vrouw, met een maximum van € 15.000. Deze bedragen sluiten aan bij een uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van maart 2025 over vergelijkbare beroepen wegens het niet tijdig beslissen in Wht-zaken.
Omdat het beroep gegrond werd verklaard, moest de Dienst Toeslagen ook de proceskosten van de vrouw vergoeden. Met toepassing van de vaste tarieven voor dit soort eenvoudige procedures, waarbij alleen een beroepschrift is ingediend en geen zitting heeft plaatsgevonden, bepaalde de rechtbank die vergoeding op € 467. Daarnaast moet de dienst het door de vrouw betaalde griffierecht van € 54 terugbetalen. De rechtbank verklaarde het beroep gegrond, stelde het niet tijdig beslissen gelijk aan een vernietigbaar besluit, droeg de Dienst Toeslagen op om uiterlijk 1 februari 2027 alsnog te beslissen op het bezwaar, en verbond daaraan een dwangsom van € 100 per dag vertraging tot een maximum van € 15.000.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBZWB:2026:45, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 08-01-2026, 25/693
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:RBGEL:2025:11456, Rechtbank Gelderland, 29-12-2025, ARN 25_509
Rechtbank Gelderland · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:7273, Rechtbank Midden-Nederland, 24-12-2025, 25/6370
Rechtbank Midden-Nederland · Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:7275, Rechtbank Midden-Nederland, 24-12-2025, 25/6601
Rechtbank Midden-Nederland · Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Midden-NederlandRechtsgebied
Bestuursrecht; BestuursprocesrechtZaaknummer
UTR 26/2790
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.