Kantonrechter verklaart loonstop na ziekmelding onterecht — RBMNE:2026:5554
loondoorbetaling bij ziekte na een onterechte loonstop
Eiser / verzoeker
Werkneemster
Verweerder / gedaagde
Werkgever (B.V.)
Loonstop wordt onterecht geacht; de werkgever moet het achterstallige en lopende loon, provisie, onkostenvergoeding, vakantiebijslag, wettelijke verhoging, incassokosten en proceskosten aan de werkneemster betalen.
- Werkgever staakte het loon omdat de werkneemster niet meewerkte aan een koffiemoment, maar de communicatie ging feitelijk over volledige werkhervatting
- Adviezen van de bedrijfsarts tegen werk en koffiemomenten waren nooit ingetrokken, en het UWV concludeerde later dat de werkneemster nog altijd niet geschikt was voor haar functie
- Werkgever kan een fout in de aan het UWV voorgelegde onderzoeksvraag niet aan de werkneemster tegenwerpen
- Naast het achterstallige loon en de vaste provisie moet de werkgever ook vakantiebijslag, een vaste onkostenvergoeding, wettelijke verhoging en buitengerechtelijke kosten betalen
- Vordering wordt vrijwel volledig toegewezen; alleen een onduidelijk geformuleerd onderdeel over aanvullende specificaties wordt afgewezen
Samenvatting
Een werkneemster die al bijna een jaar arbeidsongeschikt was, kreeg bij de kantonrechter in Utrecht gelijk in haar kort geding tegen haar werkgever, die haar loon had stopgezet omdat zij niet zou meewerken aan haar re-integratie.
De vrouw werd in september 2025 tijdens een vergadering onwel en raakte daarna arbeidsongeschikt. Aanvankelijk werd haar loon, inclusief een vaste provisiecomponent, gewoon doorbetaald. De bedrijfsarts rapporteerde in januari 2026 dat werk en zelfs koffiemomenten nog volledig moesten worden afgeraden, en in februari dat de behandeling nog altijd prioriteit had, met het vooruitzicht om over enkele weken te bekijken of koffiemomenten weer konden worden opgestart. In maart liet de vrouw weten afscheid te willen nemen van het bedrijf, waarna de bedrijfsarts geen re-integratieadvies meer gaf.
De werkgever stuurde daarop in april 2026 twee e-mails waarin stond dat er, gelet op het advies van de bedrijfsarts, niets aan werkhervatting in de weg stond en dat de vrouw op een bepaalde datum weer op de werkvloer werd verwacht, op straffe van een loonstop als zij niet zou verschijnen. Toen zij niet kwam, staakte de werkgever vanaf mei 2026 daadwerkelijk de loonbetaling.
De kantonrechter oordeelt dat deze loonstop niet had mogen worden opgelegd. Uit de e-mails van de werkgever blijkt dat er in eerste instantie werd gesproken over volledige werkhervatting, en pas na een reactie van de gemachtigde van de vrouw werd dit voorzichtig omschreven als werkhervatting in het kader van re-integratie. De vrouw mocht dat naar het oordeel van de rechter opvatten als een verzoek om daadwerkelijk weer aan het werk te gaan, niet als een verzoek om enkel op de koffie te komen. Bovendien blijkt uit de adviezen van de bedrijfsarts nergens dat de vrouw destijds al verplicht kon worden om koffiemomenten te starten: de eerdere adviezen om werk en koffie te vermijden werden telkens uitdrukkelijk gehandhaafd. Het UWV concludeerde later zelfs dat de vrouw op de datum van de gestelde werkhervatting nog altijd niet geschikt was voor haar functie, en dat dit ten tijde van het onderzoek nog steeds gold.
De werkgever voerde nog aan dat aan het UWV een verkeerde onderzoeksvraag was voorgelegd, maar de kantonrechter gaat daar niet in mee: de werkgever wist van de aanvraag bij het UWV en had daar destijds op kunnen reageren, en het is aan de werkgever om te onderbouwen dat de vrouw haar re-integratieverplichtingen heeft geschonden, niet aan de vrouw om het tegendeel te bewijzen.
Omdat de loonstop dus onterecht was, moet de werkgever het achterstallige loon van mei 2026 en de doorlopende loonbetaling vanaf juni 2026 alsnog voldoen, inclusief de vaste provisie van € 500 per maand en een vaste onkostenvergoeding van € 150 per maand, die de werkgever ook tijdens ziekte altijd had uitbetaald. Daarnaast moet de werkgever de ontbrekende vakantiebijslag van € 461,25 betalen, de wettelijke verhoging van maximaal 50 procent over de achterstallige loontermijnen, wettelijke rente over alle bedragen, en € 688,28 aan buitengerechtelijke incassokosten. Ook moet de werkgever een gecorrigeerde loonstrook en nieuwe loonspecificaties verstrekken. Alleen een onduidelijk geformuleerd onderdeel van de vordering, over aanvullende correcte specificaties, wordt afgewezen. De werkgever wordt in de proceskosten veroordeeld en het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBZWB:2025:9462, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 24-12-2025, C/02/425904/HA ZA 24-475 (E)
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBROT:2025:15215, Rechtbank Rotterdam, 24-12-2025, C/10/693899 / HA ZA 25-132
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:RBNHO:2025:12342, Rechtbank Noord-Holland, 22-10-2025, 361934
Rechtbank Noord-Holland · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:GHSHE:2025:1701, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 17-06-2025, 200.309.873_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Midden-NederlandRechtsgebied
Civiel Recht; ArbeidsrechtZaaknummer
12269833 \ UV EXPL 26-147
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een chauffeur van een bedrijf in het personenvervoer werd op 9 juli 2026 op staande voet ontslagen. Zijn werkgever, een besloten vennootschap, verweet hem dat hij binnen vijf dagen vijf keer fors te hard had gereden met de bedrijfsbus en dat hij de bus op 30 juni 2026 zonder toestemming privé had gebruikt. De man was sinds 1 mei 2025 in dienst en had al twee officiële waarschuwingen gekregen, op 4 februari 2026 en op 26 juni 2026. Bij de tweede waarschuwing kreeg hij te horen dat dit de laatste was en dat nieuwe incidenten tot ontslag konden leiden. De werknemer vond het ontslag ongeldig en vroeg de kantonrechter in Almere het te vernietigen. Hij wilde doorbetaling van zijn salaris, een billijke vergoeding en een transitievergoeding. Ook vroeg hij zijn werkgever te veroordelen tot terugbetaling van ingehouden boetes en eigen risico, en te bepalen dat het concurrentie- en relatiebeding nietig is. Hij zei dat hij afhankelijk is van zijn salaris en dat hij uit zijn huis dreigt te worden gezet. De werkgever vroeg op zijn beurt een gefixeerde schadevergoeding en terugbetaling van de rest van een lening. Omdat de werkgever vreesde voor de vervaltermijn, diende hij die schadevergoeding ook in een tweede, aparte procedure in. De kantonrechter vindt het ontslag rechtsgeldig. Volgens de rechter is het onverwijld gegeven. De melding van de teamleider kwam op 1 juli 2026 binnen, terwijl de enige HR-medewerkster op vakantie was. Zij pakte de zaak op 6 juli 2026 op, de werkgever deed onderzoek en vroeg juridisch advies. Een gesprek op 8 juli 2026 ging niet door omdat de werknemer niet kwam opdagen. Drie dagen nadat de werkgever op de hoogte raakte, volgde het ontslag. Dat de HR-medewerkster tijdens haar vakantie wel op de ziekmelding van de man reageerde, veranderde dat niet: zij moest die doorzetten naar de arbodienst. De dringende reden stond volgens de rechter vast. De gegevens uit het gps- en ritregistratiesysteem van de bus zijn niet aan te passen, en de man had niet aangetoond dat ze onbetrouwbaar zijn. Eén overtreding volgde nog dezelfde dag als de laatste waarschuwing. Zijn psychische problemen en financiële nood wogen niet zwaar genoeg om het ontslag te kunnen afdoen. Of hij ook privé met de bus had gereden liet de rechter in het midden, omdat de snelheidsovertredingen al genoeg waren. Doordat het ontslag standhoudt, wijst de rechter de verzoeken om doorbetaling van salaris, een billijke vergoeding en een voorlopige voorziening af. Ook een transitievergoeding krijgt de man niet, omdat de overtredingen ernstig verwijtbaar waren. De ingehouden boetes van € 458,08 voor appen achter het stuur blijven voor zijn rekening. Het eigen risico van € 100,00 mocht de werkgever inhouden, omdat dat schriftelijk was afgesproken. Voor het eigen risico van € 200,00 gold dat niet: een mondelinge instemming volstaat volgens artikel 7:661 BW niet. Dat bedrag moet de werkgever terugbetalen. De rechter verklaart ook het concurrentie- en relatiebeding nietig, omdat bij een contract voor bepaalde tijd een schriftelijke motivering over zwaarwegende bedrijfsbelangen ontbrak. De werkgever vroeg een gefixeerde schadevergoeding van € 14.496,39, gelijk aan het loon tot het einde van het contract op 30 november 2026. De rechter wijst het beroep op ontbrekende opzet of schuld af, maar matigt het bedrag wegens de persoonlijke omstandigheden van de man. De werkgever had zich daarbij vooraf neergelegd. De kantonrechter veroordeelt de werknemer tot betaling van € 3.078,00 bruto aan schadevergoeding, ter hoogte van één maand loon, en van € 187,77 aan het restant van de geldlening, plus wettelijke rente. Hij draagt ook de proceskosten van € 1.009,00. De werkgever moet € 200,00 netto aan eigen risico terugbetalen. In de tweede procedure over dezelfde schadevergoeding verklaart de rechter de werkgever niet-ontvankelijk, omdat die al in de hoofdzaak is beslist.