Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBMNE:2026:5556Civiel Recht; Arbeidsrecht

Werkgever moet chauffeur die zich ziek meldde € 15.213 loon betalen — RBMNE:2026:5556

loondoorbetaling tijdens ziekte in kort geding

Eiser / verzoeker

eiser, vrachtwagenchauffeur zonder vaste woon- of verblijfplaats

VS

Verweerder / gedaagde

gedaagde B.V., transportbedrijf in Utrecht

Werkgever moet € 15.213 achterstallig loon, een bedrijfsarts, specificaties en € 1.427,02 proceskosten betalen; vordering tot toekomstig loon afgewezen

  • Werkgever en chauffeur verschillen van mening of de chauffeur ontslag nam of zich ziek meldde
  • UWV-formulier en het ontbreken van een duidelijke ontslagverklaring wijzen op een ziekmelding, niet op ontslag
  • Ontbreken van een medische deskundigenverklaring staat toewijzing van de loonvordering hier niet in de weg
  • Achterstallig loon van € 15.213 netto toegewezen, plus wettelijke verhoging en rente
  • Vordering tot doorbetaling van toekomstig loon na juli 2026 afgewezen wegens onduidelijkheden in het dossier

Samenvatting

Een vrachtwagenchauffeur die zich ziek had gemeld, krijgt van de kantonrechter in Utrecht gelijk in een kort geding tegen zijn werkgever. De werkgever moet het achterstallige loon van ruim 15.000 euro alsnog uitbetalen, een bedrijfsarts inschakelen en de proceskosten betalen. Alleen de vordering tot doorbetaling van toekomstig loon wijst de rechter af.

De chauffeur werkt sinds december 2024 bij het transportbedrijf. Hij reed aanvankelijk met containerladingen van de ene naar de andere plek, relatief licht werk. In maart 2026 wilde de werkgever dat hij ander, intensiever vervoer zou gaan doen, met meerdere stops per dag en het zelf laden en lossen van goederen. Kort daarna ontstond onenigheid: de chauffeur zegt dat hij zich op 13 maart 2026 ziek heeft gemeld, nadat hij de bestuurder van het bedrijf al vanaf 5 maart dagelijks over zijn gezondheidsklachten had verteld. Het bedrijf vertelt een ander verhaal: volgens de directeur zei de chauffeur na één zware dag te willen stoppen met werken, wat het bedrijf opvatte als ontslagname. Een kennis van de directeur zou de chauffeur bovendien een dag later in Antwerpen hebben gezien terwijl hij voor een ander bedrijf werkte.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De kantonrechter gaat niet mee in de lezing van de werkgever. Volgens vaste rechtspraak mag een werkgever er alleen op vertrouwen dat een werknemer ontslag neemt als deze dat duidelijk en ondubbelzinnig heeft verklaard, en de werkgever heeft niet kunnen uitleggen wat er precies gezegd zou zijn waaruit dat zou blijken. Daarentegen overlegde de chauffeur een UWV-formulier waaruit blijkt dat hij zich op 13 maart 2026 bij het UWV heeft ziekgemeld, en dat het UWV het bedrijf daarna heeft laten weten dat het verantwoordelijk is voor de loondoorbetaling tijdens ziekte. De kantonrechter gaat er daarom van uit dat de arbeidsovereenkomst niet is beëindigd en dat de chauffeur is gestopt met werken wegens ziekte.

Dat de chauffeur geen medische verklaring van een deskundige heeft overgelegd, zoals normaal gesproken vereist is bij een loonvordering wegens ziekte, staat toewijzing van zijn vordering in dit geval niet in de weg. De rechter wijst erop dat de werkgever de ziekte van de chauffeur tot aan de zitting niet had betwist en zelfs had erkend, dat de werkgever nooit een bedrijfsarts heeft ingeschakeld ondanks de verplichting daartoe, en dat het voor de chauffeur zelf, die geen Nederlands spreekt en zonder vast woonadres in een caravan leeft, bijzonder lastig is om zelf een geneeskundige verklaring te krijgen.

Omdat voldoende aannemelijk is dat de chauffeur ziek is en dat zijn nettoloon € 3.300 per maand bedraagt, wijst de kantonrechter het gevorderde achterstallige loon toe: € 15.213 netto over de periode van 14 maart tot en met juli 2026, te vermeerderen met de wettelijke verhoging omdat het loon te laat is betaald, en met wettelijke rente. Het risico dat de chauffeur dit bedrag niet zou kunnen terugbetalen als hij later toch ongelijk zou krijgen, weegt daarbij onvoldoende zwaar om de vordering af te wijzen.

Voor het loon na juli 2026 trekt de kantonrechter wel een grens: gelet op de vele onduidelijkheden in het dossier gaat de rechter niet verder dan de periode tot augustus 2026. Voor de periode daarna moeten partijen zelf afspraken maken of een aparte procedure starten.

Verder moet het bedrijf binnen twee werkdagen een bedrijfsarts inschakelen voor de begeleiding van de chauffeur, salarisspecificaties verstrekken, en € 805,65 aan buitengerechtelijke incassokosten vergoeden. Omdat het bedrijf grotendeels in het ongelijk is gesteld, wordt het ook veroordeeld tot betaling van de proceskosten van € 1.427,02.

Betrokken advocaten

mr. E. Spijer

eiser

Vogelaar Bosch Spijer Advocaten, MAASDIJK

59 uitspraken
mr. A. Cremer

eiser

Vogelaar Bosch Spijer Advocaten, MAASDIJK

18 uitspraken

mr. D.C.M. Bruinen

eiser

mr. Y. Kurt

gedaagde

Kurt Advocatuur, EDE GLD

3 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

12279939 \ UV EXPL 26-153

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBMNE:2026:8092
Rechtbank Midden-Nederland·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
RBMNE:2026:7916
Rechtbank Midden-Nederland·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
RBMNE:2026:7900
Rechtbank Midden-Nederland·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
RBMNE:2026:7883
Rechtbank Midden-Nederland·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
Kantonrechter bevestigt ontslag op staande voet na vijf snelheidsovertredingen in vijf dagen

Een chauffeur van een bedrijf in het personenvervoer werd op 9 juli 2026 op staande voet ontslagen. Zijn werkgever, een besloten vennootschap, verweet hem dat hij binnen vijf dagen vijf keer fors te hard had gereden met de bedrijfsbus en dat hij de bus op 30 juni 2026 zonder toestemming privé had gebruikt. De man was sinds 1 mei 2025 in dienst en had al twee officiële waarschuwingen gekregen, op 4 februari 2026 en op 26 juni 2026. Bij de tweede waarschuwing kreeg hij te horen dat dit de laatste was en dat nieuwe incidenten tot ontslag konden leiden. De werknemer vond het ontslag ongeldig en vroeg de kantonrechter in Almere het te vernietigen. Hij wilde doorbetaling van zijn salaris, een billijke vergoeding en een transitievergoeding. Ook vroeg hij zijn werkgever te veroordelen tot terugbetaling van ingehouden boetes en eigen risico, en te bepalen dat het concurrentie- en relatiebeding nietig is. Hij zei dat hij afhankelijk is van zijn salaris en dat hij uit zijn huis dreigt te worden gezet. De werkgever vroeg op zijn beurt een gefixeerde schadevergoeding en terugbetaling van de rest van een lening. Omdat de werkgever vreesde voor de vervaltermijn, diende hij die schadevergoeding ook in een tweede, aparte procedure in. De kantonrechter vindt het ontslag rechtsgeldig. Volgens de rechter is het onverwijld gegeven. De melding van de teamleider kwam op 1 juli 2026 binnen, terwijl de enige HR-medewerkster op vakantie was. Zij pakte de zaak op 6 juli 2026 op, de werkgever deed onderzoek en vroeg juridisch advies. Een gesprek op 8 juli 2026 ging niet door omdat de werknemer niet kwam opdagen. Drie dagen nadat de werkgever op de hoogte raakte, volgde het ontslag. Dat de HR-medewerkster tijdens haar vakantie wel op de ziekmelding van de man reageerde, veranderde dat niet: zij moest die doorzetten naar de arbodienst. De dringende reden stond volgens de rechter vast. De gegevens uit het gps- en ritregistratiesysteem van de bus zijn niet aan te passen, en de man had niet aangetoond dat ze onbetrouwbaar zijn. Eén overtreding volgde nog dezelfde dag als de laatste waarschuwing. Zijn psychische problemen en financiële nood wogen niet zwaar genoeg om het ontslag te kunnen afdoen. Of hij ook privé met de bus had gereden liet de rechter in het midden, omdat de snelheidsovertredingen al genoeg waren. Doordat het ontslag standhoudt, wijst de rechter de verzoeken om doorbetaling van salaris, een billijke vergoeding en een voorlopige voorziening af. Ook een transitievergoeding krijgt de man niet, omdat de overtredingen ernstig verwijtbaar waren. De ingehouden boetes van € 458,08 voor appen achter het stuur blijven voor zijn rekening. Het eigen risico van € 100,00 mocht de werkgever inhouden, omdat dat schriftelijk was afgesproken. Voor het eigen risico van € 200,00 gold dat niet: een mondelinge instemming volstaat volgens artikel 7:661 BW niet. Dat bedrag moet de werkgever terugbetalen. De rechter verklaart ook het concurrentie- en relatiebeding nietig, omdat bij een contract voor bepaalde tijd een schriftelijke motivering over zwaarwegende bedrijfsbelangen ontbrak. De werkgever vroeg een gefixeerde schadevergoeding van € 14.496,39, gelijk aan het loon tot het einde van het contract op 30 november 2026. De rechter wijst het beroep op ontbrekende opzet of schuld af, maar matigt het bedrag wegens de persoonlijke omstandigheden van de man. De werkgever had zich daarbij vooraf neergelegd. De kantonrechter veroordeelt de werknemer tot betaling van € 3.078,00 bruto aan schadevergoeding, ter hoogte van één maand loon, en van € 187,77 aan het restant van de geldlening, plus wettelijke rente. Hij draagt ook de proceskosten van € 1.009,00. De werkgever moet € 200,00 netto aan eigen risico terugbetalen. In de tweede procedure over dezelfde schadevergoeding verklaart de rechter de werkgever niet-ontvankelijk, omdat die al in de hoofdzaak is beslist.

Rechtbank Midden-Nederland·
Civiel Recht; Arbeidsrecht