Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBMNE:2026:5583Civiel Recht

Rechtbank wijst vordering van advocaat om onbetaalde declaratie af in kort geding — RBMNE:2026:5583

incassogeschil over onbetaalde advocaatdeclaratie in kort geding

Eiser / verzoeker

een aan de advocaat verbonden advocatenpraktijk B.V. (eiseres)

VS

Verweerder / gedaagde

twee voormalige cliënten van de advocaat, een natuurlijk persoon en haar B.V. (gedaagden)

Vordering van € 32.072,11 wegens onbetaalde advocaatdeclaratie afgewezen; eiseres veroordeeld in de proceskosten van € 5.038,00.

  • Vordering van € 32.072,11 wegens onbetaalde advocaatdeclaratie in kort geding afgewezen omdat de hoge drempel voor toewijzing van een geldsom niet is gehaald
  • Onduidelijk gebleven of de gedaagden daadwerkelijk met de eisende B.V. hadden gecontracteerd, omdat de opdrachtbevestiging op naam van een ander kantoor stond
  • Beroep op ontbinding wegens een beroepsfout bij de memorie van grieven niet aanvaard, maar de rechter zag wel onbeantwoorde vragen over die gang van zaken
  • Eerdere mondelinge toezegging dat pas hoefde te worden betaald bij financiële ruimte of een gunstige afloop, maakte de opeisbaarheid onvoldoende aannemelijk
  • Rekenfouten in de factuur en een eerdere schriftelijke toezegging om niet meer dan € 17.500,00 in rekening te brengen ondermijnden de vordering verder

Samenvatting

Een advocatenkantoor stapte naar de rechter om een onbetaalde rekening van ruim 32.000 euro te innen bij twee voormalige cliënten. De zaak draaide om de vraag of een advocaat, die eerst bij een ander kantoor werkte en later zijn praktijk had ondergebracht in een eigen besloten vennootschap, nog recht had op betaling voor werkzaamheden aan een slepend hoger beroep.

De advocaat had de cliënten jarenlang bijgestaan, eerst vanuit zijn oude kantoor en vanaf september 2023 vanuit zijn eigen bv, de eisende partij in deze procedure. In december 2024 stuurde die bv een factuur van ruim 32.000 euro, voor werkzaamheden die tussen maart 2023 en februari 2024 waren verricht rond een hoger beroep tegen een ict-dienstverlener. Dat hoger beroep verloor de cliënt uiteindelijk, en het gerechtshof Amsterdam bekrachtigde begin dit jaar het eerdere vonnis.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Toen de factuur onbetaald bleef, stapte de bv naar de kortgedingrechter om het bedrag met spoed te innen. De cliënten verzetten zich op meerdere fronten. Ze betwistten allereerst dat zij ooit met de bv van de advocaat hadden gecontracteerd: de enige ondertekende opdrachtbevestiging was afgesloten met het oude kantoor, niet met de latere bv, en zag bovendien op een andere zaak. De advocaat wees op een e-mail waarin een van de cliënten had gevraagd of hij haar belangen en die van haar bedrijven wilde blijven behartigen na zijn overstap, maar de rechter vond dat te vaag om daaruit een concrete nieuwe opdracht voor juist deze procedure af te leiden.

De cliënten voerden verder aan dat de advocaat een beroepsfout had gemaakt: hij zou een aangepaste memorie van grieven te laat hebben ingediend, waardoor het hof die niet meer accepteerde vanwege een processuele regel die voorschrijft dat een partij in hoger beroep in beginsel maar één keer haar bezwaren mag aanvullen. De rechter vond dat hierover nog te veel onduidelijk was om nu al van een beroepsfout te kunnen spreken, maar erkende dat de gang van zaken vragen opriep.

Een derde verweer ging over de opeisbaarheid van de rekening. De cliënten stelden dat de advocaat herhaaldelijk had beloofd dat zij pas hoefden te betalen zodra er geld beschikbaar kwam, bijvoorbeeld na verkoop van een woning of bij een gunstige afloop van een andere zaak. Ze onderbouwden dat met geluidsopnames. Volgens de rechter waren er geen aanwijzingen dat die afspraak was gewijzigd toen de advocaat naar zijn eigen bv overstapte; in een e-mail had hij zelf juist geschreven dat onder dezelfde voorwaarden werd doorgegaan.

Ook de factuur zelf riep vragen op. Er zaten rekenfouten in, de btw was over een te laag bedrag berekend en er stonden mogelijk werkzaamheden op die niet of ten onrechte waren uitgevoerd. Bovendien had de advocaat eerder schriftelijk toegezegd niet meer dan 17.500 euro in rekening te zullen brengen, een bedrag dat ruim onder de uiteindelijke factuur lag.

Voor een kort geding geldt een hoge drempel wanneer het gaat om de betaling van een geldbedrag: de rechter moet niet alleen het bestaan van de vordering aannemelijk vinden, maar ook spoedeisendheid vaststellen en het risico wegen dat het geld niet kan worden terugbetaald als een latere bodemrechter anders oordeelt. De voorzieningenrechter van de rechtbank Midden-Nederland oordeelde dat noch de opeisbaarheid van de vordering, noch de spoedeisendheid voldoende vaststond. Het feit dat de factuur al anderhalf jaar openstond en dat de jaarrekening van de cliënt nog niet was gedeponeerd, vond de rechter onvoldoende om spoed aan te nemen. De rechtbank wees de vordering van € 32.072,11 daarom af en veroordeelde de advocatenpraktijk als verliezende partij in de proceskosten van de cliënten, in totaal € 5.038,00.

Betrokken advocaten

mr. J. Stikkelbroeck

eiseres

Griph, AMSTERDAM

58 uitspraken
mr. J.C.T. Papeveld

gedaagden

TRC advocaten, VELDHOVEN

68 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Civiel Recht

Zaaknummer

C/16/612870 / KG ZA 26-343

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBMNE:2026:8146
Rechtbank Midden-Nederland·
Civiel Recht
Rechter beveelt columnist columns over Huttopia aan te passen en rectificatie te plaatsen

Camping [naam] in de Achterhoek werd in 2025 overgenomen door Huttopia, een exploitant van natuurcampings. Het bedrijf zegde daarna de huurovereenkomsten van de jaarplaatshouders op. Eén van hen, een columnist die zijn eigen website beheert, schreef vanaf mei 2026 vier columns over Huttopia en stuurde daarnaast e-mails naar media, overheidsinstanties, toezichthouders en campinggasten. Huttopia stapte naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Midden-Nederland (zittingsplaats Lelystad) om die uitlatingen te laten stoppen. In de columns noemt hij Huttopia onder meer een mogelijke sekte en een 'kampeerrover', en beschuldigt hij het concern van overtreding van de Recron-voorwaarden, vriendjespolitiek met Staatsbosbeheer en machtsmisbruik. In de e-mails stelt hij dat Huttopia speelt met de gezondheid van gasten (gevaarlijk zwemwater, open riolering, legionella), dat kinderen van klanten worden gepest en dat medewerkers op naam beschuldigd worden van misstanden. Hij liet ook weten dat ANWB-juristen een wetsovertreding zouden hebben bevestigd. Op een eerdere zitting in Zutphen over de beëindiging van zijn jaarplaats hadden partijen een schikking getroffen. De columnist stelde dat Huttopia daarom geen aanpassing van de columns meer kon eisen, maar de rechter wees dat af: Huttopia betwistte dat zo'n afspraak was gemaakt en uit het proces-verbaal bleek er niets van. Bij de inhoudelijke beoordeling woog de rechter twee gelijkwaardige rechten tegen elkaar af: de bescherming van eer en goede naam van Huttopia en de vrijheid van meningsuiting van de columnist. Een columnist mag scherp en kritisch over zijn persoonlijke ervaringen schrijven, maar geen lichtvaardige beschuldigingen doen die onvoldoende steun vinden in de feiten. Hier presenteerde hij gezondheidsrisico's, wetsovertredingen en persoonlijk verwijtbare gedragingen als vaststaande feiten. Hij kon ook op de zitting niet aangeven waarop hij dat baseerde en verwees vooral naar zijn eigen beleving en wat hij van anderen had gehoord. Dat zijn website maar vijf keer per dag wordt bekeken, nam de reputatieschade niet weg, zeker gezien het grote aantal verstuurde e-mails en de aanwezige pers. De afweging viel daarom in het voordeel van Huttopia uit. De vordering tot schadevergoeding van € 1.000 wees de rechter af. Een geldvordering is niet vanzelf spoedeisend, en Huttopia had niet gesteld of aannemelijk gemaakt dat zij een bodemprocedure niet kon afwachten. Ook de gevraagde algemene verboden voor de toekomst werden afgewezen. Die waren te ruim geformuleerd om te kunnen worden nageleefd en gehandhaafd, en Huttopia kon ze op de zitting niet concreter maken. Wel benadrukte de rechter dat de columnist de oorspronkelijke inhoud niet opnieuw in een andere vorm mag publiceren, ook niet in het boek dat hij wil uitbrengen. De voorzieningenrechter veroordeelt de columnist om binnen zeven dagen na betekening van het vonnis de vier columns op de aangegeven punten aan te passen of te verwijderen, op straffe van een dwangsom van € 500 per dag met een maximum van € 25.000. Daarnaast moet hij binnen dezelfde termijn drie maanden lang een rectificatie op zijn website plaatsen waarin staat dat de beschuldigingen onjuist waren en geen steun vonden in de feiten, ook onder een dwangsom van € 500 per dag tot maximaal € 25.000. Omdat hij grotendeels in het ongelijk is gesteld, betaalt hij de proceskosten van € 2.227,46, vermeerderd met wettelijke rente als hij niet binnen veertien dagen betaalt.

Rechtbank Midden-Nederland·
Civiel Recht
RBMNE:2026:8119
Rechtbank Midden-Nederland·
Civiel Recht
Kantonrechter wijst ontruiming toe van overlastgevende huurder na inbraak bij buurvrouw

Een huurder uit Almere die al jaren overlast veroorzaakt voor zijn buren, moet zijn woning uit. Woningstichting GoedeStede vorderde in kort geding ontruiming van de woning. De kantonrechter van de rechtbank Midden-Nederland wees die vordering toe, maar gaf de man een maand om te vertrekken in plaats van de gevraagde zeven dagen. De man huurt sinds 9 januari 2004 een woning van GoedeStede. Sinds 26 april 2023 staat hij onder curatele wegens zijn lichamelijke en geestelijke toestand. De woningstichting kreeg al lange tijd klachten over zijn gedrag: overlast door alcohol en drugs, agressief en intimiderend gedrag, geluidsoverlast, scheldpartijen, discriminatie, vervuiling van de woning en ongewenste aanloop van derden. In 2015 en in 2019 sloot GoedeStede met hem aanvullende afspraken, elke keer als laatste kans. De meldingen bleven daarna binnenkomen. De zaak escaleerde op 9 juli 2026. Volgens de bestuurlijke rapportage van de politie trapte de man herhaaldelijk tegen de voordeur van zijn buurvrouw, gooide hij voorwerpen tegen haar woning en uitte hij discriminerende uitlatingen, ziekteverwensingen en homofobe beledigingen. Met een baksteen vernielde hij een ruit en ging hij de woning binnen. Daar werden bloedsporen en een ravage aangetroffen. Hij kreeg een gedragsaanwijzing: hij mag geen contact met de bewoonster opnemen of zoeken. De buurvrouw verblijft nog steeds tijdelijk elders, omdat zij niet meer naar haar eigen woning durft. De politie telde op naam van de man 46 registraties en 77 geregistreerde delicten, en 24 registraties die direct met zijn woonadres te maken hebben in de periode juli 2021 tot en met juli 2026. Omdat ontruiming in kort geding vaak onomkeerbaar is, geldt een strenge toets. Het moet in hoge mate waarschijnlijk zijn dat de rechter in een gewone procedure de huurovereenkomst ontbindt en de ontruiming toewijst. De kantonrechter vond dat hier het geval. Volgens de politie gaat het om een langdurig en structureel patroon, waarvan de inbraak van 9 juli 2026 geen op zichzelf staand incident is. Een huurder moet zich als een goed huurder gedragen, en dat deed hij niet. Daarbij woog mee dat de overlast bleef doorgaan ondanks twee laatste kansen en de opgelegde gedragsaanwijzingen. De curator voerde de medische problemen van de man en zijn woonbelang aan. De kantonrechter begreep dat de situatie daardoor mede wordt veroorzaakt en dat ontruiming voor hem ingrijpend is. Ook dat het door een recent toegewezen zorgmachtiging, met verplichte medicatie, nu iets beter lijkt te gaan, veranderde dat niet. De belangen van GoedeStede, haar andere huurders en de omwonenden wegen volgens de rechter zwaarder. Van de woningstichting kan niet worden gevergd dat zij een lange bodemprocedure afwacht. De curator van de man moet binnen een maand na betekening van het vonnis de woning ontruimen, de sleutels aan GoedeStede afgeven en de woning niet opnieuw betrekken. Zij moet ook de proceskosten van € 1.011,94 betalen, met wettelijke rente als dat niet binnen veertien dagen na betekening gebeurt. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad, dus GoedeStede hoeft een eventueel hoger beroep niet af te wachten.

Rechtbank Midden-Nederland·
Civiel Recht
Kantonrechter wijst vordering Centrada tegen huurder over camera aan woning af

Een huurder in Lelystad heeft een camera aan de buitenkant van zijn huurwoning hangen. Woningcorporatie Centrada wilde dat die weg zou gaan en stapte daarvoor naar de kantonrechter in een kort geding, een spoedprocedure waarin de rechter een voorlopig oordeel geeft. Centrada verloor: de kantonrechter vond onvoldoende grond voor de gevorderde verwijdering. De zaak heeft een voorgeschiedenis. In 2025 had Centrada al een kort geding aangekondigd, omdat de huurder zonder toestemming camera's aan de voor- en achterzijde van de woning had opgehangen, onder meer een deurbelcamera. Voor de mondelinge behandeling kwamen partijen tot een schikking. In een e-mail van 21 mei 2025 bevestigde de toenmalige gemachtigde van de huurder dat de camera's niet opnieuw zouden worden bevestigd en verwijderd zouden blijven. Centrada trok daarop het kort geding in. In mei 2026 ontving Centrada een brief van de gemachtigde van de huurder over overlast van buren. Daarbij zaten printscreens van cameraopnamen uit april en mei 2026. Centrada onderzocht de zaak en stelde vast dat er opnieuw een camera aan de gevel hing. Centrada sommeerde de huurder in juni 2026 de camera te verwijderen. Toen hij dat weigerde, startte Centrada dit kort geding. De corporatie vorderde primair dat de huurder de schikkingsafspraken zou nakomen, de camera zou verwijderen, geen nieuwe camera mocht ophangen en eventuele schade zou herstellen, op straffe van een dwangsom. Subsidiair vroeg Centrada dat de camera zo zou worden verplaatst of ingesteld dat alleen de eigen tuin en eigendommen in beeld komen. De kantonrechter nam wel een spoedeisend belang aan, maar wees de vorderingen toch af. Over de schikking oordeelde de rechter dat Centrada de afspraken te ruim uitlegt. De dagvaarding uit 2025 noemde drie specifieke camera's, en op basis van die formulering kwamen partijen tot overeenstemming. De uitleg van de huurder, dat de afspraak alleen die drie camera's betrof, vond de rechter niet onbegrijpelijk. Niet gebleken is dat een van die drie camera's is teruggeplaatst. Uit stukken van de huurder bleek bovendien dat de camera die nu in het geding is al enkele jaren geleden is opgehangen en ook in 2025 al aanwezig was. Centrada heeft dat onvoldoende gemotiveerd betwist. Ook de 'Richtlijnen voor het plaatsen van camera's bij huurwoningen', die Centrada op 31 maart 2026 vaststelde, bieden volgens de rechter geen grondslag. De huurder betwist dat hij ze kent, en het is niet gebleken hoe Centrada ze aan huurders heeft verspreid. Daarnaast is niet zonder meer aan te nemen dat de richtlijnen gelden voor een camera die er al hing. Artikel 9 van het huurreglement over zelf aangebrachte voorzieningen is algemeen van aard en ziet vooral op structurele wijzigingen aan de woning, niet specifiek op het plaatsen van een camera. Centrada voerde ten slotte aan dat de camera de privacy van derden kan schenden, in strijd met de AVG, de privacywet. De huurder zegt dat de camera alleen zijn eigen tuin en eigendommen filmt. De rechter vond onvoldoende aangetoond dat de camera ook op de omgeving is gericht, of dat hij niet zo kan worden afgesteld dat dit wel kan. De kantonrechter van de rechtbank Midden-Nederland, zittingsplaats Lelystad, wees alle vorderingen van Centrada af. Centrada moet de proceskosten van de huurder betalen, begroot op € 865,00 aan gemachtigdensalaris, binnen veertien dagen na aanschrijving. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.

Rechtbank Midden-Nederland·
Civiel Recht