Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBMNE:2026:5589Civiel Recht; Arbeidsrecht

Kantonrechter oordeelt dat werknemer geen dringende reden had voor ontslag — RBMNE:2026:5589

ontslag op staande voet door werknemer en gefixeerde schadevergoeding

Eiser / verzoeker

verzoeker, de werknemer

VS

Verweerder / gedaagde

verweerder B.V., de werkgever

Kantonrechter verklaart de werknemer niet-ontvankelijk in zijn verzoek om gefixeerde schadevergoeding en transitievergoeding, wijst zijn overige verzoeken af en verklaart voor recht dat hij de arbeidsovereenkomst onregelmatig heeft opgezegd.

  • Werknemer neemt op 2 november 2023 ontslag op staande voet, stelt geïntimideerd te zijn tijdens een gesprek over zijn functioneren, en claimt vergoedingen tot in totaal ver boven een ton
  • Zijn verzoek om gefixeerde schadevergoeding en transitievergoeding wordt niet-ontvankelijk verklaard omdat hij het pas op 23 april 2026 indiende, ver na de wettelijke vervaltermijnen van twee respectievelijk drie maanden
  • Op basis van een laat ingediende geluidsopname oordeelt de kantonrechter dat het gesprek grimmig werd, maar dat geen sprake was van intimidatie of bedreiging die een dringende reden voor ontslag op staande voet opleverde
  • Omdat de werknemer daardoor zelf onregelmatig heeft opgezegd, is hij de werkgever een gefixeerde schadevergoeding verschuldigd; de verrekening daarvan met zijn eindafrekening wordt rechtmatig verklaard
  • Ook het tegenverzoek van de werkgever om die schadevergoeding toegewezen te krijgen is te laat ingediend; de werknemer moet wel de proceskosten van € 1.009 van de werkgever betalen

Samenvatting

Een werknemer nam op 2 november 2023 zelf ontslag op staande voet, omdat hij zich tijdens een gesprek over zijn functioneren geïntimideerd en bedreigd zou hebben gevoeld. Hij claimde daarna een vergoeding wegens onregelmatige opzegging, een transitievergoeding, een eindafrekening en, subsidiair, ontbinding van de arbeidsovereenkomst met een billijke vergoeding van € 237.476. De kantonrechter in Utrecht moest beoordelen of daar terecht aanspraak op werd gemaakt.

De man werkte sinds maart 2021 bij zijn werkgever tegen een salaris van € 3.664,76 bruto per maand. Op 30 oktober 2023 kreeg hij van zijn leidinggevende te horen dat deze ontevreden was over zijn houding en prestaties, met als keuze: beëindiging van het dienstverband met wederzijds goedvinden per 1 januari 2024, of een verbetertraject. Drie dagen later liet zijn gemachtigde weten dat hij per direct ontslag nam wegens een dringende reden en niet meer zou terugkeren. De werkgever betwistte dat er een dringende reden was en stelde op haar beurt dat de man zelf onregelmatig had opgezegd, waarvoor zij aanspraak maakte op de wettelijke gefixeerde schadevergoeding.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Pas op 23 april 2026, tweeënhalf jaar later, diende de man zijn verzoekschrift bij de kantonrechter in. Dat is veel te laat: voor een vergoeding wegens onregelmatige opzegging geldt een vervaltermijn van twee maanden en voor de transitievergoeding een termijn van drie maanden na het einde van de arbeidsovereenkomst. Zijn gemachtigde voerde ter zitting aan dat de man na het gesprek op de rand van een zenuwinzinking stond, maandenlang uit de running was geweest en het financieel zwaar had, en vroeg de rechter om de vervaltermijn wegens redelijkheid en billijkheid buiten toepassing te laten. De kantonrechter wijst dat af: deze vervaltermijnen zijn dwingend recht, en bovendien had de man zijn gestelde toestand op geen enkele manier onderbouwd. Zijn verzoeken om de schadevergoeding en de transitievergoeding zijn daarom niet-ontvankelijk.

De kantonrechter beoordeelde ook de kern van het geschil, of er wel een dringende reden was voor het ontslag op staande voet. Een dag voor de zitting stuurde de man alsnog een geluidsopname van het gesprek van 30 oktober 2023 in, die ondanks de late indiening werd beluisterd. Daaruit blijkt dat het gesprek gaandeweg onaangenamer en grimmiger werd en dat de leidinggevende gefrustreerd raakte en luider ging praten, maar van intimidatie of bedreiging is de kantonrechter niet overtuigd. De leidinggevende wilde vooral duidelijk maken dat de man al langere tijd onvoldoende functioneerde en tot een regeling komen, terwijl de man het gesprek wilde voeren over wederzijds respect. Dat de man zich geïntimideerd voelde, sluit de kantonrechter niet uit, maar dat is niet hetzelfde als een bedreiging. Een dringende reden voor het ontslag op staande voet was er dus niet.

Omdat de man zonder geldige reden en zonder de opzegtermijn in acht te nemen zelf is vertrokken, heeft hij daarmee de arbeidsovereenkomst onregelmatig opgezegd en is hij de werkgever de gefixeerde schadevergoeding verschuldigd. De werkgever had een deel daarvan al verrekend met de eindafrekening van € 7.163 bruto; de kantonrechter verklaart die verrekening rechtmatig. Voor het overige deel van die schadevergoeding is ook de werkgever niet-ontvankelijk, omdat zij haar tegenverzoek daartoe pas op 25 juni 2026 indiende, eveneens te laat. Het subsidiaire verzoek van de man om ontbinding van de arbeidsovereenkomst wordt afgewezen, omdat die overeenkomst met zijn eigen opzegging al was geëindigd.

De man wordt in het ongelijk gesteld en moet de proceskosten van de werkgever betalen, begroot op € 1.009. Voor het tegenverzoek draagt iedere partij de eigen kosten.

Betrokken advocaten

mr. D. Rezaie

verzoeker

Rezaie & Mahboub Advocaten, AMSTERDAM

118 uitspraken
mr. C.M. Sellmeijer

verweerder

Sellmeijer Advocatuur, DE MEERN

12 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

12204557 \ UE VERZ 26-175

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBMNE:2026:8092
Rechtbank Midden-Nederland·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
RBMNE:2026:7916
Rechtbank Midden-Nederland·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
RBMNE:2026:7900
Rechtbank Midden-Nederland·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
RBMNE:2026:7883
Rechtbank Midden-Nederland·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
Kantonrechter bevestigt ontslag op staande voet na vijf snelheidsovertredingen in vijf dagen

Een chauffeur van een bedrijf in het personenvervoer werd op 9 juli 2026 op staande voet ontslagen. Zijn werkgever, een besloten vennootschap, verweet hem dat hij binnen vijf dagen vijf keer fors te hard had gereden met de bedrijfsbus en dat hij de bus op 30 juni 2026 zonder toestemming privé had gebruikt. De man was sinds 1 mei 2025 in dienst en had al twee officiële waarschuwingen gekregen, op 4 februari 2026 en op 26 juni 2026. Bij de tweede waarschuwing kreeg hij te horen dat dit de laatste was en dat nieuwe incidenten tot ontslag konden leiden. De werknemer vond het ontslag ongeldig en vroeg de kantonrechter in Almere het te vernietigen. Hij wilde doorbetaling van zijn salaris, een billijke vergoeding en een transitievergoeding. Ook vroeg hij zijn werkgever te veroordelen tot terugbetaling van ingehouden boetes en eigen risico, en te bepalen dat het concurrentie- en relatiebeding nietig is. Hij zei dat hij afhankelijk is van zijn salaris en dat hij uit zijn huis dreigt te worden gezet. De werkgever vroeg op zijn beurt een gefixeerde schadevergoeding en terugbetaling van de rest van een lening. Omdat de werkgever vreesde voor de vervaltermijn, diende hij die schadevergoeding ook in een tweede, aparte procedure in. De kantonrechter vindt het ontslag rechtsgeldig. Volgens de rechter is het onverwijld gegeven. De melding van de teamleider kwam op 1 juli 2026 binnen, terwijl de enige HR-medewerkster op vakantie was. Zij pakte de zaak op 6 juli 2026 op, de werkgever deed onderzoek en vroeg juridisch advies. Een gesprek op 8 juli 2026 ging niet door omdat de werknemer niet kwam opdagen. Drie dagen nadat de werkgever op de hoogte raakte, volgde het ontslag. Dat de HR-medewerkster tijdens haar vakantie wel op de ziekmelding van de man reageerde, veranderde dat niet: zij moest die doorzetten naar de arbodienst. De dringende reden stond volgens de rechter vast. De gegevens uit het gps- en ritregistratiesysteem van de bus zijn niet aan te passen, en de man had niet aangetoond dat ze onbetrouwbaar zijn. Eén overtreding volgde nog dezelfde dag als de laatste waarschuwing. Zijn psychische problemen en financiële nood wogen niet zwaar genoeg om het ontslag te kunnen afdoen. Of hij ook privé met de bus had gereden liet de rechter in het midden, omdat de snelheidsovertredingen al genoeg waren. Doordat het ontslag standhoudt, wijst de rechter de verzoeken om doorbetaling van salaris, een billijke vergoeding en een voorlopige voorziening af. Ook een transitievergoeding krijgt de man niet, omdat de overtredingen ernstig verwijtbaar waren. De ingehouden boetes van € 458,08 voor appen achter het stuur blijven voor zijn rekening. Het eigen risico van € 100,00 mocht de werkgever inhouden, omdat dat schriftelijk was afgesproken. Voor het eigen risico van € 200,00 gold dat niet: een mondelinge instemming volstaat volgens artikel 7:661 BW niet. Dat bedrag moet de werkgever terugbetalen. De rechter verklaart ook het concurrentie- en relatiebeding nietig, omdat bij een contract voor bepaalde tijd een schriftelijke motivering over zwaarwegende bedrijfsbelangen ontbrak. De werkgever vroeg een gefixeerde schadevergoeding van € 14.496,39, gelijk aan het loon tot het einde van het contract op 30 november 2026. De rechter wijst het beroep op ontbrekende opzet of schuld af, maar matigt het bedrag wegens de persoonlijke omstandigheden van de man. De werkgever had zich daarbij vooraf neergelegd. De kantonrechter veroordeelt de werknemer tot betaling van € 3.078,00 bruto aan schadevergoeding, ter hoogte van één maand loon, en van € 187,77 aan het restant van de geldlening, plus wettelijke rente. Hij draagt ook de proceskosten van € 1.009,00. De werkgever moet € 200,00 netto aan eigen risico terugbetalen. In de tweede procedure over dezelfde schadevergoeding verklaart de rechter de werkgever niet-ontvankelijk, omdat die al in de hoofdzaak is beslist.

Rechtbank Midden-Nederland·
Civiel Recht; Arbeidsrecht