Dienst Toeslagen krijgt dwangsom voor trage beslissing over kinderopvangtoeslag — RBMNE:2026:5723
beroep tegen het niet tijdig beslissen op bezwaar over kinderopvangtoeslagcompensatie
Eiser / verzoeker
vrouw die wacht op een beslissing op haar bezwaar tegen de compensatie kinderopvangtoeslag
Verweerder / gedaagde
Dienst Toeslagen
Rechtbank verklaart het beroep tegen het niet tijdig beslissen gegrond en legt Dienst Toeslagen een dwangsom op van € 100 per dag met een maximum van € 15.000
- Ondanks een eerdere veroordeling om binnen twee weken te beslissen, had Dienst Toeslagen meer dan een jaar later nog altijd geen besluit op bezwaar genomen
- De rechtbank volgt de lijn van de Afdeling bestuursrechtspraak: bij beroepen tegen het niet tijdig beslissen geldt een nadere beslistermijn die afhangt van hoeveel tijd al is verstreken sinds de wettelijke beslistermijn
- Omdat sinds het verstrijken van de beslistermijn al meer dan zestig weken waren verstreken, geldt een verkorte termijn van twee weken na verzending van de uitspraak
- De rechtbank legt een dwangsom op van € 100 per dag met een maximum van € 15.000, lager dan het door de Afdeling voorgestelde bedrag, omdat sprake is van personeelstekort en niet van onwil
- Het beroep is gegrond verklaard met een proceskostenvergoeding van € 467 en terugbetaling van het griffierecht
Samenvatting
Een vrouw wacht al bijna drie jaar op een beslissing van Dienst Toeslagen over haar bezwaar tegen de compensatie kinderopvangtoeslag. Ondanks een eerdere veroordeling door de rechter om alsnog te beslissen, bleef die beslissing uit. De rechtbank Midden-Nederland stelt opnieuw een termijn en koppelt daar deze keer een dwangsom aan.
De zaak gaat terug tot december 2023, toen Dienst Toeslagen de definitieve beschikking nam over de compensatie kinderopvangtoeslag van de vrouw. Zij maakte daartegen bezwaar, dat de dienst op 21 december 2023 ontving. Toen er lange tijd geen besluit op dat bezwaar kwam, stapte de vrouw naar de rechter. Bij uitspraak van 30 juli 2025 verklaarde de rechtbank dat eerdere beroep tegen het niet tijdig beslissen al gegrond en droeg de dienst op om uiterlijk 13 augustus 2025, twee weken na verzending van die uitspraak, alsnog een besluit op bezwaar te nemen.
Die termijn verstreek echter zonder resultaat. Ook op het moment van deze nieuwe uitspraak, meer dan een jaar later, had Dienst Toeslagen nog altijd niet beslist op het bezwaar. De vrouw stelde daarom opnieuw beroep in tegen het niet tijdig nemen van een besluit.
De rechtbank verklaart dit beroep gegrond en stelt vast dat de wettelijke beslistermijn inmiddels ruim is verstreken. Voor dit soort zaken volgt de rechtbank de lijn die de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op 26 maart 2025 heeft uitgezet: bij beroepen tegen het niet tijdig beslissen op bezwaar geldt normaal gesproken een nadere beslistermijn van zestig weken na het verstrijken van de oorspronkelijke beslistermijn, maar als die zestig weken op het moment van de uitspraak al zijn verstreken, geldt een kortere termijn van twee weken na verzending van de uitspraak. Omdat de beslistermijn op het bezwaar van de vrouw al op 27 mei 2024 verliep en sindsdien ruimschoots meer dan zestig weken zijn verstreken, bepaalt de rechtbank dat Dienst Toeslagen binnen twee weken na verzending van deze uitspraak alsnog een besluit op bezwaar moet nemen.
Om die termijn kracht bij te zetten, verbindt de rechtbank er nu wel een dwangsom aan: € 100 voor elke dag dat de dienst de termijn overschrijdt, met een maximum van € 15.000. Dat is minder dan het bedrag van € 250 per dag met een maximum van € 37.500 dat de Afdeling in haar uitspraak van 26 maart 2025 als uitgangspunt noemde. De rechtbank kiest toch voor de lagere bedragen uit het eigen beleid van de rechtspraak, omdat bij Dienst Toeslagen geen sprake is van onwil maar van een ernstig tekort aan menskracht. Ook het belang van de vrouw rechtvaardigt volgens de rechtbank geen hogere dwangsom: een sterkere financiële prikkel acht de rechtbank niet nodig.
Omdat het beroep gegrond is, moet Dienst Toeslagen ook de proceskosten van de vrouw vergoeden. Met toepassing van het Besluit proceskosten bestuursrecht en een verlaagde wegingsfactor van 0,5 komt dat neer op € 467. Daarnaast moet de dienst het door haar betaalde griffierecht van € 54 terugbetalen. De rechtbank verklaart het beroep gegrond, vernietigt het uitblijven van een besluit en draagt Dienst Toeslagen op binnen twee weken alsnog te beslissen op straffe van een dwangsom van € 100 per dag met een maximum van € 15.000.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBROT:2025:15272, Rechtbank Rotterdam, 16-12-2025, ROT 24/11068
Rechtbank Rotterdam · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:8904, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 15-12-2025, BRE 25/3630
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:6558, Rechtbank Midden-Nederland, 10-12-2025, UTR 24/4937
Rechtbank Midden-Nederland · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:7413, Rechtbank Midden-Nederland, 03-12-2025, UTR 25/5355
Rechtbank Midden-Nederland · Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Midden-NederlandRechtsgebied
Bestuursrecht; BestuursprocesrechtZaaknummer
UTR 26/560
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr. G. Schnitzler
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.