Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBMNE:2026:5929Bestuursrecht

Rechtbank verwerpt beroep tegen afwijzing compensatie toeslagenaffaire — RBMNE:2026:5929

Compensatie kinderopvangtoeslagaffaire (Wht)

Eiser / verzoeker

eiseres, moeder die compensatie vraagt in de toeslagenaffaire

VS

Verweerder / gedaagde

Dienst Toeslagen

Rechtbank verklaart het beroep tegen de afwijzing van aanvullende toeslagencompensatie voor 2012, 2015 en 2016 ongegrond.

  • Rechtbank oordeelt dat over 2012 sprake was van institutioneel vooringenomen handelen, maar dat eiseres daardoor geen schade heeft geleden omdat de verlaging voortvloeide uit een wetswijziging
  • Voor 2015 kreeg eiseres juist een hoger voorschot dan waar ze recht op had, waardoor er geen schade is en de vraag naar vooringenomenheid niet meer hoeft te worden beantwoord
  • De hardheidsclausule wordt niet toegepast omdat de terugvordering over 2012 onder de wettelijke drempel van € 1.500,- bleef
  • Onderzoek van het Landelijk Incassocentrum vond voor 2016 geen bewijs dat eiseres ten onrechte als opzet/grove schuld is aangemerkt
  • Rechtbank ziet geen onzorgvuldigheid of motiveringsgebrek in het besluit en verklaart het beroep ongegrond

Samenvatting

Een vrouw kreeg via de hersteloperatie toeslagen al € 69.364,- compensatie toegekend voor de jaren 2013, 2014, 2018 en 2019, omdat zij was gedupeerd in de toeslagenaffaire rond de kinderopvangtoeslag. Haar verzoek om ook voor de jaren 2012, 2015 en 2016 compensatie te krijgen, wees de Dienst Toeslagen af. Nadat haar bezwaar daartegen ongegrond was verklaard, stapte zij naar de rechtbank Midden-Nederland.

Voor 2012 stelde de vrouw dat de Dienst Toeslagen haar toeslag had verlaagd op basis van UWV-gegevens, zonder die vooraf bij haar te verifiëren, en dat dit institutioneel vooringenomen handelen opleverde. De rechtbank volgt haar hierin: zij had voorafgaand aan de definitieve berekening niet de kans gekregen om aannemelijk te maken dat ze recht had op een hoger bedrag. Toch leidt dat niet tot compensatie, omdat de verlaging niet het gevolg was van dat vooringenomen handelen, maar van een wetswijziging die per 1 januari 2012 de kinderopvangtoeslag aan het aantal gewerkte uren koppelde. De vrouw kreeg destijds precies waar ze op grond van die regel recht op had, en heeft dus geen schade geleden.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Ook haar beroep op de hardheidsclausule voor 2012 haalt niets uit. Die clausule geldt alleen bij bijzondere of schrijnende omstandigheden, zoals structurele financiële nood of ernstige medische problemen, en bovendien alleen als in het betreffende jaar meer dan € 1.500,- aan toeslag is teruggevorderd. Bij de vrouw bleef de terugvordering over 2012 onder dat bedrag, en de moeilijke financiële situatie waarin zij als alleenstaande moeder van twee kinderen verkeerde, is volgens de rechtbank onvoldoende onderbouwd als schrijnende omstandigheid.

Voor 2015 lag het net andersom: de vrouw kreeg juist een hoger voorschot (€ 19.805,-) dan de opvangkosten die zij daadwerkelijk had gemaakt (€ 17.344,40), en dat verschil is nooit van haar teruggevorderd. Omdat er dus geen schade is, komt de rechtbank niet meer toe aan de vraag of er sprake was van institutionele vooringenomenheid of hardheid. Dat in het systeem een onjuiste einddatum van 31 december 9999 stond, verklaarde de Dienst Toeslagen als een menselijke tikfout, en ook dat hoeft daarom niet verder besproken te worden.

Voor 2016 beperkte de vrouw haar bezwaren tot de vraag of zij ten onrechte was aangemerkt als opzettelijk of grof schuldig aan het ontstaan van de terugvordering, waardoor haar een persoonlijke betalingsregeling zou zijn onthouden. Zij stelde dat ze destijds om zo'n regeling had gevraagd maar nooit een reactie had gekregen. Onderzoek van het Landelijk Incassocentrum vond echter geen enkel stuk waaruit bleek dat ze een dergelijk verzoek had ingediend of dat het was geweigerd. De rechtbank oordeelt dat de vrouw geen concrete aanknopingspunten heeft aangedragen om aan de uitkomst van dat onderzoek te twijfelen; haar enkele stelling is daarvoor niet genoeg, en ook de betalingsregelingen die ze kreeg wijzen niet op een geweigerd persoonlijk arrangement.

Tot slot verwerpt de rechtbank de klacht dat het besluit onzorgvuldig en onvoldoende gemotiveerd zou zijn. De Dienst Toeslagen had in de bezwaarfase per jaar toegelicht waarom geen compensatie werd toegekend en had zich daarbij gebaseerd op het advies van de Bezwaaradviescommissie. Omdat de Wht geen beleidsruimte laat bij het toekennen van compensatie, hoefde de Dienst ook geen belangenafweging te maken. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond: de vrouw krijgt geen aanvullende compensatie voor 2012, 2015 en 2016, en ontvangt ook geen vergoeding van proceskosten of griffierecht.

Betrokken advocaten

mr. R.A. Dayala

eiseres

Advocatenkantoor mr. R.A. Dayala, AMSTERDAM

116 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Bestuursrecht

Zaaknummer

26/2051

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBMNE:2026:8131
Rechtbank Midden-Nederland·
Bestuursrecht
RBMNE:2026:7949
Rechtbank Midden-Nederland·
Bestuursrecht
RBMNE:2026:8019
Rechtbank Midden-Nederland·
Bestuursrecht
RBMNE:2026:8020
Rechtbank Midden-Nederland·
Bestuursrecht
RBMNE:2026:7685
Rechtbank Midden-Nederland·
Bestuursrecht