Rechtbank legt celstraf van acht maanden op voor vernieling, geen ISD-maatregel — RBMNE:2026:5958
vernieling en vordering tot oplegging van een ISD-maatregel
Eiser / verzoeker
Officier van justitie
Verweerder / gedaagde
Verdachte
Verdachte deels vrijgesproken, voor de vernieling veroordeeld tot een gevangenisstraf van 8 maanden in plaats van de door de officier geëiste ISD-maatregel van 2 jaar.
- Vernieling van ruit en deur bewezen, overige onderdelen van de tenlastelegging niet bewezen
- Verdachte voldoet aan de criteria voor een ISD-maatregel, maar rechtbank legt deze niet op
- Eerdere ISD-maatregelen in 2015 en 2020 hadden geen effect, reclassering ziet geen mogelijkheden meer voor toezicht
- Gevangenisstraf van 8 maanden opgelegd in plaats van de geëiste ISD-maatregel van 2 jaar
- Resterende voorwaardelijke straf van 16 weken alsnog ten uitvoer gelegd, ander hulpverleningstraject juist in stand gelaten
Samenvatting
Een man stond terecht bij de rechtbank Midden-Nederland omdat hij op 1 juni 2026 in Utrecht een ruit had vernield en een deur had beschadigd van een winkelpand. Hij had zich langere tijd bij het pand opgehouden en uiteindelijk tweemaal tegen de deur getrapt. Op de zitting bekende hij het feit en verklaarde hij dat hij probeerde in te breken om geld te krijgen voor zijn drugsverslaving. De rechtbank achtte bewezen dat hij de ruit had vernield en de deur had beschadigd; het overige deel van de beschuldiging, waaronder dat hij het goed onbruikbaar had gemaakt of weggemaakt, kon niet worden bewezen en daarvan werd hij vrijgesproken.
De officier van justitie eiste geen gewone straf, maar plaatsing in een inrichting voor stelselmatige daders, de zogeheten ISD-maatregel, voor de duur van twee jaar. Zo'n maatregel is bedoeld voor hardnekkige veelplegers en moet enerzijds de maatschappij beschermen tegen verder delictgedrag en anderzijds bijdragen aan gedragsverandering. De man voldeed aan de voorwaarden voor deze maatregel: hij had al in 2015 en 2020 eerder een ISD-maatregel gekregen.
De verdediging vroeg de rechtbank juist om geen ISD-maatregel op te leggen. Volgens de advocaat hadden de eerdere ISD-trajecten niet gewerkt en ontbrak het de man aan motivatie om zijn verslaving te laten behandelen, ook binnen een nieuwe ISD-maatregel. De man zelf wilde het liefst in een hostel verblijven waar drugsgebruik wordt gedoogd, om van daaruit te stabiliseren en aan traumabehandeling te beginnen. De advocaat pleitte daarom voor een gevangenisstraf gelijk aan het voorarrest, met een voorwaardelijk deel en verblijf in zo'n hostel als bijzondere voorwaarde. Subsidiair vroeg de advocaat om, als er toch een ISD-maatregel zou komen, deze te beperken tot een jaar.
De rechtbank volgde geen van beide partijen volledig. Uit het strafblad bleek dat de man in de afgelopen jaren herhaaldelijk voor soortgelijke feiten was veroordeeld en dat eerdere reclasseringstrajecten en bijzondere voorwaarden telkens waren mislukt door gebrek aan motivatie en terugval in middelengebruik. De reclassering zag inmiddels geen enkele mogelijkheid meer om binnen toezicht aan gedragsverandering te werken en adviseerde juist wel een nieuwe ISD-maatregel. Toch koos de rechtbank daar niet voor: omdat de eerdere ISD-trajecten niets hadden opgeleverd en de man niet gemotiveerd was om te veranderen, zag de rechtbank geen meerwaarde in een derde ISD-maatregel boven een gewone, stevige gevangenisstraf. De bescherming van de samenleving kon volgens de rechtbank ook op die manier worden bereikt.
De rechtbank legde daarom een gevangenisstraf van acht maanden op, met aftrek van het voorarrest, zonder voorwaardelijk deel en dus ook zonder de door de verdediging gevraagde hostelvoorwaarde. Wel sprak de rechtbank de hoop uit dat de detentieperiode kan worden gebruikt om een woonplek voor de man te vinden, bijvoorbeeld in een hostel.
Naast de nieuwe straf besliste de rechtbank ook over twee eerdere voorwaardelijke veroordelingen. Omdat de man zich binnen de proeftijd opnieuw schuldig had gemaakt aan soortgelijke feiten, wees de rechtbank de vordering toe om een resterende voorwaardelijke gevangenisstraf van 16 weken alsnog ten uitvoer te leggen. De vordering om ook een andere voorwaardelijke straf, met bijzondere voorwaarden zoals een meldplicht en behandeling, ten uitvoer te leggen, wees de rechtbank juist af: dat hulpverleningskader moet blijven bestaan, in de hoop dat het na de detentie alsnog tot gedragsverandering leidt.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBAMS:2025:10572, Rechtbank Amsterdam, 18-12-2025, 13-180848-25
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht; Europees Strafrecht
ECLI:NL:RBAMS:2025:9708, Rechtbank Amsterdam, 09-12-2025, 13-180848-25
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht; Europees Strafrecht
ECLI:NL:RBNNE:2025:4957, Rechtbank Noord-Nederland, 04-12-2025, 18.408642.24
Rechtbank Noord-Nederland · Strafrecht; Materieel Strafrecht
ECLI:NL:RBAMS:2025:8969, Rechtbank Amsterdam, 20-11-2025, 13-208893-25
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht; Internationaal Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Midden-NederlandRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
16-157765-26
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.