Rechtbank laat besluit Uwv over arbeidsongeschiktheid ex-werknemer alsnog in stand — RBMNE:2026:5961
WGA-uitkering, herbeoordeling duurzame arbeidsongeschiktheid
Eiser / verzoeker
Stichting Abrona
Verweerder / gedaagde
UWV
Beroep gegrond en besluit vernietigd wegens een eerder motiveringsgebrek, maar de rechtsgevolgen blijven in stand omdat het Uwv dat gebrek inmiddels heeft hersteld.
- Tussenuitspraak stelde vast dat medisch onderzoek onzorgvuldig was zonder fysiek spreekuurcontact en dat de motivering over duurzaamheid tekortschoot
- Uwv herstelde het zorgvuldigheidsgebrek door de ex-werknemer alsnog op het spreekuur te horen en opnieuw te onderzoeken
- Actuele informatie die een eerdere verwachting van verbetering bevestigt, mag die verwachting alsnog onderbouwen, anders dan informatie die een verwachting juist weerlegt
- Beroep gegrond en besluit vernietigd, maar de rechtsgevolgen van het besluit blijven in stand
- Uwv moet griffierecht en proceskosten van eiseres vergoeden ondanks dat de uitkomst inhoudelijk in stand blijft
Samenvatting
Een werkgever krijgt bij de rechtbank Midden-Nederland ongelijk in een geschil met het Uwv over de arbeidsongeschiktheidsuitkering van een voormalige medewerkster. Stichting Abrona, een zorgorganisatie uit Huis ter Heide, was het niet eens met de manier waarop het Uwv de uitkering van haar ex-werknemer had aangepast.
De vrouw ontving een WGA-uitkering, een uitkering voor mensen die gedeeltelijk arbeidsgeschikt zijn. Na een herbeoordeling op verzoek van Abrona besloot het Uwv die uitkering om te zetten in een loonaanvullingsuitkering. De verzekeringsarts had haar op medische gronden weliswaar voor 80 tot 100 procent arbeidsongeschikt geacht, maar niet als duurzaam arbeidsongeschikt aangemerkt: er werd verbetering verwacht. Abrona vond dat de vrouw wel degelijk volledig en duurzaam arbeidsongeschikt was en maakte bezwaar. Het Uwv verklaarde dat bezwaar ongegrond, waarna Abrona naar de rechter stapte.
De rechtbank deed de zaak niet in een keer af. In een tussenuitspraak van december 2025 oordeelde zij dat het medisch onderzoek onzorgvuldig was geweest, omdat er geen fysiek spreekuurcontact met de vrouw had plaatsgevonden, en dat het besluit onvoldoende was gemotiveerd op het punt van de verwachte verbetering. De rechtbank gaf het Uwv acht weken de tijd om deze gebreken te herstellen, voordat zij definitief zou beslissen.
Het Uwv liet de vrouw alsnog op het spreekuur komen en liet een nieuw medisch onderzoek doen. In het aanvullende rapport van februari 2026 beschreef de verzekeringsarts bezwaar en beroep welke klachten de vrouw ervoer en welke behandelingen zij tussen 2018 en 2023, en opnieuw na een terugval in 2024, had ondergaan. De rechtbank oordeelde dat hiermee het zorgvuldigheidsgebrek was hersteld: er was geen aanwijzing dat de arts iets over het hoofd had gezien.
Ook op het punt van de duurzaamheid van de arbeidsongeschiktheid vond de rechtbank het gebrek hersteld. De arts had toegelicht dat op basis van het ziekteverloop een verbetering werd verwacht in het jaar na de behandeling die volgde op de terugval van 2024. Uit latere informatie bleek dat die verbetering ook daadwerkelijk was opgetreden: de behandeling was in maart 2025 succesvol afgerond en de vrouw ondernam weer meer activiteiten in haar dagelijks leven.
Abrona voerde aan dat de arts zich ten onrechte baseerde op deze latere, actuele informatie in plaats van uitsluitend op wat er op de datum van het besluit bekend was. De rechtbank volgde dat niet. Volgens vaste rechtspraak van de Centrale Raad van Beroep mag actuele informatie die een eerdere verwachting van verbetering juist bevestigt, wel worden gebruikt om die verwachting te onderbouwen. Dat ligt anders wanneer achteraf blijkt dat een verwachte verbetering juist niet is uitgekomen; dat mag dan niet met terugwerkende kracht tegen de verzekeringsarts worden gebruikt. Omdat hier sprake was van bevestiging in plaats van weerlegging, was de motivering van het Uwv naar het oordeel van de rechtbank alsnog toereikend.
Omdat de rechtbank in de tussenuitspraak al een gebrek had vastgesteld, verklaarde zij het beroep van Abrona formeel gegrond en vernietigde zij het besluit van het Uwv. Maar omdat dat gebrek in de tussentijd was hersteld, bepaalde de rechtbank dat de gevolgen van het vernietigde besluit toch in stand blijven: de omzetting naar de loonaanvullingsuitkering houdt stand. Het Uwv moet Abrona wel het griffierecht van € 385 vergoeden en is veroordeeld in de proceskosten van Abrona, vastgesteld op € 2.335.
Betrokken advocaten
mr. J.P.A. Hubregsen
eiser
Gerelateerde uitspraken
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Midden-NederlandRechtsgebied
Bestuursrecht; SocialezekerheidsrechtZaaknummer
25/2872
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een vrouw uit Lelystad verhuurt al sinds 2019 een kamer in haar woning aan een andere vrouw. Die huurster staat op hetzelfde adres ingeschreven, krijgt daar haar post en betaalt het hele jaar huur. In de zomer slaapt zij vaak in een tuinhuisje op een camping, in de wintermaanden woont zij volledig in het huis. Voor de Sociale Verzekeringsbank (Svb) was dat reden om aan te nemen dat de twee een gezamenlijke huishouding voeren. De gevolgen zijn financieel. Bij een gezamenlijke huishouding krijgt een AOW'er geen pensioen voor een alleenstaande, maar het lagere gehuwdenpensioen. De Svb wijzigde het pensioen daarom per november 2025. De vrouw maakte bezwaar en stelde dat het gewoon om een zakelijke huurrelatie gaat. De Svb verklaarde het bezwaar ongegrond, waarna zij beroep instelde bij de rechtbank Midden-Nederland. De rechtbank keek eerst naar het hoofdverblijf. Dat ligt waar het zwaartepunt van het persoonlijk leven zit, en niet de beleving van betrokkenen maar concrete feiten wegen mee. De huurster heeft persoonlijke spullen en administratie in het huis, ontvangt er het hele jaar haar post (bij haar tuinhuisje is geen brievenbus), betaalt het hele jaar huur en kan altijd over haar kamer beschikken. Ook doet zij in de zomer haar was in het huis, omdat in het tuinhuisje geen wasmachine staat. Haar verblijf is bovendien niet tijdelijk bedoeld: de situatie bestaat sinds 2019 en zij zoekt niet naar een andere woning. Dat zij in bepaalde maanden in het tuinhuisje verblijft, weegt volgens de rechtbank te licht. Dat de tuinhuisjes van de twee ver uit elkaar liggen, is niet relevant voor de vraag of zij een gezamenlijk hoofdverblijf hebben in het huis. Daarna beoordeelde de rechtbank of de twee voor elkaar zorgen. Bij een huisbezoek in september 2025 verklaarden zij dat ze een gezamenlijke bankrekening hebben waarop ze elk € 50 per maand storten, voor boodschappen, uitstapjes en korte vakanties. Ze eten ongeveer twee keer per week samen, halen boodschappen voor elkaar, gaan samen op langere vakantie, de huurster laat soms de hond uit en mag de auto gebruiken, en bij ziekte zullen ze elkaar verzorgen. Dat de vaste lasten van de woning niet worden gedeeld, verandert daar volgens de rechtbank niets aan. De vrouw voerde aan dat het om een commerciële huurrelatie gaat. Bij een strikt zakelijke relatie is geen sprake van wederzijdse zorg, maar dan moeten de afspraken in een contract zijn vastgelegd en moet een commerciële prijs zijn betaald. Dat is hier niet het geval: veel van wat de twee voor elkaar doen staat niet in het huurcontract en daar staat ook geen betaling tegenover. De rechtbank volgt de stelling van een zakelijke huurrelatie daarom niet. Ook het argument dat de Svb in 2020 na een eerder onderzoek nog niet van een gezamenlijke huishouding uitging, slaagt niet. Volgens de Svb is er toen onvoldoende uitgevraagd en bestond de gezamenlijke bankrekening nog niet. Een nieuw oordeel na nieuw onderzoek is dan niet in strijd met het rechtszekerheidsbeginsel. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Het AOW-pensioen is dus terecht herzien naar de gehuwdennorm. De vrouw krijgt haar griffierecht niet terug en ontvangt geen vergoeding van haar proceskosten.