Kantonrechter wijst spoedverzoek tegen ontruiming af, motivering volgt later — RBMNE:2026:5968
kort geding tot schorsing van tenuitvoerlegging van een ontruimingsvonnis
Eiser / verzoeker
huurder van de woning
Verweerder / gedaagde
verhuurder van de woning
Kantonrechter wijst in een verkort vonnis de vordering tot schorsing van de ontruiming af en veroordeelt eiser tot betaling van € 721 aan proceskosten.
- Kantonrechter doet op de zittingsdag zelf een verkorte 'kop en staart' uitspraak wegens het spoedeisende karakter van de zaak
- Eiser probeert de tenuitvoerlegging van een eerder ontruimingsvonnis van 22 juli 2026 te laten schorsen
- Verhuurder wil de ontruiming, gepland op 18 augustus 2026, niet uitstellen tot na het hoger beroep van de huurder
- Vordering van de huurder wordt afgewezen; de uitgebreide motivering volgt binnen twee weken in een aparte uitspraak
- Huurder wordt veroordeeld tot betaling van € 721 aan proceskosten
Samenvatting
Een huurder die op korte termijn zijn woning moest verlaten, heeft geprobeerd die ontruiming via een kort geding tegen te houden. De kantonrechter van de rechtbank Midden-Nederland wees zijn verzoek af in een verkort vonnis, waarin alleen de beslissing staat; de uitgebreide motivering volgt op een later moment.
De achtergrond van de zaak is een eerder vonnis van dezelfde kantonrechter van 22 juli 2026. Daarin werd de huurovereenkomst tussen de huurder en de verhuurder ontbonden, met de veroordeling van de huurder om de woning binnen veertien dagen na betekening te verlaten. Dat vonnis werd op 29 juli 2026 aan de huurder betekend en was uitvoerbaar bij voorraad verklaard, wat betekent dat het al kon worden uitgevoerd terwijl de huurder er hoger beroep tegen instelde. De verhuurder wilde de uitkomst van dat hoger beroep niet afwachten en kondigde de ontruiming aan tegen 18 augustus 2026. De huurder eiste in dit kort geding dat de tenuitvoerlegging van het vonnis van 22 juli 2026 zou worden geschorst.
De zaak werd op 17 augustus 2026 mondeling behandeld. De huurder verscheen zelf op de zitting, samen met zijn gemachtigde. De verhuurder liet vooraf weten verhinderd te zijn en verscheen niet, maar diende wel een pleitnota en meerdere producties in. Vanwege het spoedeisende karakter van de zaak, met de ontruiming al de volgende dag gepland, kondigde de kantonrechter aan dat er nog dezelfde dag, uiterlijk om 14.00 uur, uitspraak zou worden gedaan. Dat gebeurde in de vorm van een zogenoemde 'kop en staart uitspraak': een verkorte uitspraak waarin alleen de kern van de zaak en de beslissing worden vermeld, zonder de volledige juridische motivering. Die uitgebreide motivering, waarin de kantonrechter toelicht waarom de vordering wordt afgewezen, zou vervolgens binnen twee weken na 17 augustus 2026 op schrift worden gesteld.
Ondanks het ontbreken van de uitgebreide motivering in dit vonnis, bevat het wel de definitieve beslissing. De kantonrechter wees de vordering van de huurder tot schorsing van de tenuitvoerlegging af, wat betekent dat de eerder aangezegde ontruiming van de woning door kon gaan. Als de partij die in het ongelijk werd gesteld, moest de huurder ook de proceskosten van de verhuurder betalen.
Deze werkwijze, waarbij een rechter in een spoedeisende zaak eerst alleen de beslissing geeft en de motivering later volgt, komt vaker voor in kort gedingen waarin snel duidelijkheid nodig is over een concrete, op handen zijnde gebeurtenis zoals een ontruiming. Partijen weten daardoor meteen waar zij aan toe zijn, terwijl de rechter meer tijd krijgt om de onderliggende overwegingen zorgvuldig uit te werken.
De kantonrechter Midden-Nederland wees de vordering tot schorsing van de ontruiming af en veroordeelde de huurder tot betaling van € 721 aan proceskosten aan de verhuurder.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RVS:2026:353, Raad van State, 21-01-2026, 202400128/1/A2
Raad van State · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:23004, Rechtbank Den Haag, 04-12-2025, 09/227505-25
Rechtbank Den Haag · Strafrecht
ECLI:NL:RBNHO:2025:14383, Rechtbank Noord-Holland, 28-11-2025, 11937623 \ VV EXPL 25-158
Rechtbank Noord-Holland · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBNHO:2025:14073, Rechtbank Noord-Holland, 25-11-2025, 11761590 \ EJ VERZ 25-8
Rechtbank Noord-Holland · Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Midden-NederlandRechtsgebied
Civiel RechtZaaknummer
12349365 \ UV EXPL 26-204-I
Procedure
Kort geding
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. M. Ramsaroep
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Camping [naam] in de Achterhoek werd in 2025 overgenomen door Huttopia, een exploitant van natuurcampings. Het bedrijf zegde daarna de huurovereenkomsten van de jaarplaatshouders op. Eén van hen, een columnist die zijn eigen website beheert, schreef vanaf mei 2026 vier columns over Huttopia en stuurde daarnaast e-mails naar media, overheidsinstanties, toezichthouders en campinggasten. Huttopia stapte naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Midden-Nederland (zittingsplaats Lelystad) om die uitlatingen te laten stoppen. In de columns noemt hij Huttopia onder meer een mogelijke sekte en een 'kampeerrover', en beschuldigt hij het concern van overtreding van de Recron-voorwaarden, vriendjespolitiek met Staatsbosbeheer en machtsmisbruik. In de e-mails stelt hij dat Huttopia speelt met de gezondheid van gasten (gevaarlijk zwemwater, open riolering, legionella), dat kinderen van klanten worden gepest en dat medewerkers op naam beschuldigd worden van misstanden. Hij liet ook weten dat ANWB-juristen een wetsovertreding zouden hebben bevestigd. Op een eerdere zitting in Zutphen over de beëindiging van zijn jaarplaats hadden partijen een schikking getroffen. De columnist stelde dat Huttopia daarom geen aanpassing van de columns meer kon eisen, maar de rechter wees dat af: Huttopia betwistte dat zo'n afspraak was gemaakt en uit het proces-verbaal bleek er niets van. Bij de inhoudelijke beoordeling woog de rechter twee gelijkwaardige rechten tegen elkaar af: de bescherming van eer en goede naam van Huttopia en de vrijheid van meningsuiting van de columnist. Een columnist mag scherp en kritisch over zijn persoonlijke ervaringen schrijven, maar geen lichtvaardige beschuldigingen doen die onvoldoende steun vinden in de feiten. Hier presenteerde hij gezondheidsrisico's, wetsovertredingen en persoonlijk verwijtbare gedragingen als vaststaande feiten. Hij kon ook op de zitting niet aangeven waarop hij dat baseerde en verwees vooral naar zijn eigen beleving en wat hij van anderen had gehoord. Dat zijn website maar vijf keer per dag wordt bekeken, nam de reputatieschade niet weg, zeker gezien het grote aantal verstuurde e-mails en de aanwezige pers. De afweging viel daarom in het voordeel van Huttopia uit. De vordering tot schadevergoeding van € 1.000 wees de rechter af. Een geldvordering is niet vanzelf spoedeisend, en Huttopia had niet gesteld of aannemelijk gemaakt dat zij een bodemprocedure niet kon afwachten. Ook de gevraagde algemene verboden voor de toekomst werden afgewezen. Die waren te ruim geformuleerd om te kunnen worden nageleefd en gehandhaafd, en Huttopia kon ze op de zitting niet concreter maken. Wel benadrukte de rechter dat de columnist de oorspronkelijke inhoud niet opnieuw in een andere vorm mag publiceren, ook niet in het boek dat hij wil uitbrengen. De voorzieningenrechter veroordeelt de columnist om binnen zeven dagen na betekening van het vonnis de vier columns op de aangegeven punten aan te passen of te verwijderen, op straffe van een dwangsom van € 500 per dag met een maximum van € 25.000. Daarnaast moet hij binnen dezelfde termijn drie maanden lang een rectificatie op zijn website plaatsen waarin staat dat de beschuldigingen onjuist waren en geen steun vonden in de feiten, ook onder een dwangsom van € 500 per dag tot maximaal € 25.000. Omdat hij grotendeels in het ongelijk is gesteld, betaalt hij de proceskosten van € 2.227,46, vermeerderd met wettelijke rente als hij niet binnen veertien dagen betaalt.