Ambtenaar die stiekem als zzp'er voor andere gemeente werkte terecht op staande voet ontslagen — RBMNE:2026:6633
ontslag op staande voet van ambtenaar wegens niet gemelde nevenwerkzaamheden, billijke vergoeding en transitievergoeding
Eiser / verzoeker
verzoekster (oud-beleidsadviseur van de gemeente)
Verweerder / gedaagde
gemeente (werkgever)
De verzoeken om een billijke vergoeding, een vergoeding wegens onregelmatige opzegging en de transitievergoeding worden afgewezen omdat het ontslag op staande voet rechtsgeldig is; verzoekster betaalt € 1.009 aan proceskosten.
- Een ambtenaar met een arbeidsovereenkomst moet nevenwerk melden als dat de goede functievervulling of de belangen van de dienst kan raken (artikel 8 Ambtenarenwet 2017).
- Overlappende afspraken en afwezigheid bij overleggen van de werkgever omdat verzoekster voor een andere gemeente werkte, tonen aan dat melding nodig was.
- Een regeling voor plaatsonafhankelijk werken geeft geen onbeperkte vrijheid; werktijden worden met de leidinggevende afgestemd.
- Het verzwijgen van nevenwerk en het verrichten daarvan in de tijd van de werkgever is in strijd met de bijzondere integriteitseisen voor ambtenaren en vormt een dringende reden.
- Het ontslag is het gevolg van ernstig verwijtbaar handelen, zodat geen transitievergoeding verschuldigd is; een lang dienstverband maakt dat bij een niet-kleine misstap niet onaanvaardbaar.
Samenvatting
Een vrouw, geboren in 1967, werkte sinds februari 2006 als beleidsadviseur bij een gemeente, 30 uur per week voor € 5.654,47 bruto per maand. Vanaf 1 juli 2024 ging zij daarnaast als zzp'er aan de slag bij een andere gemeente, via een bemiddelingsbureau, als beleidsmedewerker voor de Wet maatschappelijke ondersteuning en beschermd wonen. In 2026 werkte zij daar gemiddeld zo'n 16 uur per week. Haar eigen werkgever wist daar niets van.
In april 2026 kreeg haar werkgever een signaal van een medewerker van de andere gemeente. In een gesprek op 8 april bevestigde zij dat ze daar werkte, op woensdag- en vrijdagmiddag en tussendoor, en dat ze vooraf had afgewogen dat beide banen elkaar niet zouden bijten. De werkgever kreeg daarna overzichten van de andere gemeente, waaruit overlap bleek met momenten waarop zij voor haar werkgever had moeten werken. Voor een tweede gesprek op 10 april meldde zij zich ziek. Na telefonisch contact ontsloeg de gemeente haar die dag op staande voet.
De vrouw legde zich neer bij het einde van haar dienstverband, maar vroeg de kantonrechter in Almere om een billijke vergoeding, een vergoeding wegens onregelmatige opzegging en de transitievergoeding. Daarvoor moest de kantonrechter beoordelen of het ontslag op staande voet terecht was. Volgens de vrouw had zij altijd goed gefunctioneerd, mocht zij op grond van de regeling voor plaatsonafhankelijk werken tussen 07.00 en 22.00 uur werken wanneer zij wilde, en had een officiële waarschuwing volstaan.
De kantonrechter vond het ontslag terecht. Als ambtenaar, wat zij sinds de normalisering van de rechtspositie in 2020 nog steeds is, moet zij nevenwerk melden als dat haar functie of de belangen van de dienst kan raken. Dat was hier zo. Omdat overleggen bij beide gemeenten tijdens kantooruren plaatsvonden, bestond vanaf het begin het risico dat de banen botsten. Dat gebeurde ook. Tussen januari en april 2026 blokkeerde zij meermalen tijd in haar agenda voor haar werkgever, met aanduidingen als mails of overleg, terwijl zij dan deelnam aan overleggen voor de andere gemeente. Op 23 februari, 4 maart, 1 april en 9 april was zij afwezig bij afspraken of overleggen van haar werkgever, of kwam ze te laat, omdat ze bij bijeenkomsten van de andere gemeente was. Op 1 april vertrok zij eerder, terwijl ze een nieuwe collega moest inwerken, zonder haar leidinggevende te vertellen dat ze die middag Teams-vergaderingen voor de andere gemeente had. Zij was eerder al aangesproken op haar aanwezigheid en het nakomen van afspraken. Volgens de kantonrechter had ze daarom zeker open kaart moeten spelen. Haar vrijheid om werktijden in te delen was ook niet onbeperkt, want er moesten afspraken met de leidinggevende worden gemaakt en zij werd bij overleggen verwacht.
Het niet melden van het nevenwerk en het werken voor de andere gemeente in de tijd van haar werkgever verhouden zich volgens de kantonrechter niet tot de integriteit die van een ambtenaar wordt verwacht. Die ernstige vertrouwensbreuk is een dringende reden. Het verwijt dat zij geen verlof had aangevraagd, vond de kantonrechter niet zwaar genoeg, omdat achteraf registreren vaker voorkwam. Bij de persoonlijke omstandigheden woog mee dat de vrouw niet zonder inkomen zat: haar opdracht bij de andere gemeente liep tot eind juni 2026, waarna zij een nieuwe zzp-opdracht vond.
Omdat het ontslag rechtsgeldig is, is er geen grond voor een billijke vergoeding of een vergoeding wegens onregelmatige opzegging. De transitievergoeding vervalt omdat het einde van het dienstverband het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen. Dat het lange dienstverband dat onaanvaardbaar zou maken, had zij niet onderbouwd, en van een kleine misstap was geen sprake.
De kantonrechter wees alle verzoeken af en veroordeelde de vrouw in de proceskosten van de gemeente van € 1.009.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBOBR:2025:8892, Rechtbank Oost-Brabant, 23-12-2025, 11929060
Rechtbank Oost-Brabant · Civiel Recht
ECLI:NL:RBMNE:2025:1805, Rechtbank Midden-Nederland, 11-04-2025, 11441081 \ ME VERZ 24-146 BW 31650
Rechtbank Midden-Nederland · Civiel Recht; Arbeidsrecht
ECLI:NL:RBMNE:2024:6686, Rechtbank Midden-Nederland, 10-12-2024, 11402845 \ MV EXPL 24-149
Rechtbank Midden-Nederland · Civiel Recht; Arbeidsrecht
ECLI:NL:RBROT:2024:6113, Rechtbank Rotterdam, 02-07-2024, 10792618
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Midden-NederlandRechtsgebied
Civiel Recht; ArbeidsrechtZaaknummer
12267682 \ ME VERZ 26-78 AW/1583
Procedure
Beschikking
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een chauffeur van een bedrijf in het personenvervoer werd op 9 juli 2026 op staande voet ontslagen. Zijn werkgever, een besloten vennootschap, verweet hem dat hij binnen vijf dagen vijf keer fors te hard had gereden met de bedrijfsbus en dat hij de bus op 30 juni 2026 zonder toestemming privé had gebruikt. De man was sinds 1 mei 2025 in dienst en had al twee officiële waarschuwingen gekregen, op 4 februari 2026 en op 26 juni 2026. Bij de tweede waarschuwing kreeg hij te horen dat dit de laatste was en dat nieuwe incidenten tot ontslag konden leiden. De werknemer vond het ontslag ongeldig en vroeg de kantonrechter in Almere het te vernietigen. Hij wilde doorbetaling van zijn salaris, een billijke vergoeding en een transitievergoeding. Ook vroeg hij zijn werkgever te veroordelen tot terugbetaling van ingehouden boetes en eigen risico, en te bepalen dat het concurrentie- en relatiebeding nietig is. Hij zei dat hij afhankelijk is van zijn salaris en dat hij uit zijn huis dreigt te worden gezet. De werkgever vroeg op zijn beurt een gefixeerde schadevergoeding en terugbetaling van de rest van een lening. Omdat de werkgever vreesde voor de vervaltermijn, diende hij die schadevergoeding ook in een tweede, aparte procedure in. De kantonrechter vindt het ontslag rechtsgeldig. Volgens de rechter is het onverwijld gegeven. De melding van de teamleider kwam op 1 juli 2026 binnen, terwijl de enige HR-medewerkster op vakantie was. Zij pakte de zaak op 6 juli 2026 op, de werkgever deed onderzoek en vroeg juridisch advies. Een gesprek op 8 juli 2026 ging niet door omdat de werknemer niet kwam opdagen. Drie dagen nadat de werkgever op de hoogte raakte, volgde het ontslag. Dat de HR-medewerkster tijdens haar vakantie wel op de ziekmelding van de man reageerde, veranderde dat niet: zij moest die doorzetten naar de arbodienst. De dringende reden stond volgens de rechter vast. De gegevens uit het gps- en ritregistratiesysteem van de bus zijn niet aan te passen, en de man had niet aangetoond dat ze onbetrouwbaar zijn. Eén overtreding volgde nog dezelfde dag als de laatste waarschuwing. Zijn psychische problemen en financiële nood wogen niet zwaar genoeg om het ontslag te kunnen afdoen. Of hij ook privé met de bus had gereden liet de rechter in het midden, omdat de snelheidsovertredingen al genoeg waren. Doordat het ontslag standhoudt, wijst de rechter de verzoeken om doorbetaling van salaris, een billijke vergoeding en een voorlopige voorziening af. Ook een transitievergoeding krijgt de man niet, omdat de overtredingen ernstig verwijtbaar waren. De ingehouden boetes van € 458,08 voor appen achter het stuur blijven voor zijn rekening. Het eigen risico van € 100,00 mocht de werkgever inhouden, omdat dat schriftelijk was afgesproken. Voor het eigen risico van € 200,00 gold dat niet: een mondelinge instemming volstaat volgens artikel 7:661 BW niet. Dat bedrag moet de werkgever terugbetalen. De rechter verklaart ook het concurrentie- en relatiebeding nietig, omdat bij een contract voor bepaalde tijd een schriftelijke motivering over zwaarwegende bedrijfsbelangen ontbrak. De werkgever vroeg een gefixeerde schadevergoeding van € 14.496,39, gelijk aan het loon tot het einde van het contract op 30 november 2026. De rechter wijst het beroep op ontbrekende opzet of schuld af, maar matigt het bedrag wegens de persoonlijke omstandigheden van de man. De werkgever had zich daarbij vooraf neergelegd. De kantonrechter veroordeelt de werknemer tot betaling van € 3.078,00 bruto aan schadevergoeding, ter hoogte van één maand loon, en van € 187,77 aan het restant van de geldlening, plus wettelijke rente. Hij draagt ook de proceskosten van € 1.009,00. De werkgever moet € 200,00 netto aan eigen risico terugbetalen. In de tweede procedure over dezelfde schadevergoeding verklaart de rechter de werkgever niet-ontvankelijk, omdat die al in de hoofdzaak is beslist.