Belgische verkoper moet agrarisch perceel met loodsen alsnog leveren aan boerenfamilie — RBMNE:2026:6682
totstandkoming koopovereenkomst agrarisch perceel, schriftelijkheidsvereiste en consumentbegrip
Eiser / verzoeker
agrarische vof en vijf familieleden (kopers)
Verweerder / gedaagde
verkoper woonachtig in België
Verkoper veroordeeld de koopovereenkomst na te komen en uiterlijk op 2 november 2026 mee te werken aan levering, met € 2.254,02 aan proceskosten; dwangsom en opheffing beslag afgewezen.
- De Nederlandse rechter is bevoegd door een forumkeuze en Nederlands recht is van toepassing door een rechtskeuze.
- De koop van het perceel met bedrijfswoning, loodsen en erf is één koopovereenkomst, ook al zijn de kopers om fiscale redenen gesplitst.
- Bij gemengd zakelijk en privégebruik is de koper geen consument volgens het Gruber-arrest, zodat het schriftelijkheidsvereiste van artikel 7:2 BW niet geldt.
- Overeenstemming over object, prijs, kopers en leverdatum volstaat; de overige punten waren ook al afgesproken.
- De gevorderde dwangsom wordt afgewezen omdat de rechter verwacht dat de verkoper het vonnis nakomt.
Samenvatting
Een boerenfamilie die graan, aardappelen en andere gewassen teelt, zocht extra opslagruimte voor haar oogst. Zij vond die op een agrarisch perceel met een bedrijfswoning van 185 vierkante meter, twee loodsen van samen 1305 vierkante meter en een erf. De eigenaar, een man die in België woont, bood het geheel te koop aan. Na onderhandelingen lag er op 31 juli 2026 een uitgewerkte conceptkoopovereenkomst met een aanvulling, een allonge. Een van de zonen zou met zijn echtgenote in de bedrijfswoning gaan wonen, de loodsen zouden worden gebruikt door het familiebedrijf, een vennootschap onder firma. Daarna kreeg de verkoper een hoger bod van een ander, en hij wilde met die partij verder.
De familie legde beslag op het perceel en stapte in kort geding naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Midden-Nederland, zittingsplaats Lelystad. Zij eiste dat de verkoper de koop nakwam en uiterlijk op 2 november 2026, de uiterste leverdatum uit de overeenkomst, meewerkte aan de overdracht bij de notaris, op straffe van een dwangsom van € 15.000 per dag. De verkoper eiste op zijn beurt dat het beslag werd opgeheven.
Omdat de verkoper in België woont, ging de rechter eerst na of zij bevoegd was. Partijen hadden gekozen voor de Nederlandse rechter en het Nederlandse recht, en omdat het perceel in het arrondissement Midden-Nederland ligt, kon de zaak in Lelystad worden behandeld. Het spoedeisend belang was er, gelet op de leverdatum van 2 november 2026.
De verkoper betoogde dat er geen koop was gesloten. Volgens hem waren er in feite twee koopovereenkomsten: een voor de woning, gekocht door de zoon en zijn vrouw als particulieren, en een voor het erf met de loodsen. Voor de koop van een woning door een consument schrijft de wet een ondertekend schriftelijk contract voor, en volgens vaste rechtspraak kan ook een particuliere verkoper zich daarop beroepen. Er was niets ondertekend.
De rechter volgde dat niet. De verkoper had het perceel als één geheel aangeboden en er was ook zo over onderhandeld. Het was eerst de bedoeling dat het familiebedrijf alleen zou kopen; de splitsing tussen kopers van de woning en kopers van het erf werd om fiscale redenen gemaakt, een gangbare constructie in de landbouw. Volgens het Europese Hof van Justitie is iemand die iets koopt voor deels zakelijk en deels privégebruik geen consument, tenzij het zakelijke gebruik onbetekenend is. Dat was hier niet zo. De loodsen dienen voor de opslag van gewassen, de zoon is vennoot en gaat vanuit de woning werken, en het echtpaar zei het huis nooit zonder de loodsen te willen. Het bestemmingsplan vereist bovendien dat de bedrijfswoning bij de agrarische activiteiten hoort. Er gold dus geen eis van een ondertekend contract.
De verkoper stelde ook dat er nog onderhandeld werd over punten als het voortgezet gebruik van de opstallen, een bouwkundige keuring, een recht van eerste koop en een recht van overpad. Ook dat verwierp de rechter. Over object, prijs, kopers en leverdatum was men het eens, en een e-mail van de aankoopmakelaar vatte ook de andere punten samen. Die stonden vervolgens in het concept dat de makelaar van de verkoper zelf had opgesteld.
De voorzieningenrechter veroordeelde de verkoper om de koopovereenkomst na te komen en uiterlijk op 2 november 2026 de notariële leveringsakte te tekenen. Werkt hij niet mee, dan treedt het vonnis in de plaats van zijn handtekening. De gevorderde dwangsom wees de rechter af, omdat zij ervan uitgaat dat de verkoper het vonnis zal naleven. Zijn verzoek om het beslag op te heffen werd afgewezen. Hij moet € 2.254,02 aan proceskosten betalen.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBOVE:2026:331, Rechtbank Overijssel, 27-01-2026, C/08/341149 / KG ZA 25-272
Rechtbank Overijssel · Civiel Recht
ECLI:NL:GHARL:2026:163, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 06-01-2026, 200.349.285/01
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Civiel Recht
ECLI:NL:GHARL:2025:7665, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 02-12-2025, 200.316.620/01
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:GHARL:2025:6714, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 28-10-2025, 200.356.222
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Midden-NederlandRechtsgebied
Civiel RechtZaaknummer
C/16/616325 / KL ZA 26-226
Procedure
Kort geding
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. M.R. van der Vos
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Camping [naam] in de Achterhoek werd in 2025 overgenomen door Huttopia, een exploitant van natuurcampings. Het bedrijf zegde daarna de huurovereenkomsten van de jaarplaatshouders op. Eén van hen, een columnist die zijn eigen website beheert, schreef vanaf mei 2026 vier columns over Huttopia en stuurde daarnaast e-mails naar media, overheidsinstanties, toezichthouders en campinggasten. Huttopia stapte naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Midden-Nederland (zittingsplaats Lelystad) om die uitlatingen te laten stoppen. In de columns noemt hij Huttopia onder meer een mogelijke sekte en een 'kampeerrover', en beschuldigt hij het concern van overtreding van de Recron-voorwaarden, vriendjespolitiek met Staatsbosbeheer en machtsmisbruik. In de e-mails stelt hij dat Huttopia speelt met de gezondheid van gasten (gevaarlijk zwemwater, open riolering, legionella), dat kinderen van klanten worden gepest en dat medewerkers op naam beschuldigd worden van misstanden. Hij liet ook weten dat ANWB-juristen een wetsovertreding zouden hebben bevestigd. Op een eerdere zitting in Zutphen over de beëindiging van zijn jaarplaats hadden partijen een schikking getroffen. De columnist stelde dat Huttopia daarom geen aanpassing van de columns meer kon eisen, maar de rechter wees dat af: Huttopia betwistte dat zo'n afspraak was gemaakt en uit het proces-verbaal bleek er niets van. Bij de inhoudelijke beoordeling woog de rechter twee gelijkwaardige rechten tegen elkaar af: de bescherming van eer en goede naam van Huttopia en de vrijheid van meningsuiting van de columnist. Een columnist mag scherp en kritisch over zijn persoonlijke ervaringen schrijven, maar geen lichtvaardige beschuldigingen doen die onvoldoende steun vinden in de feiten. Hier presenteerde hij gezondheidsrisico's, wetsovertredingen en persoonlijk verwijtbare gedragingen als vaststaande feiten. Hij kon ook op de zitting niet aangeven waarop hij dat baseerde en verwees vooral naar zijn eigen beleving en wat hij van anderen had gehoord. Dat zijn website maar vijf keer per dag wordt bekeken, nam de reputatieschade niet weg, zeker gezien het grote aantal verstuurde e-mails en de aanwezige pers. De afweging viel daarom in het voordeel van Huttopia uit. De vordering tot schadevergoeding van € 1.000 wees de rechter af. Een geldvordering is niet vanzelf spoedeisend, en Huttopia had niet gesteld of aannemelijk gemaakt dat zij een bodemprocedure niet kon afwachten. Ook de gevraagde algemene verboden voor de toekomst werden afgewezen. Die waren te ruim geformuleerd om te kunnen worden nageleefd en gehandhaafd, en Huttopia kon ze op de zitting niet concreter maken. Wel benadrukte de rechter dat de columnist de oorspronkelijke inhoud niet opnieuw in een andere vorm mag publiceren, ook niet in het boek dat hij wil uitbrengen. De voorzieningenrechter veroordeelt de columnist om binnen zeven dagen na betekening van het vonnis de vier columns op de aangegeven punten aan te passen of te verwijderen, op straffe van een dwangsom van € 500 per dag met een maximum van € 25.000. Daarnaast moet hij binnen dezelfde termijn drie maanden lang een rectificatie op zijn website plaatsen waarin staat dat de beschuldigingen onjuist waren en geen steun vonden in de feiten, ook onder een dwangsom van € 500 per dag tot maximaal € 25.000. Omdat hij grotendeels in het ongelijk is gesteld, betaalt hij de proceskosten van € 2.227,46, vermeerderd met wettelijke rente als hij niet binnen veertien dagen betaalt.