Naar inhoud
Juristi.nl

Rechtbank kent zieke vrouw zelf IVA-uitkering toe, UWV onderbouwde herstelkans niet — RBMNE:2026:6722

duurzaamheid van volledige arbeidsongeschiktheid en recht op IVA-uitkering

Eiser / verzoeker

volledig arbeidsongeschikte werkneemster

VS

Verweerder / gedaagde

Raad van bestuur van het UWV

Beroep gegrond; vrouw krijgt met ingang van 27 juli 2024 een IVA-uitkering en het UWV vergoedt € 54 griffierecht en € 3.015,56 proceskosten

  • Een verzekeringsarts die de herstelkans baseert op behandeling, moet het mogelijke resultaat voor de individuele verzekerde concreet onderbouwen
  • Het UWV ging ten onrechte ervan uit dat pacing pas in november 2025 begon, terwijl die aanpak al in 2023 was gevolgd
  • Zonder medische informatie dat verbetering pas op langere termijn optreedt, kan ook geen herstel na het eerste jaar worden aangenomen
  • Omdat het UWV herhaaldelijk naliet een individuele inschatting te maken, voorziet de rechtbank zelf en kent zij een IVA-uitkering toe

Samenvatting

Een vrouw werkte gemiddeld 24 uur per week toen zij op 18 juli 2022 uitviel door ziekte. Na bijna twee jaar vroeg zij op 24 april 2024 een uitkering aan op grond van de WIA, de wet die inkomen biedt bij langdurige arbeidsongeschiktheid. Het UWV wees die aanvraag op 14 juli 2025 af, omdat zij volgens de beoordeling maar voor 10,21 procent arbeidsongeschikt was, ver onder de grens van 35 procent. Ook na haar bezwaar bleef het UWV daar op 16 januari 2026 bij.

De vrouw ging op 26 februari 2026 in beroep bij de rechtbank Midden-Nederland. Na nieuwe medische informatie en nader onderzoek trok het UWV zijn besluit op 27 maart 2026 in. In een nieuw besluit erkende het dat zij vanaf 27 juli 2024 volledig, voor 80 tot 100 procent, arbeidsongeschikt is. Zij kreeg daarom een WGA-uitkering, de regeling voor mensen die (tijdelijk) niet of minder kunnen werken. Een IVA-uitkering, die hoger is en bedoeld voor wie volledig en blijvend arbeidsongeschikt is, kreeg zij niet. Volgens het UWV was haar arbeidsongeschiktheid namelijk niet duurzaam. Daar ging de vrouw tegen in. De zitting was op 19 augustus 2026.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De verzekeringsarts van het UWV verwachtte dat haar belastbaarheid binnen een jaar zou verbeteren met de juiste behandeling. Hij dacht aan psychische behandeling gecombineerd met het opnieuw toepassen van pacing, een methode waarbij iemand voorzichtig en stap voor stap de grenzen van lichamelijke en geestelijke inspanning verlegt. Daarmee zou zij beter met dagelijkse taken leren omgaan en meer energie overhouden. De vrouw voerde aan dat zij al veel behandelingen had gehad, waaronder ergotherapie met pacing. Zij legde een verklaring over van een arts van de kliniek waar zij werd behandeld. Die vond het zeer onwaarschijnlijk dat er de komende twee jaar nog serieuze verbeteringen te verwachten waren, ook niet van hernieuwde pacing.

De rechtbank gaf de vrouw gelijk. Volgens vaste rechtspraak van de Centrale Raad van Beroep moet een verzekeringsarts die een kans op herstel baseert op een behandeling, concreet onderbouwen wat die behandeling voor deze persoon kan opleveren. De arts was niet verder gekomen dan een algemene conclusie, terwijl hij zelf erkende dat er geen eensgezindheid is over de behandeling van haar vermoeidheidsklachten. Bovendien ging hij er ten onrechte van uit dat pacing pas in november 2025 was begonnen en nog niet had kunnen werken. De vrouw liet zien dat zij dezelfde aanpak al tussen januari en augustus 2023 had gevolgd. Ook bevatte het dossier geen informatie waaruit bleek dat verbetering pas na meer dan een jaar te verwachten was. Het besluit was daarom onvoldoende gemotiveerd.

De rechtbank besliste vervolgens zelf. Zij heeft geen medische deskundigheid, maar het UWV had al in meerdere rapporten nagelaten een op haar toegesneden inschatting te maken, en de rechtbank zag geen kans dat dat alsnog goed zou komen. Dan moet ervan worden uitgegaan dat haar volledige arbeidsongeschiktheid ook duurzaam is. Over een verzoek om schadevergoeding wegens lange duur hoefde de rechtbank niet te beslissen, omdat de redelijke termijn nog niet was overschreden.

De rechtbank verklaarde het beroep gegrond, vernietigde het besluit van 27 maart 2026 en herriep de afwijzing van 14 juli 2025. De vrouw krijgt met ingang van 27 juli 2024 een IVA-uitkering. Het UWV moet het griffierecht van € 54 terugbetalen en € 3.015,56 aan proceskosten vergoeden.

Betrokken advocaten

mr. E.W.J.M. Janssens

eiseres

Advocatenkantoor Advance, BREDA

70 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

UTR 26/1679

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBMNE:2026:7509
Rechtbank Midden-Nederland·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
RBMNE:2026:7380
Rechtbank Midden-Nederland·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
RBMNE:2026:8037
Rechtbank Midden-Nederland·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
RBMNE:2026:7574
Rechtbank Midden-Nederland·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
Rechter: AOW'er met inwonende huurster voert gezamenlijke huishouding, pensioen terecht verlaagd

Een vrouw uit Lelystad verhuurt al sinds 2019 een kamer in haar woning aan een andere vrouw. Die huurster staat op hetzelfde adres ingeschreven, krijgt daar haar post en betaalt het hele jaar huur. In de zomer slaapt zij vaak in een tuinhuisje op een camping, in de wintermaanden woont zij volledig in het huis. Voor de Sociale Verzekeringsbank (Svb) was dat reden om aan te nemen dat de twee een gezamenlijke huishouding voeren. De gevolgen zijn financieel. Bij een gezamenlijke huishouding krijgt een AOW'er geen pensioen voor een alleenstaande, maar het lagere gehuwdenpensioen. De Svb wijzigde het pensioen daarom per november 2025. De vrouw maakte bezwaar en stelde dat het gewoon om een zakelijke huurrelatie gaat. De Svb verklaarde het bezwaar ongegrond, waarna zij beroep instelde bij de rechtbank Midden-Nederland. De rechtbank keek eerst naar het hoofdverblijf. Dat ligt waar het zwaartepunt van het persoonlijk leven zit, en niet de beleving van betrokkenen maar concrete feiten wegen mee. De huurster heeft persoonlijke spullen en administratie in het huis, ontvangt er het hele jaar haar post (bij haar tuinhuisje is geen brievenbus), betaalt het hele jaar huur en kan altijd over haar kamer beschikken. Ook doet zij in de zomer haar was in het huis, omdat in het tuinhuisje geen wasmachine staat. Haar verblijf is bovendien niet tijdelijk bedoeld: de situatie bestaat sinds 2019 en zij zoekt niet naar een andere woning. Dat zij in bepaalde maanden in het tuinhuisje verblijft, weegt volgens de rechtbank te licht. Dat de tuinhuisjes van de twee ver uit elkaar liggen, is niet relevant voor de vraag of zij een gezamenlijk hoofdverblijf hebben in het huis. Daarna beoordeelde de rechtbank of de twee voor elkaar zorgen. Bij een huisbezoek in september 2025 verklaarden zij dat ze een gezamenlijke bankrekening hebben waarop ze elk € 50 per maand storten, voor boodschappen, uitstapjes en korte vakanties. Ze eten ongeveer twee keer per week samen, halen boodschappen voor elkaar, gaan samen op langere vakantie, de huurster laat soms de hond uit en mag de auto gebruiken, en bij ziekte zullen ze elkaar verzorgen. Dat de vaste lasten van de woning niet worden gedeeld, verandert daar volgens de rechtbank niets aan. De vrouw voerde aan dat het om een commerciële huurrelatie gaat. Bij een strikt zakelijke relatie is geen sprake van wederzijdse zorg, maar dan moeten de afspraken in een contract zijn vastgelegd en moet een commerciële prijs zijn betaald. Dat is hier niet het geval: veel van wat de twee voor elkaar doen staat niet in het huurcontract en daar staat ook geen betaling tegenover. De rechtbank volgt de stelling van een zakelijke huurrelatie daarom niet. Ook het argument dat de Svb in 2020 na een eerder onderzoek nog niet van een gezamenlijke huishouding uitging, slaagt niet. Volgens de Svb is er toen onvoldoende uitgevraagd en bestond de gezamenlijke bankrekening nog niet. Een nieuw oordeel na nieuw onderzoek is dan niet in strijd met het rechtszekerheidsbeginsel. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Het AOW-pensioen is dus terecht herzien naar de gehuwdennorm. De vrouw krijgt haar griffierecht niet terug en ontvangt geen vergoeding van haar proceskosten.

Rechtbank Midden-Nederland·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht