Kantonrechter zet huurster seniorenwoning op straat: ze woonde er niet zelf — RBMNE:2026:7444
ontbinding huurovereenkomst wegens ontbrekend hoofdverblijf
Eiser / verzoeker
Stichting Fien Wonen (woningcorporatie)
Verweerder / gedaagde
huurster van een seniorenwoning
Huurovereenkomst ontbonden en huurster moet de woning binnen veertien dagen ontruimen en € 826,95 proceskosten betalen
- Op de huurder rust een verzwaarde motiveringsplicht om met feiten en stukken aan te tonen dat zij haar hoofdverblijf in de woning heeft; de algemene voorwaarden leggen dat zo vast.
- Bankafschriften zonder pinbetalingen in de woonplaats, onderbouwde verklaringen en wisselende verhalen over vakanties bleken onvoldoende om het vermoeden van de corporatie te weerleggen.
- De huurster mocht niet alsnog stukken indienen: dat had bij de conclusie van antwoord gemoeten en was in strijd met de goede procesorde.
- Dat de huurster op straat komt te staan, maakt de tekortkoming niet te gering om ontbinding te rechtvaardigen.
- De ontruimingstermijn is veertien dagen in plaats van de gevorderde drie dagen, en het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Samenvatting
Een vrouw die sinds juni 2023 een seniorenwoning huurde, moet die binnen veertien dagen verlaten. De kantonrechter in Utrecht oordeelde dat zij haar woning niet als hoofdverblijf gebruikte en ontbond daarom de huurovereenkomst met woningcorporatie Fien Wonen.
De corporatie stelde dat de vrouw niet zelf in de woning woonde, dat zij de woning aan anderen in gebruik had gegeven en dat die anderen overlast veroorzaakten. Buren verklaarden dat vooral een jongere man in de woning woonde. Bij onaangekondigde bezoeken trof de corporatie de huurster vrijwel nooit aan. Na een gesprek op 10 maart 2025 kreeg zij nog een laatste kans: zij moest laten zien dat zij zelf in de woning woonde. Volgens de corporatie kwamen daarna opnieuw anonieme meldingen binnen. Op 26 juni 2025 trof een medewerker alleen haar zoon in de woning aan. De gemeente, die een adresonderzoek deed, kreeg bovendien geen contact met haar en kreeg brieven retour.
De huurder moet hier volgens de algemene voorwaarden zelf met feiten en bewijsstukken komen om te laten zien dat zij wel in de woning woont. De kantonrechter vond dat zij daar niet in slaagde. Haar bankafschriften lieten over ruim twee jaar geen enkele pinbetaling in de woonplaats zien. Dat zij daar kleine boodschappen contant betaalde, onderbouwde zij niet met kassabonnen. Ook voor haar sportschoolbezoek, het tanken in het dorp en afspraken bij de huisarts legde zij geen stukken over. Haar verklaringen over vakanties, waarmee zij haar afwezigheid op 26 juni en 11 juli 2025 verklaarde, wisselden: eerst zou zij op 11 juli thuis zijn geweest, daarna in Zwitserland. Van de reizen ontbrak elke onderbouwing. De kantonrechter nam daarom aan dat de stellingen van de corporatie juist zijn en liet haar niet alsnog stukken indienen. Dat had volgens de rechter bij de conclusie van antwoord gemoeten, en de corporatie had er voor de rechtszaak al meerdere keren om gevraagd.
Het beroep van de vrouw dat ontbinding niet gerechtvaardigd is, strandde. Dat zij op straat komt te staan, zegt niets over de aard of ernst van de tekortkoming. De rechter noemde het verlies van de woning ingrijpend, maar het gevolg van haar eigen handelen. Ook haar bezwaar tegen uitvoerbaarverklaring bij voorraad, omdat zij van een uitkering leeft, werd afgewezen: het belang van de corporatie om de woning snel opnieuw te verhuren aan een senior op de wachtlijst weegt zwaarder.
De kantonrechter ontbond de huurovereenkomst en veroordeelde de vrouw tot ontruiming binnen veertien dagen na betekening van het vonnis, in plaats van de gevorderde drie dagen. Zij moet de proceskosten van € 826,95 betalen, vermeerderd met wettelijke rente. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBAMS:2024:5531, Rechtbank Amsterdam, 29-08-2024, C/13/754330 / KG ZA 24-654
Rechtbank Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:GHDHA:2024:1097, Gerechtshof Den Haag, 25-06-2024, 200.320.862/01
Gerechtshof Den Haag · Civiel Recht
ECLI:NL:RBAMS:2024:2055, Rechtbank Amsterdam, 10-04-2024, C/13/725750 / HA ZA 22-968
Rechtbank Amsterdam · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:GHAMS:2024:759, Gerechtshof Amsterdam, 23-01-2024, 200.316.740/1
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Midden-NederlandRechtsgebied
Civiel RechtZaaknummer
12052869 \ UC EXPL 26-336
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. A.A.T. Werner
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Camping [naam] in de Achterhoek werd in 2025 overgenomen door Huttopia, een exploitant van natuurcampings. Het bedrijf zegde daarna de huurovereenkomsten van de jaarplaatshouders op. Eén van hen, een columnist die zijn eigen website beheert, schreef vanaf mei 2026 vier columns over Huttopia en stuurde daarnaast e-mails naar media, overheidsinstanties, toezichthouders en campinggasten. Huttopia stapte naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Midden-Nederland (zittingsplaats Lelystad) om die uitlatingen te laten stoppen. In de columns noemt hij Huttopia onder meer een mogelijke sekte en een 'kampeerrover', en beschuldigt hij het concern van overtreding van de Recron-voorwaarden, vriendjespolitiek met Staatsbosbeheer en machtsmisbruik. In de e-mails stelt hij dat Huttopia speelt met de gezondheid van gasten (gevaarlijk zwemwater, open riolering, legionella), dat kinderen van klanten worden gepest en dat medewerkers op naam beschuldigd worden van misstanden. Hij liet ook weten dat ANWB-juristen een wetsovertreding zouden hebben bevestigd. Op een eerdere zitting in Zutphen over de beëindiging van zijn jaarplaats hadden partijen een schikking getroffen. De columnist stelde dat Huttopia daarom geen aanpassing van de columns meer kon eisen, maar de rechter wees dat af: Huttopia betwistte dat zo'n afspraak was gemaakt en uit het proces-verbaal bleek er niets van. Bij de inhoudelijke beoordeling woog de rechter twee gelijkwaardige rechten tegen elkaar af: de bescherming van eer en goede naam van Huttopia en de vrijheid van meningsuiting van de columnist. Een columnist mag scherp en kritisch over zijn persoonlijke ervaringen schrijven, maar geen lichtvaardige beschuldigingen doen die onvoldoende steun vinden in de feiten. Hier presenteerde hij gezondheidsrisico's, wetsovertredingen en persoonlijk verwijtbare gedragingen als vaststaande feiten. Hij kon ook op de zitting niet aangeven waarop hij dat baseerde en verwees vooral naar zijn eigen beleving en wat hij van anderen had gehoord. Dat zijn website maar vijf keer per dag wordt bekeken, nam de reputatieschade niet weg, zeker gezien het grote aantal verstuurde e-mails en de aanwezige pers. De afweging viel daarom in het voordeel van Huttopia uit. De vordering tot schadevergoeding van € 1.000 wees de rechter af. Een geldvordering is niet vanzelf spoedeisend, en Huttopia had niet gesteld of aannemelijk gemaakt dat zij een bodemprocedure niet kon afwachten. Ook de gevraagde algemene verboden voor de toekomst werden afgewezen. Die waren te ruim geformuleerd om te kunnen worden nageleefd en gehandhaafd, en Huttopia kon ze op de zitting niet concreter maken. Wel benadrukte de rechter dat de columnist de oorspronkelijke inhoud niet opnieuw in een andere vorm mag publiceren, ook niet in het boek dat hij wil uitbrengen. De voorzieningenrechter veroordeelt de columnist om binnen zeven dagen na betekening van het vonnis de vier columns op de aangegeven punten aan te passen of te verwijderen, op straffe van een dwangsom van € 500 per dag met een maximum van € 25.000. Daarnaast moet hij binnen dezelfde termijn drie maanden lang een rectificatie op zijn website plaatsen waarin staat dat de beschuldigingen onjuist waren en geen steun vonden in de feiten, ook onder een dwangsom van € 500 per dag tot maximaal € 25.000. Omdat hij grotendeels in het ongelijk is gesteld, betaalt hij de proceskosten van € 2.227,46, vermeerderd met wettelijke rente als hij niet binnen veertien dagen betaalt.