ECLI:NL:RBMNE:2026:908, Rechtbank Midden-Nederland, 11-03-2026, UTR 25/6160 — RBMNE:2026:908
Samenvatting
Verzoek om voorlopige voorziening niet ontvankelijk; geen connexiteit.
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBDHA:2026:338, Rechtbank Den Haag, 09-01-2026, NL25.11988
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:3853, Rechtbank Midden-Nederland, 25-07-2025, UTR 25/2354
Rechtbank Midden-Nederland · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:473, Rechtbank Midden-Nederland, 17-02-2025, 16/200146.24
Rechtbank Midden-Nederland · Strafrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:486, Rechtbank Midden-Nederland, 17-02-2025, 16.179182.24
Rechtbank Midden-Nederland · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Midden-NederlandRechtsgebied
Bestuursrecht; BestuursprocesrechtZaaknummer
UTR 25/6160
Procedure
Voorlopige voorziening
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr. G. Schnitzler
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een man uit de regio Utrecht vroeg de gemeente Utrecht op 20 en 24 februari 2026 om informatie op grond van de Wet open overheid (Woo), de wet waarmee burgers overheidsinformatie kunnen opvragen. De gemeente besliste niet binnen de wettelijke termijn. Daarop stelde de man op 14 september 2026 beroep in bij de rechtbank, omdat het college van burgemeester en wethouders volgens hem niet volledig had beslist. Na het beroep ging de gemeente alsnog aan de slag. Op 31 augustus 2026 nam het college een eerste deelbesluit en op 12 oktober 2026 een tweede en laatste deelbesluit op de verzoeken. Op 16 oktober 2026 liet de man de rechtbank weten dat hij zijn beroep wilde handhaven. De rechtbank besloot zonder zitting, omdat een mondelinge behandeling in deze zaak niet nodig was. De man wilde met zijn beroep bereiken dat de gemeente alsnog een besluit nam op zijn verzoeken. Met het besluit van 12 oktober 2026 had de gemeente volledig beslist en was dat doel bereikt. Daarmee was zijn belang bij een beroep tegen het uitblijven van een besluit weggevallen. Dat deel van het beroep is daarom kennelijk niet-ontvankelijk. Een beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit heeft van rechtswege ook betrekking op een besluit dat alsnog wordt genomen. Omdat het hier om de beoordeling van een Woo-verzoek gaat, vond de rechtbank het wenselijk dat de gemeente het besluit eerst zelf opnieuw bekijkt. Zij stuurde het beroep tegen het besluit van 12 oktober 2026 daarom door naar het college, dat het als bezwaarschrift moet behandelen. Over de inhoud van dat besluit doet de rechtbank dus geen uitspraak. De man kreeg wel gelijk op één punt. Toen hij beroep instelde, was de gemeente in gebreke gesteld en had zij nog steeds niet beslist. Hij heeft het beroep dus terecht ingesteld. De rechtbank bepaalde daarom dat de gemeente het griffierecht van € 200 aan hem moet vergoeden. Proceskosten die voor vergoeding in aanmerking komen, waren er niet. De rechtbank verklaarde het beroep tegen het uitblijven van een besluit niet-ontvankelijk, verwees het beroep tegen het besluit van 12 oktober 2026 door naar het college voor behandeling als bezwaar en droeg de gemeente op € 200 griffierecht aan de man te vergoeden.
Een vrouw uit de regio Utrecht kreeg een definitieve beschikking over haar compensatie kinderopvangtoeslag en maakte daar bezwaar tegen. De Dienst Toeslagen ontving dat bezwaarschrift op 27 maart 2025. Een besluit bleef daarna uit. Meer dan anderhalf jaar later heeft de rechtbank de dienst opgedragen binnen twee weken alsnog een beslissing te nemen, op straffe van een dwangsom. De dienst had de definitieve beschikking op 27 december 2024 genomen. De beslistermijn voor het bezwaar begon op 28 maart 2025 te lopen en verliep op 31 juli 2025. Daarna gebeurde niets. In juli 2026 stelde de vrouw de dienst via haar gemachtigde in gebreke, een schriftelijke waarschuwing dat een besluit te lang uitblijft. De dienst ontving die brief op 10 juli 2026. Meer dan twee weken later, op 19 augustus 2026, stelde zij beroep in tegen het niet tijdig beslissen. Dat is de route die de wet daarvoor voorschrijft. Dat de beslistermijn was overschreden, was tussen partijen niet in geschil. De Dienst Toeslagen diende een verweerschrift in. De rechtbank hield geen zitting, omdat dat in deze zaak niet nodig was. Zij verklaarde het beroep gegrond. Omdat de dienst nog geen besluit had genomen, moet hij dat alsnog doen. De rechtbank gebruikte daarvoor de maatstaf die de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op 26 maart 2025 formuleerde. Bij beroepen tegen het niet tijdig beslissen op bezwaar is een nadere beslistermijn van zestig weken na het verstrijken van de wettelijke termijn realistisch. Zijn die zestig weken bij de uitspraak al verstreken, dan geldt een termijn van twee weken na verzending van de uitspraak. Hier waren sinds 31 juli 2025 al meer dan zestig weken verstreken, dus gold de korte termijn. De rechtbank bepaalde dat de dienst voor elke dag dat hij die termijn overschrijdt een dwangsom van € 100 moet betalen, tot een maximum van € 15.000. Volgens de rechtbank zijn die bedragen volgens het beleid van de rechtspraak het uitgangspunt in dit soort zaken en was er geen reden om ervan af te wijken. De Dienst Toeslagen moet de proceskosten van de vrouw vergoeden. De rechtbank stelde die vast op € 467: één punt voor het indienen van het beroepschrift, met een waarde van € 934 per punt en een wegingsfactor van 0,5. Ook moet de dienst het betaalde griffierecht van € 54 terugbetalen. De rechtbank verklaarde het beroep gegrond en vernietigde het niet tijdig nemen van een besluit. Zij droeg de Dienst Toeslagen op uiterlijk twee weken na verzending van de uitspraak een besluit op bezwaar bekend te maken. Bij overschrijding betaalt de dienst een dwangsom van € 100 per dag, met een maximum van € 15.000. Verder veroordeelde zij de dienst in de proceskosten van € 467 en droeg zij hem op het griffierecht van € 54 te vergoeden.
Een vrouw uit de regio Utrecht maakte op 20 mei 2025 bezwaar tegen de definitieve beschikking over haar compensatie kinderopvangtoeslag. Een jaar later had de Dienst Toeslagen daar nog altijd niet op beslist. De vrouw stelde de Dienst op 18 februari 2026 in gebreke en ging, toen ook daarna een besluit uitbleef, bij brief van 24 september 2026 in beroep bij de rechtbank Midden-Nederland, zittingsplaats Utrecht. Tussen partijen was niet in geschil dat de Dienst Toeslagen te laat was. De wettelijke beslistermijn voor het bezwaar liep af op 3 november 2025. De Dienst had de definitieve beschikking op 19 mei 2025 genomen en het bezwaarschrift op 22 mei 2025 ontvangen. De rechtbank vond een zitting niet nodig en deed de zaak af zonder partijen te horen. Omdat de Dienst nog geen besluit had genomen, moest de rechtbank bepalen binnen welke termijn dat alsnog moet gebeuren. Normaal is dat twee weken na verzending van de uitspraak. De rechtbank vond dit een bijzonder geval waarin die termijn te kort is en volgde de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 26 maart 2025. Daarin staat dat bij een beroep tegen het niet tijdig beslissen op bezwaar een nadere termijn van zestig weken na het verstrijken van de wettelijke beslistermijn realistisch is. Zijn die zestig weken al verstreken, dan geldt een termijn van twee weken. De uiterste datum waarop de Dienst moet beslissen kwam hiermee op 28 december 2026 te liggen. Voor het geval de Dienst die datum mist, legde de rechtbank een dwangsom op van € 100 per dag, met een maximum van € 15.000. Volgens de rechtbank zijn dit de bedragen die het beleid van de rechtspraak als uitgangspunt hanteert, en zij zag geen reden daarvan af te wijken. De rechtbank verklaarde het beroep gegrond en vernietigde het niet tijdig nemen van een besluit. De Dienst Toeslagen moet uiterlijk 28 december 2026 een besluit op bezwaar bekendmaken, bij overschrijding een dwangsom van € 100 per dag betalen tot maximaal € 15.000, de proceskosten van de vrouw vergoeden ten bedrage van € 467 en haar het betaalde griffierecht van € 54 teruggeven.
Een vrouw maakte op 20 januari 2025 bezwaar tegen de definitieve beschikking over haar compensatie kinderopvangtoeslag. De Dienst Toeslagen had dat bezwaar volgens de wettelijke termijn uiterlijk op 12 mei 2025 moeten afhandelen, maar liet niets van zich horen. Meer dan zestig weken later had de vrouw nog steeds geen besluit. De vrouw stelde Dienst Toeslagen op 3 september 2026 in gebreke. Dat is een schriftelijke waarschuwing dat een bestuursorgaan te laat is en alsnog moet beslissen. Toen er ook daarna geen besluit kwam, stelde zij bij brief van 29 september 2026 beroep in bij de rechtbank Midden-Nederland. De rechtbank vond een zitting niet nodig en deed de zaak af op de stukken. Tussen partijen was niet in geschil dat de beslistermijn was overschreden. Normaal moet een bestuursorgaan na zo'n uitspraak binnen twee weken alsnog beslissen. De rechtbank volgde hier de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, die in maart 2025 oordeelde dat bij beroepen tegen het niet op tijd beslissen op bezwaar een nadere termijn van zestig weken na het verstrijken van de wettelijke termijn realistisch is. Zijn die zestig weken al verstreken, dan geldt een termijn van twee weken na verzending van de uitspraak. Omdat sinds 12 mei 2025 al meer dan zestig weken waren verstreken, geldt hier die korte termijn van twee weken. Om de Dienst Toeslagen onder druk te zetten, legde de rechtbank een dwangsom op van € 100 voor elke dag dat de termijn wordt overschreden, met een maximum van € 15.000. Volgens de rechtbank is dat het uitgangspunt in het beleid van de rechtspraak en zag zij geen reden daarvan af te wijken. Daarnaast had de vrouw verzocht om vaststelling van de wettelijke dwangsom die een bestuursorgaan verschuldigd is als het te laat beslist. Die bedraagt maximaal 42 dagen lang oplopende bedragen van € 23, € 35 en € 45 per dag. De Dienst Toeslagen had die dwangsom niet in een besluit vastgesteld, maar alleen in het verweerschrift berekend. De rechtbank stelde het bedrag zelf vast op het maximum van € 1.442, omdat er inmiddels 42 dagen verstreken waren sinds de Dienst in gebreke was gesteld. De rechtbank verklaarde het beroep gegrond en vernietigde het niet tijdig nemen van een besluit. De Dienst Toeslagen moet uiterlijk twee weken na verzending van de uitspraak beslissen op het bezwaar, op straffe van de dwangsom van € 100 per dag. Verder moet de Dienst de vrouw een dwangsom van € 1.442 betalen, een proceskostenvergoeding van € 467 en het betaalde griffierecht van € 54 vergoeden.
Een vrouw uit de regio Utrecht maakte op 23 juli 2024 bezwaar tegen de definitieve beschikking compensatie kinderopvangtoeslag. Zo'n bezwaar moet de Dienst Toeslagen in beginsel binnen een wettelijke termijn afhandelen, maar ruim twee jaar later had zij nog geen beslissing. De vrouw stelde daarom beroep in omdat de dienst niet op tijd had beslist. Dat de beslistermijn was overschreden, betwistte niemand. De Dienst Toeslagen was al op 20 december 2024 in gebreke gesteld. Toen de vrouw daarna beroep instelde, bij brief van 25 september 2026, waren veel meer dan de vereiste twee weken verstreken sinds die ingebrekestelling. De rechtbank nodigde partijen niet uit voor een zitting, omdat dat in deze zaak niet nodig was. De Dienst Toeslagen diende wel een verweerschrift in. De rechtbank verklaart het beroep gegrond. Omdat er nog geen besluit lag, moest de rechtbank bepalen binnen welke termijn de dienst alsnog moest beslissen. Normaal is dat twee weken na verzending van de uitspraak, maar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State oordeelde op 26 maart 2025 dat in zaken als deze een termijn van zestig weken na het verstrijken van de wettelijke beslistermijn realistisch is. Zijn die zestig weken al verstreken, dan geldt een termijn van twee weken na verzending van de uitspraak. De rechtbank sluit zich bij die lijn aan. De Dienst Toeslagen nam de definitieve beschikking op 14 juni 2024. Het bezwaarschrift kwam op 22 juli 2024 binnen. De beslistermijn liep daardoor van 27 juli 2024 tot 29 november 2024, en daarna zijn meer dan zestig weken verstreken. De dienst moet dus uiterlijk twee weken na verzending van de uitspraak een besluit op bezwaar bekendmaken. Om de dienst daartoe aan te zetten, legt de rechtbank een dwangsom op van € 100 voor elke dag dat de termijn wordt overschreden, met een maximum van € 15.000. Dat zijn volgens het beleid van de rechtspraak de uitgangsbedragen in dit soort zaken, en de rechtbank zag geen reden om af te wijken. De Dienst Toeslagen moet de vrouw bovendien het betaalde griffierecht van € 54 vergoeden. Proceskosten die voor vergoeding in aanmerking komen waren er niet.