Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBNHO:2015:7842Bestuursrecht; Belastingrecht

Rechter vernietigt boete escortbureau wegens onbewezen grove schuld — RBNHO:2015:7842

Omzetbelasting escortbureau: maatstaf van heffing en vergrijpboete

Eiser / verzoeker

Exploitante escortbureau X1

VS

Verweerder / gedaagde

Inspecteur van de Belastingdienst, kantoor Amsterdam

Beroep gegrond verklaard: vergrijpboete van €9.133 vernietigd, naheffingsaanslag omzetbelasting van €45.670 blijft in stand, en eiseres krijgt €5.500 immateriëleschadevergoeding wegens termijnoverschrijding.

  • Escortbureau is omzetbelasting verschuldigd over het volledige all-in bedrag dat klanten betalen, niet alleen over de bemiddelingsfee
  • Vernietiging navorderingsaanslag inkomstenbelasting 2003 wekt geen vertrouwen voor de omzetbelasting, omdat het verschillende heffingen met een andere grondslag betreft
  • Vergrijpboete vernietigd: Belastingdienst heeft niet bewezen dat sprake was van grove schuld, nu eiseres een pleitbaar standpunt innam en handelde na overleg met haar boekhouder
  • Immateriëleschadevergoeding van €5.500 toegekend wegens overschrijding van de redelijke termijn met meer dan vijf jaar

Samenvatting

Een vrouw die in de periode 2002-2004 een escortbureau dreef, werd geconfronteerd met een forse naheffingsaanslag omzetbelasting én een vergrijpboete. De Belastingdienst had haar aanvankelijk ruim 68.000 euro nageheven en een boete van ruim 34.000 euro opgelegd. Na bezwaar werden deze bedragen al teruggebracht naar respectievelijk 45.670 euro en 9.133 euro. De vrouw trok vervolgens naar de rechter.

Het centrale geschil draaide om de vraag óf zij als escortbureau bemiddelaar was tussen klant en escortdame, of dat zij zelf de dienstverlener was. De vrouw betoogde dat zij slechts voor zichzelf omzetbelasting verschuldigd was over het deel van de prijs dat zij zelf opstak — haar bemiddelingsfee. De Belastingdienst stelde dat de klant één dienst afnam van het bureau, en dat de volledige all-in prijs als maatstaf van heffing moest gelden.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De rechtbank volgde de Belastingdienst op dit punt. Uit de feiten bleek dat de vrouw tarieven vaststelde, adverteerde, klanten koppelde aan escortdames, vervoer regelde via haar echtgenoot, klachten afhandelde en toezicht hield op begin- en eindtijden van de dienstverlening. Dat was beduidend meer dan louter bemiddelen. De klant sloot de overeenkomst met het bureau, de escortdame voerde die uit — en als de klant een klacht had, wendde hij zich tot de bureauhouder. De rechtbank concludeerde dan ook dat de vrouw omzetbelasting verschuldigd was over het volledige door de klant betaalde bedrag.

Een beroep op het vertrouwensbeginsel strandde. De vrouw wees erop dat een eerder opgelegde navorderingsaanslag inkomstenbelasting over 2003 was vernietigd, maar de rechtbank oordeelde dat dit geen vertrouwen kon wekken voor de omzetbelasting: het zijn andere heffingen met een andere grondslag. Ook een beroep op informatie op de website van de Belastingdienst hielp niet — die informatie betrof algemene voorlichting over bemiddeling en bood geen houvast voor haar specifieke situatie.

Wél kreeg de vrouw volledig gelijk over de boete. De Belastingdienst had een vergrijpboete opgelegd wegens grove schuld: de vrouw zou laakbaar slordig hebben gehandeld door niet te handelen conform het standpunt van de fiscus. De rechtbank veegde die redenering van tafel. De vrouw had consequent een juridisch verdedigbaar standpunt ingenomen — dat zij bemiddelaar was — en had daarnaar gehandeld, ook na overleg met haar boekhouder. Dat haar visie juridisch onjuist bleek, maakt haar handelen nog niet grove schuld. De vergrijpboete van 9.133 euro werd volledig vernietigd.

Daarnaast kende de rechtbank de vrouw een schadevergoeding toe wegens overschrijding van de redelijke termijn. Vanaf het begin van de bezwaarfase in februari 2008 tot aan de uitspraak in augustus 2015 verstreek ruim zeven en een half jaar — inclusief een periode die buiten beschouwing bleef, resteerde een overschrijding van meer dan vijf en een half jaar. De rechtbank kende per half jaar overschrijding 500 euro toe, totaal 5.500 euro. De Belastingdienst moet ook de proceskosten en het griffierecht van de vrouw vergoeden.

Betrokken advocaten

mr. P.J.M. Verploeg

eiser

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

AWB - 14 _ 512

Procedure

Eerste aanleg - meervoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechters

  • mw. mr. A. van Dongen
  • dhr. mr. M.C.A. Onderwater
  • mw. mr.drs. A.E. Keulemans
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Rechtbank vraagt EU-hof naar douane-indeling van zitzak en hoes: kussen of meubel?

Een importeur van zitzakken, ook wel beanbags genoemd, strijdt met de Douane over de vraag in welke tariefcategorie zijn product thuishoort. Het gaat om een gevulde zitzak van 190 bij 140 centimeter, 7,5 kilo zwaar en met een inhoud van 350 liter, en om het lege omhulsel daarvan. Die indeling bepaalt onder meer welk invoertarief geldt. De Douane gaf in januari 2025 twee bindende tariefinlichtingen af: de gevulde zitzak kwam in de categorie 'artikelen voor bedden en dergelijke' (kussens, poefs en peluws), het lege omhulsel in de categorie 'andere geconfectioneerde artikelen van textiel'. De importeur wil beide producten ingedeeld zien als zitmeubel. Zijn bezwaar werd in juli 2025 afgewezen, waarna hij in beroep ging bij de rechtbank Noord-Holland. De Douane vond zelf eigenlijk ook dat de zitzak een zitmeubel is, maar voelt zich gebonden aan een Europese uitvoeringsverordening uit december 2024. Daarin heeft de Europese Commissie bepaald dat het lege omhulsel van zo'n zitzak onder 'andere geconfectioneerde artikelen' valt. In de motivering staat dat de gevulde zitzak vergelijkbaar is met een kussen en geen zitmeubel, omdat hij instabiel is en meegeeft onder het lichaamsgewicht. Beide partijen hebben de rechtbank gevraagd vragen te stellen over de geldigheid van die verordening. De rechtbank heeft het product zelf bestudeerd en uitgeprobeerd. Met de twee riemen vast krijgt de zitzak een zitgedeelte en een rugleuning. Bij herhaald gebruik schuift de vulling van piepschuimbolletjes weg en zit de gebruiker steeds lager, tot de zitzak wordt opgeschud. Zonder riemen is de zitzak een groot kussen om op te zitten of te liggen. Volgens de rechtbank is de zitzak geen artikel voor bedden. Hij wordt zelfstandig op de grond gebruikt en niet bij een bed, en hij is geen kussen of matras in de zin van beddengoed. De rechtbank wijst er ook op dat de Commissie in vier eerdere verordeningen (over een hondenmand, een verwarmingsmat, een kampeermat en een koelmat) indeling bij artikelen voor bedden juist uitsloot, omdat die producten niet bij een bed worden gebruikt. Of de uitleg van die categorie consistent is, vindt de rechtbank twijfelachtig. Voorlopig oordeelt de rechtbank dat de zitzak onder zitmeubelen valt, of anders onder 'andere meubelen'. Vormvastheid is geen voorwaarde voor die laatste categorie. Het omhulsel is dan een onderdeel van dat meubel en hoort in dezelfde categorie, zodat het niet onder geconfectioneerde textielartikelen kan vallen. Een compleet zitmeubel is het lege omhulsel volgens de rechtbank niet, want de vulling ontbreekt. De rechtbank mag een Europese verordening zelf niet ongeldig verklaren en moet daarom het Hof van Justitie in Luxemburg om uitleg vragen. De rechtbank legt het Hof twee vragen voor. De eerste is of de categorie 'artikelen voor bedden en dergelijke' aldus moet worden uitgelegd dat de zitzak daaronder valt. Als dat niet zo is, vraagt de rechtbank of de uitvoeringsverordening ongeldig is voor zover daarin het omhulsel als geconfectioneerd textielartikel wordt ingedeeld. Alle verdere beslissingen houdt de rechtbank aan en het geding wordt geschorst tot het Hof heeft geantwoord. Tegen deze tussenbeslissing staat geen hoger beroep open.

Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht; Belastingrecht
RBNHO:2026:12454
Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht; Belastingrecht
RBNHO:2026:12896
Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht; Belastingrecht
RBNHO:2026:12552
Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht; Belastingrecht
RBNHO:2026:12014
Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht; Belastingrecht