Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBNHO:2016:5460Strafrecht

Rechtbank schrapt € 5.000 van ontnemingsbedrag van € 17,95 miljoen na trage afpersingszaak — RBNHO:2016:5460

ontneming wederrechtelijk verkregen voordeel uit afpersing

Eiser / verzoeker

Openbaar Ministerie

VS

Verweerder / gedaagde

veroordeelde

Veroordeelde moet € 17.952.921,75 aan de Staat betalen ter ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel uit drie afpersingen, € 5.000 minder dan het geschatte voordeel wegens overschrijding van de redelijke termijn.

  • Rechtbank stelt wederrechtelijk verkregen voordeel uit drie afpersingen vast op € 17.957.921,75
  • Verweer verworpen dat geld dat via een tussenpersoon liep niet aan veroordeelde toekwam: het geld werd voor hem gestald zoals bij een bank
  • Vrijspraak van witwassen van € 250.000 staat toerekening van dat bedrag aan de ontnemingsvordering niet in de weg, omdat de vordering op de afpersing zelf is gebaseerd
  • Redelijke termijn ernstig overschreden: financieel onderzoek dateert van 2006, vordering van 2007, en na het vernietigde vonnis van 2012 verstreken nog eens bijna vier jaar
  • Ontnemingsbedrag verminderd met het door de Hoge Raad gehanteerde maximum van € 5.000 wegens de termijnoverschrijding

Samenvatting

Een man die eerder tot negen jaar cel werd veroordeeld voor onder meer meerdere afpersingen en witwassen, moet bijna € 18 miljoen aan de Staat afdragen als wederrechtelijk verkregen voordeel uit die misdrijven. Het geld was afkomstig uit drie afpersingszaken: van één slachtoffer perste hij ruim € 17 miljoen af via betalingen die naar rekeningen van een tussenpersoon liepen, van een tweede slachtoffer destijds fl. 600.000 en van een derde slachtoffer € 1 miljoen.

De rechtbank Noord-Holland moest zich opnieuw over de zaak buigen nadat het gerechtshof Amsterdam in 2014 een eerder ontnemingsvonnis van de rechtbank Haarlem uit 2012 had vernietigd en de zaak had teruggewezen. De advocaat van de veroordeelde voerde aan dat het grootste deel van het bedrag, de betalingen die via een tussenpersoon liepen, niet aan zijn cliënt kon worden toegerekend omdat die tussenpersoon de daadwerkelijke beschikkingsmacht over het geld zou hebben gehad. De rechtbank verwierp dat verweer: uit verklaringen van het slachtoffer en getuigen bleek dat het geld voor de veroordeelde werd 'gestald' bij de tussenpersoon, net als bij een bank, en dat de schuld van het slachtoffer aan de veroordeelde door de betalingen afnam. Ook het argument dat een deel van € 250.000 niet aan de veroordeelde kon worden toegerekend omdat hij van het witwassen van dat bedrag was vrijgesproken, ging niet op: hij was wel veroordeeld voor de afpersing van dat bedrag, en de ontnemingsvordering was op die afpersing gebaseerd.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De rechtbank rekende de opbrengsten van de drie afpersingen bij elkaar op en kwam uit op een geschat wederrechtelijk verkregen voordeel van € 17.957.921,75. Bij de twee andere afpersingen, waarbij de veroordeelde samen met anderen had gehandeld, verdeelde de rechtbank de opbrengst naar rato van ieders aandeel of leidinggevende rol in de criminele organisatie.

De verdediging wees erop dat de procedure enorm lang had geduurd: de machtiging voor het financieel onderzoek naar het vermogen van de veroordeelde dateerde al van januari 2006, meer dan tien jaar voor deze uitspraak, en de vordering zelf was al in 2007 aangekondigd. Zowel de raadsman als de officieren van justitie waren het erover eens dat de redelijke termijn was overschreden. De officieren van justitie vonden dat met de enkele constatering daarvan kon worden volstaan, zoals de rechtbank Haarlem in het latere vernietigde vonnis van 2012 ook al had gedaan. De rechtbank Noord-Holland ging daar niet in mee: sinds dat vonnis van 2012 waren bijna vier jaar verstreken zonder dat de situatie voor de veroordeelde wezenlijk was gewijzigd, en die vertraging kon niet aan hem worden toegerekend. Daarom kon niet langer met een enkele constatering worden volstaan.

De rechtbank volgde de vaste lijn van de Hoge Raad dat het ontnemingsbedrag bij overschrijding van de redelijke termijn met 10% wordt verminderd, met een maximum van € 5.000. Omdat het voordeel in deze zaak zo veel groter was dan dat plafond, kwam de vermindering uit op het volledige maximum van € 5.000. Een verzoek van de officieren van justitie om bij de berekening ook het rentevoordeel van de veroordeelde te betrekken, wees de rechtbank af onder verwijzing naar rechtspraak van de Hoge Raad hierover.

De rechtbank stelde het wederrechtelijk verkregen voordeel vast op € 17.957.921,75 en legde de veroordeelde de verplichting op om € 17.952.921,75 aan de Staat te betalen ter ontneming van dat voordeel.

Betrokken advocaten

mr. A.A. Franken

veroordeelde

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Strafrecht

Zaaknummer

15/750018-04

Procedure

Eerste aanleg - meervoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechters

  • mw. mr. E.J. Bellaart
  • dhr. mr. S. Jongeling
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBNHO:2026:15293
Rechtbank Noord-Holland·
Strafrecht
RBNHO:2026:15240
Rechtbank Noord-Holland·
Strafrecht
RBNHO:2026:15261
Rechtbank Noord-Holland·
Strafrecht
RBNHO:2026:15256
Rechtbank Noord-Holland·
Strafrecht
RBNHO:2026:15247
Rechtbank Noord-Holland·
Strafrecht