Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBNHO:2019:7999Bestuursrecht

Vergunning voor laadpalen bij wegrestaurant vernietigd: andere aanbieders hadden moeten kunnen meedingen — RBNHO:2019:7999

vergunning e-laadpunt als aanvullende voorziening, Dienstenrichtlijn

Eiser / verzoeker

Fastned

VS

Verweerder / gedaagde

minister van Infrastructuur en Waterstaat

Beroep gegrond en vergunning vernietigd; minister vergoedt € 338 griffierecht en betaalt € 1.280 proceskosten.

  • De rechtbank bouwt voort op de tussenuitspraak van 14 december 2018: het gebrek in de motivering is niet hersteld
  • Verkeersveiligheid kan een dwingende reden van algemeen belang zijn, de beschikkingsmacht over de grond niet
  • Het onderscheid tussen houders van een basisvoorziening en andere aanbieders is niet evenredig, omdat minder beperkende alternatieven bestaan
  • Artikel 10 van de Dienstenrichtlijn heeft rechtstreekse werking; vergunning vernietigd

Samenvatting

Wie aan een rijksweg een oplaadpunt voor elektrische auto's wil, heeft een vergunning nodig, en volgens het beleid van de minister van Infrastructuur en Waterstaat kunnen alleen houders van een zogeheten basisvoorziening (zoals een wegrestaurant of tankstation) zo'n punt als aanvullende voorziening krijgen. Bij verzorgingsplaats Den Ruygen Hoek langs de A4 in Haarlemmermeer kreeg het wegrestaurant op 26 september 2017 een vergunning voor zes oplaadpalen. Fastned, die op dezelfde plek al een laadpunt als basisvoorziening mocht exploiteren, vond dat andere partijen zoals zijzelf hadden moeten kunnen meedingen.

De rechtbank had op 14 december 2018 al een tussenuitspraak gedaan. Daarin oordeelde ze dat de minister niet had uitgelegd waarom het onderscheid tussen houders van een basisvoorziening en andere aanbieders gerechtvaardigd is door een dwingende reden van algemeen belang, zoals de Europese Dienstenrichtlijn eist. De minister kreeg de kans dat gebrek te herstellen. Het gaat in deze einduitspraak dus om de vraag of die herstelpoging is geslaagd. De rechtbank had de zaak op 10 oktober 2018 op zitting behandeld.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De minister stuurde een aanvullende motivering. De rechtbank stelde eerst vast dat artikel 10 van de Dienstenrichtlijn rechtstreekse werking heeft, zodat Fastned zich daarop kan beroepen. De minister voerde twee redenen aan voor het onderscheid: de verkeersveiligheid en doelmatige inrichting van de verzorgingsplaats, en het feit dat de grond bij de basisvoorzieningen veelal aan de houder daarvan is verhuurd. De rechtbank vond het eerste argument een dwingende reden van algemeen belang. Het tweede niet: verhuur van de grond kan een privaatrechtelijke belemmering opleveren, maar dat is iets anders dan een dwingende reden van algemeen belang.

Daarna kwam de vraag of het onderscheid evenredig is, dus of er minder beperkende alternatieven zijn. Die zijn er volgens de rechtbank. Sinds 2012 kent het beleid het laadpunt ook als basisvoorziening, met eigen infrastructuur of veilig ingepast in de bestaande opzet. Daarmee heeft de minister het standpunt verlaten dat laadpunten uit oogpunt van verkeersveiligheid bij de bestaande voorzieningen moeten worden gegroepeerd. Verder is de verhuur van de grond op een verzorgingsplaats gedeeltelijk en tijdelijk, bijvoorbeeld zijn de parkeerplaatsen meestal niet verhuurd. De minister had niet onderbouwd dat er geen grond beschikbaar is voor een ander dan de houder van de basisvoorziening om nabij die basisvoorziening een laadpunt te exploiteren. Het is volgens de rechtbank ook niet duidelijk waarom voor de verkeersveiligheid van belang zou zijn wie het laadpunt exploiteert. Bovendien kunnen verkeersveiligheid en indeling van de verzorgingsplaats worden afgedwongen met voorschriften in de vergunning.

De conclusie was dat het onderscheid in strijd is met artikel 10, tweede lid, onder c, van de Dienstenrichtlijn. De minister had dat deel van de Kennisgeving buiten toepassing moeten laten en ook andere partijen moeten laten meedingen. Het gebrek in de motivering was dus niet hersteld, en het besluit was bovendien in strijd met het zorgvuldigheidsbeginsel.

De rechtbank verklaarde het beroep van Fastned gegrond en vernietigde het besluit van 26 september 2017. De minister moet het griffierecht van € 338 aan Fastned vergoeden en de proceskosten betalen, vastgesteld op € 1.280.

Betrokken advocaten

mr. L.P.W. Mensink

eiser

Kennedy Van der Laan, AMSTERDAM

224 uitspraken

mr. A.R. van Rijn

derde-partijen

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Bestuursrecht

Zaaknummer

AWB - 18 _ 2075

Procedure

Eerste aanleg - meervoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechters

  • dhr. mr.drs. B. Veenman
  • dhr. mr.drs. J.H.A.C. Everaerts
  • dhr. mr. J.J. Maarleveld
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBNHO:2026:15593
Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht
Voorzieningenrechter wijst spoedverzoek tegen woningbouw De Bolstoren in Nieuw-Vennep af: beroep al ongegrond

Een bewoner uit Nieuw-Vennep wilde voorkomen dat het voormalige kantoorgebouw De Bolstoren wordt omgebouwd tot 104 woningen met 580 m² horeca in de plint. Het college van burgemeester en wethouders van Haarlemmermeer had daarvoor twee omgevingsvergunningen verleend aan De Raad Development uit Katwijk. De man maakte bezwaar tegen die vergunningen en vroeg de voorzieningenrechter om een spoedmaatregel, een zogeheten voorlopige voorziening, zodat de bouwplannen intussen niet doorgaan. Het college verklaarde het bezwaar op 20 oktober 2026 kennelijk niet-ontvankelijk. Volgens het college was de man te laat met zijn bezwaar, en niet om een reden die zijn termijnoverschrijding verschoonbaar maakte. De man ging daartegen in beroep bij de rechtbank. Daardoor gold zijn verzoek om een spoedmaatregel als een verzoek dat hangende dat beroep werd gedaan. De voorzieningenrechter besliste zonder zitting. Dat mag als een verzoek kennelijk niet-ontvankelijk is, zoals artikel 8:83, derde lid, van de Algemene wet bestuursrecht bepaalt. Een spoedmaatregel kan alleen worden getroffen zolang er een bezwaar- of beroepsprocedure loopt. Die procedure was er niet meer. De rechtbank had op dezelfde dag, 10 november 2026, het beroep van de man tegen het besluit van het college ongegrond verklaard. Daarmee was er niets meer waarop een voorlopige voorziening kon aansluiten. Over de inhoud van de vergunningen of over de vraag of de man te laat was met zijn bezwaar, oordeelde de voorzieningenrechter in deze uitspraak niet. Het oordeel in een spoedprocedure heeft bovendien een voorlopig karakter en bindt de rechtbank niet in een eventuele bodemprocedure. De voorzieningenrechter zag geen reden voor een proceskostenveroordeling. Tegen de uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open. De voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Holland verklaarde het verzoek om voorlopige voorziening niet-ontvankelijk. De omgevingsvergunningen voor de transformatie van De Bolstoren blijven daardoor ongemoeid.

Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht
Rechter stopt deels openbaarmaking van dossier over bestrijdingsmiddel Calypso na verzoek fabrikant

Een fabrikant van het gewasbeschermingsmiddel Calypso wil niet dat concurrentiegevoelige informatie over het middel op de website van het Ctgb komt te staan. Het Ctgb, het College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden, besloot in augustus 2026 een groot deel van het dossier openbaar te maken. Twee stichtingen hadden daar al in 2020 om gevraagd. Een deel van de gevraagde informatie is nu voorlopig geblokkeerd. De voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Holland beslist op het verzoek om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel die geldt totdat de rechter over het beroep zelf heeft beslist. De zaak heeft een lange voorgeschiedenis. Het Ctgb besliste op 4 maart 2020 over het verzoek van de stichtingen om openbaarmaking van het dossier over Calypso en de werkzame stof thiacloprid. De stichtingen gingen daartegen in beroep bij het College van Beroep voor het bedrijfsleven, dat zich op 18 augustus 2020 onbevoegd verklaarde en de zaak doorstuurde naar de rechtbank Gelderland. Die verwees het beroep in 2023 terug naar het Ctgb, dat het als bezwaar moest behandelen. Het bestreden besluit van 26 augustus 2026 verklaarde het bezwaar deels gegrond en deels ongegrond. Het Ctgb kondigde aan de openbaar te maken documenten twee weken na bekendmaking op zijn website te publiceren. Bij het besluit hoort een inventarislijst van 637 documenten. Op verzoek van de voorzieningenrechter beperkte de fabrikant haar verzet tot vier documenten. Drie daarvan (nummers 377, 475 en 476) bevatten volgens haar informatie over de ingrediënten van het middel, waardoor het bij openbaarmaking eenvoudig na te maken is. Het vierde (nummer 428) bevat informatie over onzuiverheden en de volledige specificatie van de werkzame stof, volgens de fabrikant commercieel cruciaal. Voor de eerste drie documenten stelde zij voor de concentraties van de co-formulanten, de hulpstoffen in het middel, aanvullend te zwarten. De chemische namen en CAS-nummers (internationale identificatienummers van stoffen) zouden zichtbaar blijven. Document 428 wilde zij vertrouwelijk laten behandelen. Het Ctgb verzette zich niet tegen toewijzing. De stichtingen wel. Zij vinden dat er geen toereikende grond is om de informatie te weigeren. Het middel is volgens hen niet langer toegelaten, zodat namaken niet mag. Document 476 gaat volgens hen over emissies in het milieu. Ze willen snel kunnen controleren of de productie van het middel het milieu heeft belast. De voorzieningenrechter wijst erop dat openbaarheid het uitgangspunt is en dat dit algemene belang zwaar weegt. Maar als het besluit nu al wordt uitgevoerd, wordt de informatie bij de stichtingen bekend en is dat feitelijk niet meer terug te draaien. Een inhoudelijke beoordeling van de bezwaren van de fabrikant in het beroep zou dan nagenoeg illusoir worden. Daarom wijst de rechter het verzoek alleen af als de aangevoerde weigeringsgrond evident onzinnig is en de belangen bij directe openbaarmaking zeer zwaarwegend zijn. Dat is hier niet gebleken. Deze procedure leent zich niet voor voldoende onderzoek naar de weigeringsgronden. De stichtingen hebben bovendien geen zwaarwegend spoedeisend belang gesteld. Het middel mag in Europa inmiddels niet meer worden gebruikt, waardoor een snelle controle op emissies onvoldoende urgent is. Niet valt in te zien dat zij de behandeling van het beroep niet kunnen afwachten. De rechter zag af van een zitting omdat het verzoek kennelijk gegrond is. De voorzieningenrechter schorst het besluit van 26 augustus 2026 tot op het beroep is beslist, maar alleen voor document 428 (geheel) en voor de concentraties van de co-formulanten in de documenten 377, 475 en 476. Voor de rest blijft het besluit gelden, dus het Ctgb moet de overige documenten wel openbaar maken, met inachtneming van de beperkingen uit het besluit. Het Ctgb moet de fabrikant het griffierecht van € 397 vergoeden en € 934 aan proceskosten betalen. Hoger beroep tegen deze uitspraak is niet mogelijk.

Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht
Taxichauffeur die Schiphol niet in mag houdt maand verblijfsontzegging, rechter wijst spoedverzoek af

Een taxichauffeur uit de regio mag een maand lang niet in het gebied rond Schiphol komen. De burgemeester van Haarlemmermeer legde hem die verblijfsontzegging op op grond van een beleidsregel over ongewenst taxi's aanbieden. Voor de chauffeur is dat zwaar: hij zegt dat zijn werk voor 99,9 procent bestaat uit het ophalen van klanten op Schiphol. De verblijfsontzegging werd op 18 oktober 2026 op schrift gesteld en op 26 oktober 2026 naar de man verstuurd. Hij maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Holland om een voorlopige voorziening. Zo'n voorziening is een spoedmaatregel die moet voorkomen dat een besluit al wordt uitgevoerd voordat op het bezwaar is beslist. De ontzegging was op 29 oktober 2026 ingegaan en loopt tot 29 november 2026. De voorzieningenrechter vroeg de burgemeester de ontzegging op te schorten, maar die liet per e-mail van 4 november 2026 weten daartoe niet bereid te zijn. Omdat de maatregel kort duurt en al liep, deed de rechter uitspraak zonder zitting. De chauffeur voerde aan dat de ontzegging hem raakt in zijn beroepsuitoefening en in het inkomen dat hij met zijn gebruikelijke ritten verdient. Ook stelde hij dat zijn bewegingsvrijheid wordt beperkt omdat hem de toegang tot een groot gebied is ontzegd. De voorzieningenrechter vindt de verblijfsontzegging niet evident onrechtmatig en ziet geen spoedeisend belang dat een voorziening rechtvaardigt. De ontzegging duurt maar een maand en belet de man volgens zijn eigen verklaring niet om klanten naar Schiphol te brengen. Ook kan hij elders als taxichauffeur werken. Hij kan dus nog steeds inkomen verwerven, al is het niet via zijn gebruikelijke werk. Een financiële noodsituatie is daarom niet aannemelijk. Bovendien kan hij de schade op de burgemeester verhalen als in bezwaar of beroep blijkt dat de ontzegging ten onrechte is opgelegd, zodat die schade niet onomkeerbaar is. De beperking van zijn bewegingsvrijheid is volgens de rechter inherent aan een verblijfsontzegging, en niet gebleken is dat die hem onevenredig raakt. De voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af. De chauffeur moet zich dus aan de verblijfsontzegging blijven houden. Voor een proceskostenveroordeling zag de rechter geen aanleiding. Tegen de uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.

Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht
RBNHO:2026:15210
Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht