Rechtbank verlaagt ontnemingsbedrag beleggersfraude met € 20.333 — RBNHO:2020:10120
ontneming wederrechtelijk verkregen voordeel
Eiser / verzoeker
Openbaar Ministerie
Verweerder / gedaagde
veroordeelde
Veroordeelde moet € 42.548,75 aan de Staat betalen ter ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel uit beleggersfraude met een biodieselproject.
- Rechtbank stelt het wederrechtelijk verkregen voordeel uit verduistering van beleggersgelden bij een biodieselproject vast op € 47.548,75
- Verweer dat een schikking met de curator het criminele karakter van het geld wegneemt, wordt verworpen wegens onvoldoende onderbouwing
- Een bedrag van € 23.000, besteed aan de aankoop van Luxemburgse entiteiten samen met twee mededaders, wordt bij gebrek aan aanknopingspunten pondspondsgewijs (voor een derde) aan veroordeelde toegerekend
- Wegens overschrijding van de redelijke termijn met 81 maanden vermindert de rechtbank het ontnemingsbedrag met € 5.000
- Betalingsverplichting wordt vastgesteld op € 42.548,75; de vordering van het openbaar ministerie wordt voor het overige afgewezen
Samenvatting
Een man die eerder was veroordeeld voor verduistering en witwassen in verband met een mislukt biodieselproject, moest van de rechtbank Noord-Holland een deel van zijn wederrechtelijk verkregen voordeel aan de Staat terugbetalen. De officier van justitie had gevorderd het voordeel vast te stellen op € 62.882,09 en dat volledige bedrag als betalingsverplichting op te leggen.
De zaak gaat terug op een eerder vonnis van dezelfde rechtbank uit 2018, waarin de man was veroordeeld tot een voorwaardelijke gevangenisstraf en een taakstraf omdat hij, als initiatiefnemer en bestuurder van het biodieselproject, geld van beleggers had verduisterd en witgewassen. Uit het ontnemingsrapport van de FIOD bleek dat een deel van de ingelegde beleggersgelden, in totaal ruim € 73.000, was overgemaakt naar de privérekening van de man. Daarnaast had hij samen met twee mededaders € 23.000 aan beleggersgeld gebruikt om twee Luxemburgse ondernemingen te kopen, een besteding die volgens de rechtbank buiten het aan de beleggers voorgehouden financiële plan viel en dus wederrechtelijk was.
De verdediging voerde aan dat het geld helemaal niet als opbrengst van een strafbaar feit kon worden gezien, onder meer omdat de man in 2012 met de curator een schikking ter finale kwijting had getroffen. Ook zou hij meer onkosten voor het project hebben gemaakt, waaronder een vergoeding voor zijn eigen werkzaamheden, dan door de FIOD in de berekening was meegenomen. De rechtbank verwierp beide verweren: de schikking met de curator was onvoldoende onderbouwd om het criminele karakter van het geld weg te nemen, en de gestelde onkosten en vergoeding waren evenmin aannemelijk gemaakt of onderbouwd.
Wel bracht de rechtbank een bedrag van € 34.000 in mindering, dat de man eerder al had terugbetaald aan een van de gedupeerde partijen op grond van een civiel vonnis. Voor het bedrag van € 23.000 dat samen met de twee mededaders aan de Luxemburgse ondernemingen was besteed, kon de rechtbank niet vaststellen wie welk deel van het voordeel had genoten. Omdat het dossier geen aanknopingspunten bood voor een andere verdeling, rekende de rechtbank dit bedrag pondspondsgewijs toe, zodat voor de man een derde deel, € 7.666,66, overbleef. Het resterende bedrag van bijna € 40.000 werd volledig aan hem toegerekend, omdat niemand anders daarvan had geprofiteerd. In totaal kwam de rechtbank zo uit op een wederrechtelijk verkregen voordeel van € 47.548,75.
Bij de vaststelling van de betalingsverplichting hield de rechtbank vervolgens rekening met een overschrijding van de redelijke termijn. De redelijke termijn in de ontnemingszaak was volgens de rechtbank al in maart 2012 begonnen te lopen, terwijl het vonnis pas eind 2020 werd gewezen: een overschrijding van 81 maanden, oftewel zes jaar en negen maanden. Anders dan de officier van justitie, die vond dat hiermee bij de eerdere strafoplegging al voldoende rekening was gehouden en die maximaal € 5.000 aftrek voorstelde, kende de rechtbank ook in de ontnemingszaak zelf een korting toe vanwege dit tijdsverloop.
De rechtbank verminderde het ontnemingsbedrag met € 5.000 en legde de man uiteindelijk de verplichting op om € 42.548,75 aan de Staat te betalen. De vordering van de officier van justitie werd voor het overige afgewezen. De duur van de gijzeling die bij niet-betaling maximaal kan worden gevorderd, is bepaald op 180 dagen.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBDHA:2025:13513, Rechtbank Den Haag, 23-07-2025, C/09/674239 / HA ZA 24-895
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht
ECLI:NL:GHAMS:2024:3145, Gerechtshof Amsterdam, 05-11-2024, 200.339.502/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBMNE:2024:2458, Rechtbank Midden-Nederland, 23-04-2024, 572840 HA RK 24-62
Rechtbank Midden-Nederland · Strafrecht
ECLI:NL:GHAMS:2023:958, Gerechtshof Amsterdam, 25-04-2023, 200.297.152/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-HollandRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
15/996504-11 (ontneming)
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- mw. mr. H.H.E. Boomgaart
- mw. mr. J.C. van den Bos
- mw. mr.drs. C.H. de Jonge van Ellemeet
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.