ECLI:NL:RBNHO:2022:1299, Rechtbank Noord-Holland, 27-01-2022, HAA- 20/6348 — RBNHO:2022:1299
Samenvatting
Verweerder heeft aan eiseres over de jaren 2016 en 2017 aanslagen precariobelasting opgelegd. Over het jaar 2016 is in geschil of deze tijdig is vastgesteld en voor de aanslagen 2016 en 2017 houdt partijen verdeeld of precariobelasting mag worden geheven en het gehanteerde tarief terecht is toegepast. De rechtbank oordeelt dat de aanslag 2016 tijdig is opgelegd. Op grond van artikel 7 van de Verordening staat de grootte van de belastingschuld pas vast na afloop van het kalenderjaar. Gelet daarop kan op grond van artikel 11, derde en vierde lid, van de AWR (via artikel 231 lid 1 van de Gemeentewet) een definitieve aanslag 2016 worden opgelegd tot en met 31 december 2019. Hieraan doet naar het oordeel van de rechtbank niet af dat artikel 9, derde lid, van de Verordening is bepaald dat de belasting verschuldigd wordt bij de aanvang van het belastingtijdvak. Artikel 9, derde lid, van de Verordening dient naar het oordeel van de rechtbank buiten toepassing te blijven. Nu de onderhavige aanslag een dagtekening 20 december 2019 draagt, binnen drie jaar na afloop van het heffingstijdvak, is deze daarmee tijdig opgelegd. De rechtbank acht de vaststelling van de heffingsgrondslag waarop de aanslagen 2016 en 2017 zijn gebaseerd aanvaardbaar. De rechtbank verklaart de beroepen ongegrond.
Betrokken advocaten
mr. W.J. van Aalst
eiser
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBROT:2022:4664, Rechtbank Rotterdam, 06-04-2022, C/10/614937 / HA ZA 21-231
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBROT:2021:9918, Rechtbank Rotterdam, 13-10-2021, C/10/608405 / HA ZA 20-1119
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:GHARL:2018:8125, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 11-09-2018, 200.185.053
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Civiel Recht
ECLI:NL:GHARL:2017:6381, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 25-07-2017, 200.185.053
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-HollandRechtsgebied
Bestuursrecht; BelastingrechtZaaknummer
HAA- 20/6348
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- dhr. mr. B. van Walderveen
- dhr. mr. G.H. de Soeten
- mw. mr. C. Presilli
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een importeur van zitzakken, ook wel beanbags genoemd, strijdt met de Douane over de vraag in welke tariefcategorie zijn product thuishoort. Het gaat om een gevulde zitzak van 190 bij 140 centimeter, 7,5 kilo zwaar en met een inhoud van 350 liter, en om het lege omhulsel daarvan. Die indeling bepaalt onder meer welk invoertarief geldt. De Douane gaf in januari 2025 twee bindende tariefinlichtingen af: de gevulde zitzak kwam in de categorie 'artikelen voor bedden en dergelijke' (kussens, poefs en peluws), het lege omhulsel in de categorie 'andere geconfectioneerde artikelen van textiel'. De importeur wil beide producten ingedeeld zien als zitmeubel. Zijn bezwaar werd in juli 2025 afgewezen, waarna hij in beroep ging bij de rechtbank Noord-Holland. De Douane vond zelf eigenlijk ook dat de zitzak een zitmeubel is, maar voelt zich gebonden aan een Europese uitvoeringsverordening uit december 2024. Daarin heeft de Europese Commissie bepaald dat het lege omhulsel van zo'n zitzak onder 'andere geconfectioneerde artikelen' valt. In de motivering staat dat de gevulde zitzak vergelijkbaar is met een kussen en geen zitmeubel, omdat hij instabiel is en meegeeft onder het lichaamsgewicht. Beide partijen hebben de rechtbank gevraagd vragen te stellen over de geldigheid van die verordening. De rechtbank heeft het product zelf bestudeerd en uitgeprobeerd. Met de twee riemen vast krijgt de zitzak een zitgedeelte en een rugleuning. Bij herhaald gebruik schuift de vulling van piepschuimbolletjes weg en zit de gebruiker steeds lager, tot de zitzak wordt opgeschud. Zonder riemen is de zitzak een groot kussen om op te zitten of te liggen. Volgens de rechtbank is de zitzak geen artikel voor bedden. Hij wordt zelfstandig op de grond gebruikt en niet bij een bed, en hij is geen kussen of matras in de zin van beddengoed. De rechtbank wijst er ook op dat de Commissie in vier eerdere verordeningen (over een hondenmand, een verwarmingsmat, een kampeermat en een koelmat) indeling bij artikelen voor bedden juist uitsloot, omdat die producten niet bij een bed worden gebruikt. Of de uitleg van die categorie consistent is, vindt de rechtbank twijfelachtig. Voorlopig oordeelt de rechtbank dat de zitzak onder zitmeubelen valt, of anders onder 'andere meubelen'. Vormvastheid is geen voorwaarde voor die laatste categorie. Het omhulsel is dan een onderdeel van dat meubel en hoort in dezelfde categorie, zodat het niet onder geconfectioneerde textielartikelen kan vallen. Een compleet zitmeubel is het lege omhulsel volgens de rechtbank niet, want de vulling ontbreekt. De rechtbank mag een Europese verordening zelf niet ongeldig verklaren en moet daarom het Hof van Justitie in Luxemburg om uitleg vragen. De rechtbank legt het Hof twee vragen voor. De eerste is of de categorie 'artikelen voor bedden en dergelijke' aldus moet worden uitgelegd dat de zitzak daaronder valt. Als dat niet zo is, vraagt de rechtbank of de uitvoeringsverordening ongeldig is voor zover daarin het omhulsel als geconfectioneerd textielartikel wordt ingedeeld. Alle verdere beslissingen houdt de rechtbank aan en het geding wordt geschorst tot het Hof heeft geantwoord. Tegen deze tussenbeslissing staat geen hoger beroep open.