ECLI:NL:RBNHO:2022:8936, Rechtbank Noord-Holland, 17-10-2022, 18/876 t/m 18/878 — RBNHO:2022:8936
Samenvatting
Eiseres is een Nederlandse vennootschap die behoort tot een internationaal opererend tabaksconcern. Aan eiseres zijn navorderingsaanslagen vennootschapsbelasting opgelegd naar belastbare bedragen van € 196.001.385 (2008), € 220.624.304 (2009) en € 179.896.349 (2010), en is een vergrijpboete opgelegd over het jaar 2010 van € 477.624. Het geschil spitst zich telkens toe op de vraag of de vergoedingen die diverse concernvennootschappen voor leveringen en diensten in rekening hebben gebracht als zakelijk kunnen worden aangemerkt. Ter financiering van hun activiteiten hebben de concernvennootschappen beursgenoteerde obligaties uitgegeven onder het zogenoemde EMTN Programme van het tabaksconcern, waarvoor de moedermaatschappij in het Verenigd Koninkrijk zich garant heeft gesteld. Eiseres heeft daarvoor jaarlijks een garantie fee betaald aan de moedermaatschappij van ongeveer € 35.000.000. De rechtbank oordeelt dat: - de garantie fees geen uitgaven zijn die hun oorsprong vinden in de aanvaarding van aansprakelijkheid door eiseres voor schulden van een gelieerde vennootschap; - het EMTN Programme geen kredietarrangement is in de zin van het Paraplukredietarrest (ECLI:NL:HR:2013:BW6520); - verweerder niet aannemelijk heeft gemaakt dat geen niet van de winst afhankelijke vergoeding kan worden bepaald waartegen een onafhankelijke derde bereid zou zijn geweest eenzelfde aansprakelijkheid te aanvaarden onder overigens dezelfde voorwaarden en omstandigheden; - verweerder wel aannemelijk heeft gemaakt dat eiseres als ‘core vennootschap’ van het tabaksconcern een impliciete garantie van de moedermaatschappij geniet waarvoor geen vergoeding dient te worden betaald omdat van een concerndienst geen sprake is; - eiseres geen stellingen heeft aangevoerd die het uit de omvang van de correcties (de gehele garantie fee) volgende geobjectiveerde vermoeden van bewustheid kunnen weerleggen, dat het nadeel dat eiseres ondervindt als gevolg van de betaling van de garantie fees zijn oorzaak vindt in de gelieerdheid met haar moedermaatschappij, - verweerder niet in redelijkheid behoefde te twijfelen aan de juistheid van de in de aangiften opgenomen gegevens over de garantie fees, zodat verweerder geen ambtelijk verzuim heeft begaan; - verweerder geen uitdrukkelijke toezegging heeft gedaan, inlichting heeft verstrekt of de gerechtvaardigde indruk van een bewuste standpuntbepaling heeft gewekt als gevolg waarvan eiseres een beroep op het vertrouwensbeginsel toekomt. Een van de concernvennootschappen heeft factoringdiensten aan eiseres verricht. De daarvoor jaarlijks in rekening gebrachte factoring fee van € 2.500.000 bevat een risicovergoeding ter dekking van het debiteurenrisico - exclusief een dubieuze debiteur - en een jaarlijkse vergoeding van € 1.200.000 voor overige diensten. De rechtbank stelt vast dat het debiteurenrisico – inclusief de dubieuze debiteur - op de markt te verzekeren is voor € 438.000, en leidt daaruit af dat een onafhankelijke derde niet bereid zou zijn de risicovergoeding te betalen. Gelet op het grote aandeel van de risicovergoeding kwalificeert de rechtbank de gehele factoring fee als onzakelijk. De rechtbank overweegt dat de volgens de aangifte ter zake van de factoring fees verschuldigde belasting zelfstandig beoordeeld niet aanzienlijk lager is dan de werkelijk verschuldigde belasting. De rechtbank overweegt verder dat de ter zake van de factoring fees en garantie fees tezamen verschuldigde belasting wel aanzienlijk lager is dan de werkelijk verschuldigde belasting, en de bedragen zijn op zichzelf beschouwd aanzienlijk. Omkering en verzwaring van de bewijslast blijft echter achterwege omdat de daarvoor vereiste subjectieve bewustheid ontbreekt. De rechtbank oordeelt dat bij de correctie van verrekenprijzen geen sprake is van strijd met het Europees recht. Uit het Hornbacharrest (ECLI:EU:C:2018:366) volgt dat het VWEU in beginsel niet in de weg staan aan een regeling zoals vervat in artikel 8b van de Wet Vpb. Eiseres had zonder buitensporige administratieve moeite aannemelijk kunnen maken dat de transacties zijn overeengekomen om commerciële redenen die voortvloeien uit de aandeelhoudersband met de daarbij betrokken concernvennootschappen, maar zij heeft dergelijke redenen niet aangevoerd. De rechtbank oordeelt ten slotte dat eiseres wist dat de gehele debiteurenportefeuille op de markt te verzekeren was voor € 438.000, en door de in verhouding veel hogere factoring fees in aftrek te brengen wist dat te weinig belasting zou worden geheven. De rechtbank oordeelt dat van een pleitbaar standpunt geen sprake is en acht dat de boete in beginsel passend en geboden, zij het dat deze wordt verminderd wegens overschrijding van de redelijke termijn. De rechtbank verklaart de beroepen ongegrond en vermindert de boetebeschikking.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBZWB:2025:9122, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 22-12-2025, BRE 21/4144 t/m 21/4146, 24/1636, 24/1638, 24/1639, 24/1641 tm 24/1645
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:HR:2025:1162, Hoge Raad, 18-07-2025, 22/02691
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:HR:2024:1230, Hoge Raad, 20-09-2024, 23/04344
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:HR:2024:1231, Hoge Raad, 20-09-2024, 23/04345
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-HollandRechtsgebied
Bestuursrecht; BelastingrechtZaaknummer
18/876 t/m 18/878
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- mw. mr. H. de Jong
- dhr. mr.drs. M.W. Koenis
- mw. mr. S.K.A. Efstratiades
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een importeur van zitzakken, ook wel beanbags genoemd, strijdt met de Douane over de vraag in welke tariefcategorie zijn product thuishoort. Het gaat om een gevulde zitzak van 190 bij 140 centimeter, 7,5 kilo zwaar en met een inhoud van 350 liter, en om het lege omhulsel daarvan. Die indeling bepaalt onder meer welk invoertarief geldt. De Douane gaf in januari 2025 twee bindende tariefinlichtingen af: de gevulde zitzak kwam in de categorie 'artikelen voor bedden en dergelijke' (kussens, poefs en peluws), het lege omhulsel in de categorie 'andere geconfectioneerde artikelen van textiel'. De importeur wil beide producten ingedeeld zien als zitmeubel. Zijn bezwaar werd in juli 2025 afgewezen, waarna hij in beroep ging bij de rechtbank Noord-Holland. De Douane vond zelf eigenlijk ook dat de zitzak een zitmeubel is, maar voelt zich gebonden aan een Europese uitvoeringsverordening uit december 2024. Daarin heeft de Europese Commissie bepaald dat het lege omhulsel van zo'n zitzak onder 'andere geconfectioneerde artikelen' valt. In de motivering staat dat de gevulde zitzak vergelijkbaar is met een kussen en geen zitmeubel, omdat hij instabiel is en meegeeft onder het lichaamsgewicht. Beide partijen hebben de rechtbank gevraagd vragen te stellen over de geldigheid van die verordening. De rechtbank heeft het product zelf bestudeerd en uitgeprobeerd. Met de twee riemen vast krijgt de zitzak een zitgedeelte en een rugleuning. Bij herhaald gebruik schuift de vulling van piepschuimbolletjes weg en zit de gebruiker steeds lager, tot de zitzak wordt opgeschud. Zonder riemen is de zitzak een groot kussen om op te zitten of te liggen. Volgens de rechtbank is de zitzak geen artikel voor bedden. Hij wordt zelfstandig op de grond gebruikt en niet bij een bed, en hij is geen kussen of matras in de zin van beddengoed. De rechtbank wijst er ook op dat de Commissie in vier eerdere verordeningen (over een hondenmand, een verwarmingsmat, een kampeermat en een koelmat) indeling bij artikelen voor bedden juist uitsloot, omdat die producten niet bij een bed worden gebruikt. Of de uitleg van die categorie consistent is, vindt de rechtbank twijfelachtig. Voorlopig oordeelt de rechtbank dat de zitzak onder zitmeubelen valt, of anders onder 'andere meubelen'. Vormvastheid is geen voorwaarde voor die laatste categorie. Het omhulsel is dan een onderdeel van dat meubel en hoort in dezelfde categorie, zodat het niet onder geconfectioneerde textielartikelen kan vallen. Een compleet zitmeubel is het lege omhulsel volgens de rechtbank niet, want de vulling ontbreekt. De rechtbank mag een Europese verordening zelf niet ongeldig verklaren en moet daarom het Hof van Justitie in Luxemburg om uitleg vragen. De rechtbank legt het Hof twee vragen voor. De eerste is of de categorie 'artikelen voor bedden en dergelijke' aldus moet worden uitgelegd dat de zitzak daaronder valt. Als dat niet zo is, vraagt de rechtbank of de uitvoeringsverordening ongeldig is voor zover daarin het omhulsel als geconfectioneerd textielartikel wordt ingedeeld. Alle verdere beslissingen houdt de rechtbank aan en het geding wordt geschorst tot het Hof heeft geantwoord. Tegen deze tussenbeslissing staat geen hoger beroep open.