Rechtbank legt taakstraf op in plaats van cel voor hennephandel en invoer wegens trage procedure — RBNHO:2023:11030
invoer van en handel in hennep (Opiumwet)
Eiser / verzoeker
het openbaar ministerie
Verweerder / gedaagde
de verdachte
Verdachte veroordeeld voor invoer en bedrijfsmatige handel in hennep tot een taakstraf van 240 uur, met 120 dagen vervangende hechtenis, in plaats van de door de officier van justitie geëiste gevangenisstraf.
- Rechtbank verwerpt het verweer dat opsporingsmiddelen onrechtmatig zijn ingezet en dat bewijs moet worden uitgesloten
- Bewezen: invoer van hennep vanuit Spanje en een half jaar lang bedrijfsmatige handel in hennep, met een organiserende en leidende rol van verdachte
- Bewijs vooral gebaseerd op getapte en afgeluisterde gesprekken over in- en verkoop, prijzen en kwaliteit van hennep, zonder dat drugs zijn aangetroffen
- Ondanks de leidende rol legt de rechtbank geen gevangenisstraf op maar een taakstraf van 240 uur, wegens overschrijding van de redelijke termijn met twee jaar en zes maanden en samenloop met een eerdere veroordeling
- Vervangende hechtenis van 120 dagen bij het niet naar behoren verrichten van de taakstraf
Samenvatting
Een man stond terecht voor het invoeren van hennep en hasjiesj vanuit Spanje naar Nederland en voor het gedurende ongeveer een half jaar bedrijfsmatig handelen in hennep, samen met twee medeverdachten. De politie had de verdachte langdurig geobserveerd, zijn auto voorzien van een peilbaken en zijn gesprekken opgenomen en afgeluisterd, nadat eerder onderzoek en een melding van misdaad anoniem al aanwijzingen hadden opgeleverd voor zijn betrokkenheid bij drugshandel.
De verdediging voerde aan dat het bewijs van het bewijs moest worden uitgesloten, omdat er onvoldoende grondslag was voor de inzet van deze opsporingsmiddelen en omdat onderzoeksresultaten uit een ander, eerder onderzoek onrechtmatig zouden zijn gedeeld met dit onderzoek. De rechtbank verwierp dit verweer. Er was voldoende een redelijk vermoeden van schuld op basis van eerdere meldingen, een verklaring van de broer van de verdachte en een drugsvondst bij een doorzoeking van zijn woonadres, ook al was hij in dat andere onderzoek uiteindelijk vrijgesproken. De inzet van de opsporingsmiddelen was bovendien proportioneel, mede omdat deze geleidelijk en stapsgewijs was uitgebreid, en voor het delen van onderzoeksgegevens tussen de twee onderzoeken bleek uit het dossier alsnog toestemming van de officier van justitie te zijn gegeven.
Inhoudelijk kwam de rechtbank tot een bewezenverklaring op basis van een groot aantal getapte en afgeluisterde gesprekken, waarin de verdachte uitgebreid sprak over de in- en verkoop van hennep, prijzen, herkomst en kwaliteit van de partijen. Ook zonder dat er daadwerkelijk hennep bij hem of zijn medeverdachten is aangetroffen, kon uit die gesprekken in combinatie met de bevindingen van het peilbaken worden afgeleid dat de verdachte vlak voor en na een verblijf in Spanje sprak over de inkoop van 'goeie spullen' en dat hij daarna hennep Nederland binnenbracht. De verdachte gaf voor deze gesprekken geen aannemelijke andere verklaring. Gelet op de duur van de handel, het aantal betrokken personen, de omvang van de hoeveelheden en de grote geldbedragen die ermee gemoeid waren, concludeerde de rechtbank bovendien dat de verdachte de hennephandel bedrijfsmatig dreef.
Bij de strafmaat hield de rechtbank rekening met de organiserende en leidende rol die de verdachte gedurende de gehele periode had gehad in deze vorm van drugscriminaliteit, en met het gegeven dat softdrugscriminaliteit vaak gepaard gaat met geweld en illegale geldstromen en een bedreiging vormt voor de volksgezondheid. Dat zou normaal gesproken pleiten voor een vrijheidsstraf. De officier van justitie eiste dan ook zes maanden gevangenisstraf, waarbij al rekening was gehouden met het tijdsverloop en met eerdere veroordelingen van de verdachte in Nederland en Spanje.
De rechtbank koos echter voor een andere aanpak. Zij stelde vast dat de redelijke termijn met maar liefst twee jaar en zes maanden was overschreden, en dat bovendien de regels over samenloop van strafbare feiten van toepassing waren vanwege een onherroepelijke veroordeling uit 2021. Deze twee factoren gaven de rechtbank aanleiding om, anders dan de officier van justitie voorstelde, geen vrijheidsbenemende straf op te leggen maar een taakstraf. De rechtbank veroordeelde de verdachte tot het verrichten van 240 uur onbetaalde arbeid, met dien verstande dat bij het niet of niet naar behoren verrichten daarvan 120 dagen vervangende hechtenis wordt toegepast.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBNHO:2025:12384, Rechtbank Noord-Holland, 23-10-2025, 15/206719-25
Rechtbank Noord-Holland · Strafrecht
ECLI:NL:RBAMS:2025:7434, Rechtbank Amsterdam, 09-10-2025, 13.024918.23
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht
ECLI:NL:RBAMS:2025:2031, Rechtbank Amsterdam, 11-03-2025, 13/387067-24
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht; Europees Strafrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:284, Rechtbank Midden-Nederland, 05-02-2025, 16/276286-23 (P)
Rechtbank Midden-Nederland · Strafrecht; Strafprocesrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-HollandRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
15/143221-18 (P)
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- dhr. mr. G.D. Kleijne
- dhr. mr. N. Boots
- mw. mr. H.H.E. Boomgaart
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.