Mint Architecten wint auteursrechtgeschil over project De Eendracht, maar verliest overige vorderingen — RBNHO:2025:11967
auteursrechtinbreuk en geheimhoudingsbeding na vertrek werknemer bij architectenbureau
Eiser / verzoeker
Mint Architecten B.V.
Verweerder / gedaagde
voormalig werknemer en zijn architectenbureau (gedaagden)
Het verbod wegens auteursrechtinbreuk is alleen toegewezen voor het project De Eendracht in Waddinxveen, met een dwangsom van € 500 per dag tot een maximum van € 10.000; alle overige vorderingen zijn afgewezen en de proceskosten zijn gecompenseerd.
- Inbreuk op het geheimhoudingsbeding is niet aannemelijk geworden omdat gedaagden de projectinformatie van hun eigen opdrachtgevers ontvingen en niet van Mint Architecten.
- Voor auteursrechtinbreuk moet per project concreet worden onderbouwd welk beschermd werk bestaat en hoe daarop inbreuk wordt gemaakt; een algemene stelling volstaat niet.
- Voor project De Eendracht in Waddinxveen is auteursrechtinbreuk wel aannemelijk: gedaagde verwijderde de naam van Mint Architecten uit een presentatie en plaatste zijn eigen naam, waardoor de indruk ontstond dat hij rechthebbende was.
- Dwangsom beperkt tot € 500 per dag met een maximum van € 10.000, aanzienlijk lager dan de gevorderde € 5.000 per dag met een maximum van € 100.000.
- Proceskosten gecompenseerd omdat beide partijen deels in het ongelijk zijn gesteld, ook al vorderden beiden vergoeding van werkelijke kosten op grond van artikel 1019h Rv.
Samenvatting
Mint Architecten B.V., een architectenbureau uit Onnen, spande een kort geding aan tegen een voormalig werknemer en diens nieuwe architectenbureau. De ex-werknemer had Mint Architecten verlaten en was voor zichzelf begonnen. Mint Architecten stelde dat hij daarbij inbreuk maakte op een geheimhoudingsbeding uit zijn arbeidsovereenkomst en op de auteursrechten van het bureau.
Het geheimhoudingsbeding verbood de medewerkers om tijdens én na het dienstverband vertrouwelijke informatie over de onderneming te delen. Mint Architecten beweerde dat de voormalig werknemer na zijn vertrek opdrachtgevers en leveranciers had benaderd en bij hen de indruk had gewekt dat hij bepaalde lopende projecten met instemming van Mint Architecten zou voortzetten. Daarvoor zou hij vertrouwelijke kennis en informatie van het bureau hebben gebruikt.
De voorzieningenrechter verwierp dit argument. Mint Architecten kon niet aannemelijk maken dat de betrokken informatie daadwerkelijk geheim was en van haar afkomstig was. De voormalig werknemer en zijn bureau hadden gemotiveerd uitgelegd dat zij de benodigde projectinformatie juist van hun eigen opdrachtgevers hadden ontvangen, niet van Mint Architecten. Die uitleg was niet weersproken.
Op het punt van de auteursrechten was de uitkomst gemengd. Mint Architecten voerde voor meerdere Amsterdamse projecten aan dat haar ontwerpen werden gebruikt zonder toestemming. De rechter stelde vast dat voor elk project afzonderlijk aannemelijk gemaakt moet worden welk auteursrechtelijk beschermd werk bestaat en hoe daarop inbreuk wordt gemaakt. Dat had Mint Architecten voor de Amsterdamse projecten onvoldoende gedaan. Het feit dat een volgend bureau een nieuwe opdracht aanneemt binnen hetzelfde bouwproject betekent niet automatisch dat het daarmee inbreuk maakt op eerdere ontwerpen.
Voor één project gold een uitzondering: het project De Eendracht in Waddinxveen. De voormalig werknemer erkende ter zitting dat hij het definitieve ontwerp van Mint Architecten in een eigen PowerPoint-presentatie had verwerkt, maar daarbij de naam van Mint Architecten als maker had weggelaten en alleen zijn eigen bedrijfsnaam had vermeld. Hij gaf toe dat dit bij de opdrachtgever de indruk kon wekken dat zijn bedrijf de rechthebbende was op het ontwerp. De rechter vond dit voldoende voor een dreiging van auteursrechtinbreuk.
De overige projecten, waaronder locaties aan de Pieter Aertszstraat, de Transformatorweg, het A-Lab en de projecten Marnixkade en Javaplantsoen, kwamen niet voor een verbod in aanmerking. Voor al deze projecten gold dat Mint Architecten onvoldoende had onderbouwd op welke specifieke werken inbreuk werd gemaakt en waarom de nieuwe opdrachten niet zonder haar documentatie konden worden uitgevoerd.
De rechter legde de voormalig werknemer en zijn bureau een verbod op om inbreuk te maken op de auteursrechten van Mint Architecten voor het project De Eendracht in Waddinxveen, op straffe van een dwangsom van € 500 per dag met een maximum van € 10.000. Omdat beide partijen deels gelijk en deels ongelijk kregen, compenseerde de rechter de proceskosten: iedere partij draagt zijn eigen kosten.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBDHA:2025:1138, Rechtbank Den Haag, 05-02-2025, C/09/652193/HA RK 23-326
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht
ECLI:NL:RBMNE:2024:6930, Rechtbank Midden-Nederland, 11-12-2024, C/16/566992 / HA ZA 23-754
Rechtbank Midden-Nederland · Civiel Recht
ECLI:NL:RBNNE:2024:354, Rechtbank Noord-Nederland, 07-02-2024, C/18/220643 / HA ZA 23-30
Rechtbank Noord-Nederland · Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht
ECLI:NL:RBROT:2024:912, Rechtbank Rotterdam, 07-02-2024, C/10/653398 / HA ZA 23-196
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-HollandRechtsgebied
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrechtZaaknummer
C/15/369314 / KG ZA 25-572
Procedure
Kort geding
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr. A.H. Schotman
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Benegas B.V., een propaangasleverancier actief in Nederland en België, spande een kort geding aan tegen een Noord-Hollandse concurrent die zonder toestemming gasflessen van Benegas had hervuld. De zaak draaide om één vastgestelde overtreding, een eerdere onthoudingsverklaring en misleidende informatie op de website van de gedaagde partij. Benegas levert propaangas via een netwerk van geselecteerde distributeurs, de zogeheten Benegas Premium Partners. De gasflessen blijven eigendom van Benegas en worden alleen hervuld in het eigen vulcentrum in België. Dat andere bedrijven die flessen zonder toestemming hervullen, is voor Benegas een groot probleem: zij loopt daardoor omzet mis en vreest reputatieschade doordat haar strenge veiligheidsnormen niet worden gevolgd. In september 2023 had gedaagde al eerder een overtreding begaan en daarvoor een onthoudingsverklaring getekend. Op 9 september 2025 stelde een recherchebureau dat Benegas had ingeschakeld bij een steekproef vast dat een medewerker van gedaagde opnieuw een gasfles van Benegas had hervuld en tegen betaling had meegegeven. Gedaagde verklaarde dat het om een eenmalige miscommunicatie ging en dat intern maatregelen waren genomen. Partijen kwamen er via overleg niet uit, waarna Benegas naar de rechter stapte. De voorzieningenrechter erkende dat hervullers zonder toestemming een reëel probleem vormen voor Benegas, maar stelde ook grenzen aan wat gevorderd kon worden. Benegas had onvoldoende aangetoond dat gedaagde structureel gasflessen hervulde; er was slechts één concreet geval bewezen. Op grond daarvan wees de rechter meerdere vorderingen af: de opgave van alle correspondentie, aantallen hervulde flessen, prijzen en winsten werd te verstrekkend geacht. Ook de gevorderde rectificatie op de website, Instagram en Facebook ging de rechter te ver. Wat betreft de tekst op de website van gedaagde, waarin werd gesuggereerd dat zij als depothouder namens Benegas gerechtigd was gasflessen te vullen, oordeelde de rechter dat Benegas gedaagde eerst informeel had moeten wijzen op de mogelijke verwarring. Dat had Benegas niet gedaan, terwijl partijen al tientallen jaren zaken deden, eerst via Primagaz en later via Benegas. De rechter droeg gedaagde op de tekst en de bijbehorende afbeelding aan te passen zodat bij een gemiddelde lezer niet langer de indruk ontstaat dat gedaagde ook Benegas-eigendomsflessen mag vullen. De gevorderde buitengerechtelijke kosten van € 2.775,- werden afgewezen. De rechter oordeelde dat gedaagde steeds had aangegeven in gesprek te willen gaan, maar dat de advocaat van Benegas het overleg al vroeg volledig had overgenomen, waardoor de noodzaak voor die kosten onvoldoende was aangetoond. De rechter legde gedaagde wel een verbod op om gasflessen van Benegas te vullen en om op de website te suggereren daartoe gerechtigd te zijn. Voor overtreding geldt een boete van € 500,- per overtreding en € 500,- per dag dat de overtreding voortduurt, met een maximum van € 2.500,- per overtreding. Dat is fors lager dan de door Benegas gevorderde € 10.000,- per overtreding met een maximum van € 1.000.000,-. In de proceskosten werd gedaagde veroordeeld tot betaling van € 6.924,-, waarbij de rechter de door Benegas opgegeven advocaatkosten van ruim € 27.853,- terugbracht tot het in IE-zaken voor eenvoudige kort gedingen geldende maximumtarief van € 6.000,-.
Perfect Hygiene GmbH, een in Gelsenkirchen gevestigde distributeur van natte doekjes van het merk Sleepy, stapte naar de rechter omdat groothandel Continental Supply Co B.V. uit Nieuw-Vennep deze producten zonder toestemming zou invoeren en verkopen in Nederland. De producten waren niet bestemd voor de Europese Economische Ruimte (EER) maar werden daar toch verhandeld. Perfect Hygiene wilde deze zogeheten parallelhandel een halt toeroepen. Perfect Hygiene is een dochteronderneming van een Turkse producent die de Sleepy-producten maakt. Voor de EER-markt gelden andere etiketten dan voor markten buiten de EER. Op 19 september 2025 trof de advocaat van Perfect Hygiene bij een afnemer van Continental producten aan die duidelijk niet voor de EER-markt bestemd waren. Na een sommatiebrief stapte Perfect Hygiene naar de rechter en vorderde een verbod op invoer en verkoop, verstrekking van informatie over de handel, en afgifte van de voorraad ter vernietiging. Het juridische probleem voor Perfect Hygiene begon al bij de keuze van de grondslag. In de dagvaarding beriep zij zich op merkinbreuk, maar Continental wees erop dat het Sleepy-merk nog niet is ingeschreven: er lopen twee opposities van andere partijen tegen de merkregistratie. Zonder geldige inschrijving bestaat er geen merkenrechtelijke bescherming. Perfect Hygiene erkende dit en paste haar eis tussentijds aan: ze stapte over naar onrechtmatige daad. De nieuwe grondslag hield echter geen stand. Perfect Hygiene betoogde dat Continental door de producten zonder toestemming van de producent op de EER-markt te brengen, de producent het zicht ontneemt op de distributie van haar producten. Dat zou problemen geven bij eventuele productwaarschuwingen of terugroepacties. De voorzieningenrechter vond dit argument onvoldoende uitgewerkt: Perfect Hygiene legde niet duidelijk uit waarom dit handelen jegens háár onrechtmatig is en welke schade zij daardoor lijdt. Datzelfde gold voor de verwijzing naar productaansprakelijkheid en naar beweerde heretetikettering van de producten. Perfect Hygiene verwees naar een arrest van het Europese Hof van Justitie over de Cosmeticaverordening, maar ook hier ontbrak een toelichting over hoe haar eigen vermogensrechtelijke belangen werden geraakt. De normen uit die verordening richten zich op de producent, niet op de distributeur. De vraag of Perfect Hygiene überhaupt bevoegd was om namens de Turkse producent te procederen speelde ook een rol. Zij had een volmacht overgelegd, maar de voorzieningenrechter stelde vast dat die volmacht samenhangt met de merkrechten van de producent, die pas geldig worden na inschrijving van het merk. Zolang dat niet het geval is, kan Perfect Hygiene geen vorderingen instellen namens de merkhouder. Voor haar eigen belang als distributeur had ze te weinig onderbouwd waarom Continental onrechtmatig handelde. De voorzieningenrechter wees alle vorderingen van Perfect Hygiene af en veroordeelde haar in de proceskosten van Continental, begroot op € 5.913,40.
Comforta Nieuwkoop, een groothandel in schoeisel, spande een kort geding aan tegen Shoes4All en Heson International, twee Haarlemse bedrijven die actief zijn op dezelfde markt. Comforta stelde dat haar vier pantoffelmodellen, een winterse look, een model met hartje en strikje, een alpacamodel en een model in Ugg-stijl, werden nagebootscht door de gedaagden. Ze eiste dat de vermeende inbreuk onmiddellijk zou worden gestaakt, en vorderde daarnaast onder meer opgave van verkoopgegevens en terugroeping van producten bij afnemers. Comforta onderbouwde haar claims op twee gronden. Ten eerste stelde zij dat haar pantoffels auteursrechtelijk beschermde werken zijn, gemaakt door een bij haar in dienst zijnde designer. Ten tweede voerde zij aan dat sprake was van slaafse nabootsing, een vorm van onrechtmatige concurrentie waarbij een product zo dicht bij een bestaand product wordt nagemaakt dat het publiek in verwarring raakt. De voorzieningenrechter keek eerst naar de betrokkenheid van Heson International. Heson is houder van het Beneluxmerk Frenzy, maar de rechter stelde vast dat Heson feitelijk geen handelsactiviteiten verrichtte met de betwiste pantoffels. Alleen omdat een bedrijf een merk beheert, is het nog geen partij bij de verhandeling van producten onder dat merk. De vorderingen tegen Heson werden daarom afgewezen. Voor het auteursrechtelijke deel beoordeelde de rechter per land of inbreuk aannemelijk was gemaakt. In Nederland was dat niet het geval: de vermeende inbreuken speelden zich af via webwinkels van een Duits en een Zwitsers bedrijf, en die websites waren niet in het Nederlands gesteld en niet op de Nederlandse markt gericht. Voor Duitsland, Zwitserland en andere Europese landen gold dat Comforta haar vordering uitsluitend had onderbouwd naar Nederlands recht. Het auteursrecht is binnen Europa weliswaar deels geharmoniseerd, maar op het punt van makerschap en eigendom van rechten niet. Comforta had nagelaten de relevante buitenlandse regels en feiten uiteen te zetten, waardoor de rechter geen oordeel kon vellen over inbreuk naar buitenlands recht. Ook de subsidiaire grond van slaafse nabootsing slaagde niet. Voor bescherming op die grond is vereist dat het nagebootste product een eigen gezicht op de markt heeft, dat wil zeggen dat het zich duidelijk onderscheidt van vergelijkbare producten die al op de markt zijn. Shoes4All toonde aan de hand van talloze voorbeelden aan dat pantoffels met hartjes, alpacaprints en een Ugg-achtige vorm al ruimschoots voorhanden waren op de markt voordat Comforta deze modellen introduceerde. De rechter oordeelde dat Comforta onvoldoende had onderbouwd hoe haar pantoffels zich nu precies onderscheidden van al het bestaande aanbod. De merknamen waaronder Comforta haar schoeisel verkoopt, zoals SuperCracks, hebben bovendien geen eigen naamsbekendheid bij consumenten opgebouwd. De stelling van Comforta dat Shoes4All oneerlijk concurreerde door voormalige klanten van Comforta te benaderen via een oud-agent die zijn contractuele verplichtingen zou hebben geschonden, leidde niet tot een ander oordeel. Hoe vervelend die situatie ook kan zijn, het is geen bewijs voor een eigen gezicht op de markt. De voorzieningenrechter wees alle vorderingen van Comforta af en veroordeelde Comforta in de proceskosten. Omdat de zaak deels was gegrond op auteursrecht, golden voor dat deel de hogere indicatietarieven voor intellectuele-eigendomszaken. De totale proceskostenveroordeling bedroeg € 10.654,11, te betalen binnen veertien dagen.