Naar inhoud
Juristi.nl

ECLI:NL:RBNHO:2025:14433, Rechtbank Noord-Holland, 09-12-2025, 24/7098 — RBNHO:2025:14433

Samenvatting

Artikel 2b eerste lid, aanhef en onder a, en het tiende lid, van de Uitvoeringsregeling Wmo 2015. Brief waartegen bezwaar is gemaakt is geen besluit. De toekenning van het ziekengeld volgt uit de PGB-beschikking die (in dit geval) is afgegeven door het college van burgemeester en wethouders en kent geen andere publiekrechtelijke grondslag.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Betrokken advocaten

mr. C. van der Vlist

eiser

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

24/7098

Procedure

Eerste aanleg - meervoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechters

  • dhr. mr. M. Jurgens
  • dhr. mr. L.M. Kos
  • mw. mr. J.C. de Wit
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBNHO:2026:14999
Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
RBNHO:2026:14834
Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
Rechtbank: uitkeringsspecificatie over aflossing bijstandslening is geen besluit, bezwaar niet-ontvankelijk

In november 2023 kreeg een inwoner van Haarlem bijzondere bijstand in de vorm van een lening van € 1.314,98. De gemeente liet bij die toekenning weten dat zij het gereserveerde vakantiegeld elk jaar in mei zou inhouden om de schuld af te lossen. In februari 2025 stuurde de gemeente een saldo-overzicht met de stand van de schuld per 1 januari 2025, en op 28 mei 2025 volgde een uitkeringsspecificatie waarop de aflossing van de vordering stond. De man maakte op 8 juli 2025 bezwaar tegen die uitkeringsspecificatie. Toen de gemeente niet binnen de termijn beslistte, stelde hij haar in november 2025 in gebreke. Op 28 november 2025 stelde hij beroep in wegens het niet tijdig nemen van een besluit. Op 10 december 2025 verklaarde de gemeente het bezwaar alsnog kennelijk niet-ontvankelijk. Het beroep richtte zich daarna ook tegen dat besluit. De rechtbank beoordeelde eerst het beroep tegen het uitblijven van een beslissing. Omdat de gemeente inmiddels had beslist, had de man daar geen belang meer bij. Dat deel van het beroep is daarom niet-ontvankelijk. Toch krijgt hij een vergoeding van zijn proceskosten, want hij had terecht beroep ingesteld toen de gemeente te laat was. De rechtbank rekende de zaak tot de lichte zaken, omdat het alleen ging om de vraag of de beslistermijn was verstreken, en kwam daarmee op € 467. De kernvraag bij het beroep tegen het besluit van 10 december 2025 was of de uitkeringsspecificatie een besluit is. Alleen tegen een besluit staan bezwaar en beroep open, en een besluit is een schriftelijke beslissing van een bestuursorgaan met een publiekrechtelijke rechtshandeling. Volgens de rechtbank is dat niet het geval als de gemeente bij de toekenning van de lening al heeft vastgelegd hoe hoog het bedrag is en hoe het wordt verrekend, in een later saldo-overzicht de openstaande schuld specificeert en de verrekening herhaalt, en de uitkeringsspecificatie daarna alleen 'Aflossing vordering' vermeldt. Dan wordt alleen een eerder besluit uitgevoerd. Dat was hier de situatie. Het besluit van 21 november 2023 meldde al dat het vakantiegeld jaarlijks in mei zou worden ingehouden. Het saldo-overzicht van februari 2025, drie maanden voor de uitkeringsspecificatie, herhaalde dat en specificeerde de schuld. De specificatie van 28 mei 2025 bevatte volgens de rechtbank geen nieuwe aspecten die voor de man onbekend waren. De man voerde aan dat hij de Nederlandse taal niet voldoende machtig is en dat hem daardoor rechtsbescherming wordt onthouden. De rechtbank volgde dat niet. Hij had de stukken in zijn eigen taal kunnen laten uitleggen, bijvoorbeeld door vrienden, kennissen of het Sociaal Wijkteam, en zo zijn positie ten opzichte van de gemeente kunnen begrijpen. De rechtbank verklaart het beroep tegen de niet-ontvankelijkverklaring van het bezwaar ongegrond. Het beroep tegen het niet tijdig beslissen is niet-ontvankelijk, maar de gemeente moet de man wel € 467 aan proceskosten vergoeden.

Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
Rechtbank: uitkeringsspecificatie van Haarlem is geen besluit, bezwaar van bijstandsontvanger niet-ontvankelijk

Een bijstandsontvanger uit Haarlem kreeg in mei 2025 een uitkeringsspecificatie waarop stond dat zijn vakantiegeld werd ingehouden als 'Aflossing vordering'. Hij was het daar niet mee eens en maakte bezwaar. De vraag in deze zaak was of zo'n specificatie een besluit is waartegen bezwaar en beroep openstaan. De voorgeschiedenis begon in december 2022. De gemeente Haarlem vorderde toen € 11.228,78 terug aan onverschuldigd betaalde bijstand. In november 2023 kreeg de man bovendien € 2.250 bijzondere bijstand in de vorm van een lening. Bij die lening stond al dat het gereserveerde vakantiegeld één keer per jaar in mei geheel of gedeeltelijk zou worden ingehouden om de schuld af te lossen. In februari 2025 stuurde de gemeente een saldo-overzicht waarin beide schulden werden gespecificeerd en dezelfde werkwijze met het vakantiegeld werd herhaald. De uitkeringsspecificatie van 28 mei 2025 was het laatste stuk in die reeks. De man maakte op 8 juli 2025 bezwaar tegen die specificatie. Toen de gemeente niet besliste, stelde hij haar op 13 november 2025 in gebreke. Op 28 november 2025 stelde hij beroep in wegens het niet tijdig beslissen. Op 10 december 2025 verklaarde de gemeente het bezwaar alsnog kennelijk niet-ontvankelijk, omdat de specificatie geen besluit zou zijn. Daarop hield de man zijn beroep in stand en vulde hij zijn gronden aan. De rechtbank oordeelt dat de uitkeringsspecificatie geen besluit is in de zin van de Algemene wet bestuursrecht. Een besluit is een schriftelijke beslissing van een bestuursorgaan die een publiekrechtelijke rechtshandeling inhoudt, en alleen tegen een besluit staan bezwaar en beroep open. Volgens de rechtbank is er sprake van louter herhaling en uitvoering van een eerder genomen besluit wanneer vooraf al duidelijk is aangegeven hoe hoog het terug te betalen bedrag is en hoe het wordt verrekend, wanneer een saldo-overzicht dat nog eens bevestigt, en wanneer de specificatie alleen 'Aflossing vordering' vermeldt. Dat was hier het geval. Er speelden volgens de rechtbank geen nieuwe aspecten die de man nog niet kende. De man had aangevoerd dat hij de Nederlandse taal onvoldoende beheerst en dat hem daardoor rechtsbescherming zou worden onthouden. De rechtbank volgt dat niet. Hij had de stukken in zijn eigen taal kunnen laten uitleggen, bijvoorbeeld door vrienden, kennissen of het Sociaal Wijkteam. Daardoor had hij voldoende zekerheid kunnen krijgen over zijn positie tegenover de gemeente. Het beroep tegen het niet tijdig beslissen is niet-ontvankelijk, omdat de gemeente inmiddels wel had beslist. Omdat de man daar wel terecht beroep tegen had ingesteld, moet de gemeente zijn proceskosten vergoeden. De rechtbank rekent de zaak tot de zaken van licht gewicht, omdat het alleen ging om de verstreken beslistermijn. De rechtbank verklaart het beroep tegen de niet-ontvankelijkverklaring van het bezwaar ongegrond. Het beroep tegen het niet tijdig beslissen is niet-ontvankelijk. De gemeente Haarlem moet de proceskosten van de man vergoeden tot een bedrag van € 467.

Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
Rechtbank: Haarlemse weduwe mag urgentiezoekprofiel zonder eengezinswoning niet aanvechten, beroep ongegrond

Een Haarlemse moeder van twee minderjarige kinderen die door een auto-ongeluk in 2018 blijvend invalide raakte, is voor dagelijkse hulp afhankelijk van haar ouders. Zij vroeg op 24 september 2024 een urgentieverklaring aan op grond van mantelzorg. Op dat moment woonde zij met haar kinderen in een eengezinswoning met vijf kamers. Haar ouders wonen in een andere plaats, te ver weg voor mantelzorg elke dag; die kon daardoor slechts drie keer per week plaatsvinden. Soms bleef zij met de kinderen bij haar ouders slapen. Het college van burgemeester en wethouders wees de aanvraag eerst af, omdat niet was aangetoond dat er 8 uur mantelzorg per week nodig was. Tijdens de bezwaarprocedure veranderde de situatie. Medio mei 2025 verhuisde de vrouw naar een eengezinswoning in de vrije sector dichter bij haar ouders. Op 10 juli 2025 overleed haar echtgenoot. Terugkeer naar die woning was daarna ook om financiële redenen niet meer mogelijk, en zij verblijft sindsdien bij haar ouders. Het college herzag zijn besluit op 14 augustus 2025 en gaf haar alsnog een urgentieverklaring, gebaseerd op een advies van Argonaut en de urgentiecommissie. Die verklaring gaat vergezeld van een zoekprofiel: de soort woning waarvoor zij met voorrang in aanmerking komt. Volgens de Huisvestingsverordening is dat de meest sobere oplossing voor de urgente woonsituatie, en in beginsel geen eengezinswoning. De vrouw wilde juist wél een eengezinswoning met minimaal vijf kamers. Zij stelde dat uitsluiting een achteruitgang is ten opzichte van haar vorige woning en haar kansen verkleint om dicht bij haar ouders een woning te vinden. Het college bleef bij zijn standpunt, na advies van de Adviescommissie voor bezwaarschriften, en zij stapte naar de rechter. De rechtbank wees eerst een aantal punten opzij. Dat de vrouw de urgentie had aangevraagd vanwege haar invaliditeit door het ongeluk, mist feitelijke grondslag: de aanvraag ging over mantelzorg. Haar kritiek op het advies van Argonaut, dat te weinig rekening zou houden met haar psychosociale situatie na het overlijden van haar man, kwam pas op de zitting naar voren. Dat had eerder gekund, dus de goede procesorde verzette zich ertegen. Bovendien zag de rechtbank geen reden waarom Argonaut zijn onderzoek had moeten uitbreiden buiten de mantelzorg, en had het advies de kwetsbaarheid van de vrouw wel degelijk meegewogen. Over het zoekprofiel zelf oordeelde de rechtbank dat gemeenten op grond van de Huisvestingswet de schaarse sociale huurwoningen evenwichtig en rechtvaardig moeten verdelen. Niet elke woning past bij elke urgent woningzoekende, en grotere woningen gaan doorgaans naar grote gezinnen die ze het hardst nodig hebben. Het in beginsel uitsluiten van eengezinswoningen en nieuwbouw, met de criteria 'vergelijkbare situatie' en 'meest sobere oplossing', is volgens de rechtbank gerechtvaardigd en niet in strijd met de Huisvestingswet. De verwijzing naar een uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak, waaruit zou volgen dat eengezinswoningen nooit mogen worden uitgesloten, berust volgens de rechtbank op een verkeerde lezing: in die zaak was een eengezinswoning juist bij uitstek geschikt vanwege de extreme geluidsgevoeligheid van de betrokkene. De vrouw heeft ook geen recht op een woning zoals die in haar vorige woonplaats. Het college verleende de urgentie op grond van de situatie op dat moment: zij en haar kinderen hadden geen eigen woning meer. Bovendien had zij die woning op eigen initiatief al verlaten. Dat een eengezinswoning medisch geschikt zou zijn, is niet het criterium voor het zoekprofiel, en niet is gebleken dat zo'n woning nodig is om het huisvestingsprobleem op te lossen. Op basis van het rapport van Justus Medische Expertise van 27 mei 2024 en het Argonaut-advies van 23 juli 2025 is een eengezinswoning bovendien niet de meest adequate keuze, gelet op haar beperkingen bij lopen, staan en traplopen. Ook maakte zij niet aannemelijk dat het zoekprofiel het (vrijwel) onmogelijk maakt om een woning nabij haar ouders te vinden; het college wees erop dat de buurt bij haar ouders grotendeels uit appartementen bestaat en dat zij binnen 5 kilometer mag zoeken. De rechtbank vond dat het college bij het zoekprofiel rekening had gehouden met haar medische beperkingen, mantelzorgafhankelijkheid, psychosociale situatie en de belangen van de kinderen. Er was geen aanleiding voor de hardheidsclausule en de gevolgen voor de vrouw zijn niet onevenredig. De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond. De vrouw krijgt haar griffierecht niet terug en ook geen vergoeding van haar proceskosten.

Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht